در مورد جنگ، ترامپ باید حکمت سنت آگوستین را به خاطر بسپارد

الهی‌دان جنگ عادلانه درک کرد که استفاده از نیرو باید تحت حاکمیت احتیاط باشد و اثرات درجه دوم و سوم را در نظر بگیرد. ما این کار را در عراق انجام ندادیم و اکنون نیز انجام نمی‌دهیم.

صلح صرفاً عدم وجود ترس نیست. صلح شرایطی را تثبیت می‌کند که در آن مردم عادی می‌توانند عمل کنند، برنامه‌ریزی کنند، سرمایه‌گذاری کنند و خانواده تشکیل دهند.

هرج و مرج، برعکس، نامتقارن است. این وضعیت بیشترین آسیب را به کسانی می‌زند که کمترین آمادگی را برای تحمل آن دارند، جمعیت‌ها را جابجا می‌کند، معیشت‌های شکننده را نابود می‌سازد و شرکت‌کننده حاشیه‌ای — چه شهروندی که از حقوق به حقوق زندگی می‌کند، چه سرمایه‌گذار خرده‌فروشی، یا پناهنده — را به بدترین نتایج ممکن وادار می‌کند.

به همین دلیل است که تصمیم به جنگ نمی‌تواند تنها بر اساس نیت یا موفقیت فوری قضاوت شود. در این مورد، سنت آگوستین هیپو همچنان ضروری است. او درک کرد که استفاده از نیرو باید تحت حاکمیت احتیاط باشد و به سمت بازگرداندن صلح هدایت شود، که نیازمند در نظر گرفتن اثرات درجه دوم و سوم است. عدم انجام این کار در گذشته آموزنده است — و درگیری امروز در ایران به الگوی مشابهی افتاده است.

آگوستین صلح را رمانتیک نکرد. او درک کرد که درگیری ویژگی دائمی زندگی سیاسی پس از سقوط است. اما او تأکید کرد که استفاده از نیرو باید تحت حاکمیت احتیاط باشد، نه انتزاع. جنگ، اگر قرار است عادلانه باشد، باید به بازگرداندن نظم هدف‌گذاری کند، نه به ارضای انگیزه‌های ایدئولوژیک یا روانی.

به طور خاص، حاکمان نه تنها مسئول عدالت علت خود هستند، بلکه مسئول پیامدهایی هستند که تصمیماتشان بر مردم خود تحمیل می‌کند، و اینجاست که جنگ عراق ایالات متحده نمایانگر یک شکست عمیق است.

دلیل جنگ، همان‌طور که ارائه شد، بر اساس ترکیبی از ادعاها استوار بود: سلاح‌های کشتار جمعی، دموکراتیزه کردن، تحول منطقه‌ای، اعتبار. برخی از این ادعاها تجربی بودند که نادرست از آب درآمدند. دیگران ادعاهای آرزومندانه‌ای بودند که بی‌پایه و اساس بودند.

اما حتی کنار گذاشتن این سؤال که آیا توجیه اولیه دقیق بود یا نه، یک اشتباه بنیادی‌تر در سطح احتیاط صورت گرفت. در سال 2003، ایالات متحده تصمیم به برچیدن رژیم عراقی گرفت بدون اینکه برنامه‌ای معتبر برای نظمی که پس از آن خواهد آمد داشته باشد. این تنها یک غفلت تاکتیکی نیست، بلکه نقض منطق بنیادی است که آگوستین ترسیم می‌کند. حذف یک ساختار سیاسی موجود، هرچند معیوب، بدون ظرفیت برای جایگزینی آن با ساختاری پایدارتر، به معنای رها کردن دقیقاً نوعی هرج و مرج است که استدلال جنگ عادلانه باید از آن جلوگیری کند، و آن هرج و مرج انتزاعی نبود.

در داخل عراق، فروپاشی نظم منجر به خشونت‌های فرقه‌ای، جابجایی انبوه و تکه‌تکه شدن زندگی مدنی شد. کسانی که بیشترین آسیب را دیدند، نه نخبگان سیاسی یا ایدئولوگ‌ها، بلکه عراقی‌های عادی بودند که زندگی‌شان ناگهان در معرض نیروهایی قرار گرفت که نمی‌توانستند کنترل کنند. نامتقارنی هرج و مرج به وضوح نمایان بود. اما پیامدها محدود نماندند.

در سطح منطقه‌ای، بی‌ثباتی عراق تعادل قدرت را به گونه‌ای تغییر داد که ایران را تقویت کرد، بازیگران غیر دولتی را توانمند ساخت و به قوس وسیع‌تری از بی‌ثباتی کمک کرد که بعداً در درگیری‌ها در سوریه و فراتر از آن نمایان شد. این ایده که یک تغییر رژیم می‌تواند به‌طور جراحی اجرا شود بدون اثرات متعاقب، نشان‌دهنده یک ارزیابی خطرناک از عمق درگیری‌های سیاسی در تاریخ، هویت و ساختارهای قدرت است… و اینجاست که بحث از تاریخ به خطرات کنونی منتقل می‌شود.

نقاط استراتژیک مانند تنگه هرمز تنها ویژگی‌های جغرافیایی نیستند؛ آن‌ها اهرم‌های نظم جهانی هستند. تقریباً یک‌پنجم نفت جهان از این کریدور باریک عبور می‌کند و آن را به یکی از مهم‌ترین قطعات زمین در جهان تبدیل می‌کند. در شرایط ثبات نسبی، حتی دولت‌های متخاصم نیز تمایل دارند که با احتیاط به چنین نقاطی برخورد کنند. بازی خطرناک است، اما قابل درک. معمولاً یک بازیگر اصلی وجود دارد که ظرفیت تهدید بسته شدن را دارد و آن بازیگر به منافع خود محدود است. اما هرج و مرج بازی را تغییر می‌دهد.

اگر دولتی مانند ایران تنها تحت فشار نباشد بلکه دچار فروپاشی شود؛ اگر اقتدار مرکزی تضعیف یا فروپاشد، نتیجه نه یک تنگه آزادتر یا ایمن‌تر، بلکه یک تنگه خطرناک‌تر خواهد بود. به جای یک بازیگر واحد با “کلید خاموش”، ممکن است چندین بازیگر وجود داشته باشد: جناح‌ها، شبه‌نظامیان، گروه‌های نیابتی، هر کدام با قابلیت‌های جزئی و انگیزه‌های بسیار کمتر برای احتیاط.

ما در حال حاضر نشانه‌های اولیه این دینامیک را مشاهده می‌کنیم. کنترل بر عبور از هرمز انتخابی، سیاسی و مشروط شده است — بیشتر شبیه به یک سیستم عوارضی تا یک گذرگاه بی‌طرف. در عین حال، تهدیدات علیه حمل و نقل، تغییر مسیر جریان‌های انرژی و مکانیزم‌های اجرای تکه‌تکه شده، ریسک را در سراسر سیستم گسترش می‌دهند به جای اینکه آن را محدود کنند. این یک تعادل به‌طور قابل توجهی بدتر است.

از نظر نظریه بازی، یک بازیگر منطقی واحد با تهدید معتبر می‌تواند بازدارنده و با آن چانه‌زنی کرد. یک مجموعه تکه‌تکه از بازیگران با کنترل جزئی و انگیزه‌های نامتقارن نمی‌تواند. سیستم کمتر قابل پیش‌بینی، کمتر قابل مدیریت و بیشتر مستعد شکست‌های متعاقب می‌شود.

به عبارت دیگر، انتقال از یک کنترل‌کننده تنگه به چندین کنترل‌کننده تنوع نیست. این تخریب است. و این دقیقاً نوعی پیامد درجه دومی است که احتیاط باید پیش‌بینی کند.

جنگ عراق نمونه روشنی از چگونگی بروز این هزینه‌ها در داخل کشور است. جان‌های آمریکایی از دست رفت. سرمایه به مقیاس فوق‌العاده‌ای صرف شد. اعتماد به نهادها کاهش یافت در حالی که فاصله بین آنچه وعده داده شده و آنچه تحویل داده شده افزایش یافت. و دوباره، بار به‌طور یکنواخت تقسیم نشد. کسانی که در جنگ شرکت کردند و کسانی که موقعیت‌های اقتصادی‌شان به‌طور حساس به بی‌ثباتی کلان بود، بیشترین فشار را تحمل کردند.

ممکن است استدلال شود که این نتایج تنها نتیجه اجرای ضعیف بود. اینکه با برنامه‌ریزی بهتر، نیروهای بیشتر یا تصمیمات متفاوت، جنگ می‌توانست به اهداف خود دست یابد. این پاسخ نکته‌ای مهم‌تر را نادیده می‌گیرد.

شکست تنها عملیاتی نبود. این شکست مفهومی بود. این در فرضی نهفته بود که نظم سیاسی می‌تواند به سرعت از بیرون مهندسی شود، اینکه حذف یک رژیم به طور طبیعی به ظهور رژیم بهتری منجر خواهد شد و اینکه بافت پیچیده یک جامعه می‌تواند تحت شرایط مداخله خارجی دوباره بافته شود.

این دقیقاً همان نوع انتزاعی است که آگوستین در مورد آن هشدار می‌دهد. این نظریه‌ای را جایگزین می‌کند که چگونه چیزها باید کار کنند با ارزیابی واقع‌بینانه‌ای از اینکه آنها در واقع چگونه کار می‌کنند.

احتیاط، به معنای کلاسیک، ترس نیست. این استفاده از زور را ممنوع نمی‌کند. اما از رهبران می‌خواهد که زنجیره کامل پیامدهایی را که اقداماتشان به راه خواهد انداخت، در نظر بگیرند. این تنها نمی‌پرسد، “آیا این علت عادلانه است؟” بلکه می‌پرسد “اگر عمل کنیم—و اگر شکست بخوریم، چه خواهد شد؟” در عراق، این سوالات یا به اندازه کافی پرسیده نشدند یا به اندازه کافی پاسخ داده نشدند.

نتیجه تنها یک جنگ بد نبود. این جنگی بود که هزینه‌های نامتقارنی را بر آسیب‌پذیرترین افراد، هم در خارج و هم در داخل، تحمیل کرد، در حالی که نتوانست نظم پایداری را تأمین کند که به تنهایی می‌توانست آن هزینه‌ها را توجیه کند.

به همین دلیل است که درس عراق به یک بحث در مورد شکست‌های اطلاعاتی یا اشتباهات تاکتیکی تقلیل نمی‌یابد. این درسی است درباره محدودیت‌های قدرت و ضرورت احتیاط. این یادآوری است که جوامع سیاسی ورق‌های خالی نیستند و تخریب نظم به مراتب آسان‌تر از ایجاد آن است. بالاتر از همه، این یادآوری مسئولیت است.

وقتی یک دولت تصمیم به جنگ می‌گیرد، در حال انجام یک تمرین انتزاعی نیست. این تصمیمی است که در زندگی شهروندان و دیگران طنین‌انداز خواهد شد، اغلب به شیوه‌هایی که نمی‌توان به طور کامل پیش‌بینی یا کنترل کرد. نادیده گرفتن عدم تقارن این اثرات، به معنای واگذاری همان وظیفه‌ای است که در وهله اول مشروعیت سیاسی را توجیه می‌کند.

بینش آگوستین پایدار است زیرا بر اساس درک واقع‌گرایانه‌ای از زندگی انسانی و سیاسی بنا شده است. صلح شکننده است. نظم به سختی به دست می‌آید. و هرج و مرج، هنگامی که رها شود، به ندرت خود را محدود به نیت‌های کسانی می‌کند که آن را به حرکت درآورده‌اند. جنگ عراق به عنوان یک مطالعه موردی در مورد آنچه اتفاق می‌افتد زمانی که این حقایق نادیده گرفته می‌شوند، و هشداری از اینکه چقدر بدتر می‌تواند نسخه بعدی باشد، ایستاده است.