به سوی نظریه‌ای برای پیروزی در جنگ در ایران

در هفته سوم، عملیات خشم حماسی توانسته است سیستم‌های استراتژیک ضربه‌زنی جمهوری اسلامی را تضعیف کند و ظرفیت پرتاب موشک‌های بالستیک آن را سرکوب کند، هرچند که این ظرفیت به‌طور کامل از بین نرفته است. با این حال، این کمپین نتوانسته است مرکز ثقل واقعی ایران، یعنی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) را بی‌اثر کند. با وجود از دست دادن رهبری، نظم دکترینال نبرد و زنجیره‌های کشتار سپاه پاسداران همچنان از نظر عملیاتی هم‌راستا باقی مانده‌اند. سپاه همچنین اهرم‌های قدرتمند جنگ اقتصادی را در اختیار دارد که در سطح جهانی مؤثر هستند، به‌ویژه توانایی ایران در تهدید تنگه هرمز و زیرساخت‌های آب شیرین‌کن منطقه.

در زیر، کان کاساپوغلو، پژوهشگر ارشد موسسه هادسون، نظریه‌ای درباره پیروزی در جنگ جاری ارائه می‌دهد. او تهدیداتی را که ایران هنوز به وجود می‌آورد و شکاف‌های استراتژیکی که کمپین آمریکایی هنوز به آن‌ها پرداخته است، شناسایی کرده و نحوه شکل‌دهی به درگیری به گونه‌ای که ایالات متحده و متحدانش را به پیروزی در این نبرد—از نظر نظامی و استراتژیک—نزدیک‌تر کند، ترسیم می‌کند.

دلایل استراتژیک برای عملیات خشم حماسی

دلایل استراتژیک برای مقابله با ایران نیاز به توضیح زیادی ندارد. پیش از جنگ 12 روزه بین اسرائیل و ایران در ژوئن 2025، جمهوری اسلامی به آستانه دستیابی به قابلیت‌های هسته‌ای نظامی رسیده بود—تحولی که به‌طور بنیادی معماری امنیتی منطقه خاورمیانه را تغییر می‌داد. حتی پس از پایان این کمپین، که در آن عملیات چکش نیمه‌شب آمریکا به هدف قرار دادن سایت‌های کلیدی هسته‌ای پرداخت، تهران هنوز بیش از 400 کیلوگرم از ذخایر باقی‌مانده‌اش از اورانیوم 60 درصد غنی‌شده را در اختیار داشت. این منابع، هرچند که بخشی از آن‌ها زیر آوار دفن شده‌اند، هنوز قابل بازیابی هستند.

در حالی که ایران به دنبال آرزوهای هسته‌ای خود بوده، مدت‌هاست که بر روی شریان‌های مهم اقتصاد جهانی تأثیرگذار بوده است. حمایت آن از شبکه‌های نیابتی مسلح، مانند حوثی‌ها در یمن، به‌طور سیستماتیک کریدورهای دریایی حیاتی را بی‌ثبات کرده است. به‌تازگی، تهران شروع به حمله به زیرساخت‌های حیاتی انرژی منطقه کرده و تنگه هرمز را به آستانه بسته شدن رسانده است که منجر به نوسانات شدید در بازارهای جهانی نفت شده است.

علاوه بر این، سپاه پاسداران قدرتمند ایران مدت‌هاست که به دنبال گسترش سیستم‌های ضربه‌زن عمیق، از موشک‌های بالستیک و کروز تا پلتفرم‌های جنگی پهپادی بوده است. این آرزوها نه تنها تهدیدی مداوم در خاورمیانه به شمار می‌روند بلکه فراتر از این منطقه نیز گسترش یافته‌اند. فناوری پهپاد ایرانی در حمایت از جنگ روسیه در اوکراین به کار گرفته شده و سیستم‌های نظامی جمهوری اسلامی را به‌طور مستقیم در محاسبات تهدید فعال سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) گنجانده است.

اهمیت نظریه پیروزی

اگر به این موضوع رسیدگی نشود، الگوی اجبار اقتصادی با حمایت نظامی ایران، گسترش فزاینده تولید و استفاده از پهپادها و موشک‌ها، و تروریسم دولتی به طور کلی می‌تواند به ویژگی‌های مزمن تهدید جهانی تبدیل شود. با این حال، شناسایی این تهدید تنها پیش‌نیازی برای تدوین استراتژی مقابله با آن است.

چنین استراتژی نیازمند اهداف سیاسی به‌روشنی تعریف‌شده‌ای است که نیروهای نظامی می‌توانند به آن‌ها اعمال شوند. همان‌طور که نظریه‌پرداز نظامی قرن نوزدهم، کارل فون کلاوزویتس، به‌خوبی اشاره کرده است، جنگ ابزاری است و ادامه سیاست، نه سیاست به‌خودی‌خود. بدون یک هدف نهایی به‌روشنی تعریف‌شده، حتی کمپین‌های عملیاتی موفق نیز در معرض تولید ابهام استراتژیک قرار می‌گیرند که دشمنان می‌توانند از آن بهره‌برداری کنند.

نیاز به اهداف سیاسی به‌روشنی تعریف‌شده برای درگیری جاری یک سوال مرکزی را مطرح می‌کند: ایالات متحده و متحدانش چه شرایط سیاسی را می‌خواهند پس از پایان عملیات نظامی برقرار کنند؟ گزینه‌ها از رهبری دینی عالی‌رتبه‌ای که از قدرت برکنار شده است و کاهش توانایی‌های تهاجمی دوربرد تهران تا حذف کامل رژیم حاکم ایران متغیر است. این سوال یک نگرانی حاشیه‌ای نیست، بلکه متغیر تعیین‌کننده‌ای در ارزیابی این است که آیا این کمپین می‌تواند نتایج استراتژیک پایدار تولید کند یا خیر.

تا کنون، پیام‌های عمومی از مقامات ارشد دولت ترامپ پاسخ‌های متنوع و گاهی متناقضی ارائه داده است. در آغاز کمپین، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ اهداف دولت را به‌صورت حداکثری مطرح کرد و از زبان تسلیم بدون قید و شرط استفاده کرد. وزیر امور خارجه ایالات متحده، مارکو روبیو، هدفی با دامنه عملیاتی محدودتر را بیان کرده است: کاهش سیستماتیک توانایی ایران در نمایش قدرت نظامی و حذف دائمی قابلیت‌های هسته‌ای آن.

سپس اسرائیل وجود دارد، شریک عملیاتی اصلی واشنگتن در تلاش جنگ جاری. اظهارات بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، گاهی نشان داده است که این کمپین به دنبال تغییر رژیم در ایران است.

در این زمینه پیام‌های متناقض، مهم‌ترین ملاحظه این است که آیا ایران از نظر نظامی در حال شکست است یا خیر، بلکه این است که آیا آمریکا و شرکای آن در درجه اول پیروزی را به‌دقت تعریف کرده و سپس به‌طور استراتژیک پیروز می‌شوند یا خیر.

در میان خسارات نظامی عظیم، جمهوری اسلامی به هدف قرار دادن اقتصاد جهانی می‌پردازد

رویدادها این سؤال را به وضوح مطرح کرده‌اند زیرا ایران به‌طور غیرقابل انکاری در رقابت نظامی شکست می‌خورد. در کمتر از دو هفته عملیات مستمر، نیروهای ایالات متحده و اسرائیل برتری غیرقابل انکار خود را بر جمهوری اسلامی نشان داده‌اند. دارایی‌های دریایی ایران دچار تلفات شدید شده‌اند و بیش از ۵۰ کشتی آسیب دیده یا نابود شده‌اند. سرعت پرتاب موشک‌های تلافی‌جویانه تهران نیز بیش از ۹۰ درصد از مراحل ابتدایی درگیری کاهش یافته است. در سطح عملیاتی، فرماندهی مرکزی ایالات متحده (CENTCOM) در حال حاضر برتری واضحی بر ایران دارد.

در نتیجه، تهران در تلاش است تا شرایط رقابت را دوباره تعریف کند. در سطح استراتژیک، رهبران سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در حال اجرای یک چرخش عمدی هستند و نقاط فشار جنگ را از یک پارادایم متعارف به اقتصاد جهانی منتقل می‌کنند.

تمرکز نظامی ایران در این تلاش همچنان بر تنگه هرمز است. تقریباً یک‌چهارم نفت جهان، یک‌چهارم کودهای نیتروژنی تجاری و یک‌پنجم صادرات جهانی گاز طبیعی مایع (LNG) هر روز از این نقطه تنگ عبور می‌کند. حتی پس از تحمل تلفات دریایی، ایران بسیاری از قایق‌های کوچک، موشک‌های ضدکشتی و پهپادهای خود را حفظ کرده است که به آن اجازه می‌دهد تا تهدیدی برای حمل و نقل تجاری ایجاد کند و اختلال اقتصادی را تشدید کند. تلاش‌های ایران مانع از صادرات میلیون‌ها بشکه نفت از منطقه شده و قیمت نفت در یک هفته بین ۷۷ تا ۱۱۹ دلار نوسان داشته است. حملات موشکی و پهپادی ایران علیه زیرساخت‌های کشورهای عرب خلیج فارس تنها تمایل تهران را برای تحمیل هزینه‌های اقتصادی که فراتر از میدان نبرد است، تقویت می‌کند.

فشار مستمر بر تنگه هرمز ریسک کلان اقتصادی سیستماتیک را به سیستم مالی جهانی معرفی خواهد کرد. مدل‌سازی Oxford Economics نشان می‌دهد که میانگین پایدار نفت برنت به میزان تقریبی ۱۴۰ دلار در هر بشکه در یک دوره دو ماهه—که با تنگنای مالی و اختلالات تأمین که چنین آستانه‌ای می‌تواند به همراه داشته باشد، ترکیب می‌شود—بخش‌های مهمی از اقتصاد جهانی را به سمت انقباض سوق خواهد داد. منطقه یورو، بریتانیا و ژاپن با کاهش قابل اندازه‌گیری در تولید ناخالص داخلی (GDP) مواجه خواهند شد. ایالات متحده نیز احتمالاً با رکود اقتصادی مشابهی روبرو خواهد شد و تورم CPI (شاخص قیمت مصرف‌کننده) جهانی ممکن است به نزدیک ۵.۸ درصد برسد.

حتی یک سناریوی معتدل‌تر، که در آن میانگین قیمت نفت به میزان تقریبی ۱۰۰ دلار در هر بشکه باشد، چند دهم درصد از پیش‌بینی‌های رشد جهانی کنونی را کم خواهد کرد. نتیجه تحلیلی واضح است: رویارویی که در اطراف تنگه هرمز در حال شکل‌گیری است، از آستانه یک درگیری نظامی منطقه‌ای عبور کرده و به یک رویداد ریسک سیستماتیک برای اقتصاد جهانی تبدیل شده است.

تسلط سخت‌گیرانه در ایران

به نظر می‌رسد رژیم حاکم ایران در حال تحکیم قدرت خود است و به سمت فروپاشی رژیم حرکت نمی‌کند.

مرحله ابتدایی عملیات خشم حماسی منجر به مرگ رهبر عالی‌قدر آیت‌الله علی خامنه‌ای و حذف فرماندهان ارشد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شد. اما سیستم سیاسی جمهوری اسلامی به سرعت صفوف خود را بسته است. یک فرآیند جانشینی شتابزده قدرت را به مجتبی خامنه‌ای، پسر علی، منتقل کرد. شخصیت‌های مدنی معتدل تأثیر خود را از دست دادند، در حالی که جناح‌های تندرو قدرت را تحکیم کردند. سپاه پاسداران به عنوان نیروی غالب در درون دستگاه دولتی ظاهر شده است. ایران تحت یک خاموشی اینترنتی پایدار برای صدها ساعت قرار دارد و رژیم حاکم در کنترل روایت درگیری‌ها تا حدی موفق عمل کرده است.

رژیم همچنین در انظار عمومی به طرز عمدی به چالش کشیده است. با وجود اعتصابات مداوم در سرتاسر کشور، در تاریخ ۱۳ مارس، مقامات ارشد ایرانی—از جمله رئیس‌جمهور مسعود پزشک‌یان، رئیس شورای عالی امنیت ملی علی لاریجانی و وزیر امور خارجه عباس عراقچی—در یک راهپیمایی روز قدس در تهران به‌طور علنی ظاهر شدند. طراحی دقیق این رویداد—که تقریباً به‌طور قطع توسط سپاه پاسداران هماهنگ شده بود—به‌منظور نشان دادن تداوم و اراده به جای تصویر رژیمی تحت فشار طراحی شده بود.

بنابراین، یک کمپین که به‌منظور تضعیف جمهوری اسلامی طراحی شده ممکن است در عوض به تشدید تحول نهادی آن به یک دیکتاتوری نظامی تمام‌عیار منجر شود که در آن اقتدار روحانی به‌طور نمادین باقی بماند. در واقع، جمهوری اسلامی به سرعت خود را به سمت یک مدل ترکیبی می‌کشاند که شبیه به روسیه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی است، زمانی که یک نخبگان اطلاعاتی و امنیتی (سیلویکی) کشور را کنترل می‌کردند، سوریه زمانی که خاندان اسد و حزب بعث حکومت می‌کردند، و کره شمالی امروز که رژیم کیم آن را به عنوان یک دولت پادگانی اداره می‌کند.

علاوه بر این، رهبران جمهوری اسلامی به‌طور عمدی ساختارهای رژیم خود را به‌گونه‌ای طراحی کرده‌اند که به‌طور دقیق شوک‌های رهبری را که از زمان آغاز عملیات خشم حماسی تجربه کرده‌اند، جذب کنند. گزارش‌های منبع باز که پس از حملات اولیه سر بریدن عملیات منتشر شده‌اند، نشان می‌دهند که مجتبی خامنه‌ای—با وجود اینکه چند هفته بعد به عنوان رهبر عالی‌قدر نامگذاری شده است—ممکن است در روزهای ابتدایی جنگ کشته شده باشد. گزارش‌های متعدد قبلاً به این نکته اشاره کرده‌اند که پدر مجتبی درباره توانایی پسرش برای جانشینی مؤثر او تردیدهایی داشته است.

حساب جدید X رهبر عالی‌قدر ایران—چه توسط مجتبی اداره شود و چه توسط عوامل سپاه پاسداران به نام او—نشانه‌های معناداری از تغییرات در تفکر نظامی و استراتژیک حاکمان ایران را نشان می‌دهد. پست‌های اخیر در این حساب نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی ابهام استراتژیک طولانی‌مدت خود را در مورد تنگه هرمز کنار گذاشته است؛ پست‌ها به‌طور علنی این آبراه را به عنوان یک گسترش از قلمرو استراتژیک ایران معرفی کرده و اعلام می‌کنند که این آبراه بسته خواهد ماند. این نشان می‌دهد که تهران قصد دارد به‌طور صریح‌تری به اقتصاد بین‌المللی و بازار نفت جهانی تهدید کند، احتمالاً حتی پس از پایان درگیری‌های کنونی.

پیام‌های اضافی در حساب X مجتبی خامنه‌ای نشان‌دهنده سخت‌تر شدن نگرش ایران نسبت به حضور نظامی ایالات متحده در منطقه است. در واقع، جمهوری اسلامی به‌نظر می‌رسد مصمم است هرگونه موضع نظامی پیشرفته ایالات متحده در خاورمیانه را به چالش بکشد و تضعیف کند و به‌طور نامحدود به تأسیسات ایالات متحده در منطقه حمله کند. بلاغت رهبر عالی‌قدر جدید همچنین به‌طور فزاینده‌ای به غرامت‌های جنگ و احتمال تلافی‌جویی ایران علیه زیرساخت‌های منطقه‌ای اشاره می‌کند، که الگوهایی مشابه تهدیدات صدام حسین علیه کویت در آستانه جنگ خلیج فارس را تداعی می‌کند.

به‌طور کلی، سیگنال‌های ناشی از رژیم ایران نشان می‌دهد که حاکمان کنونی آن احتمالاً نسبت به پیشینیان خود خصمانه‌تر و کمتر ریسک‌پذیر خواهند بود. و آسیب‌دیدگی، ناتوانی یا حتی مرگ مجتبی این مسیر را تغییر نخواهد داد. نخبگانی که تصمیم‌گیری می‌کنند صدای خود را از طریق این پست‌های X به گوش رسانده‌اند.

فاصله‌های استراتژیک بحرانی که این کمپین هنوز به آن‌ها پرداخته نشده است

I’m sorry, but it seems there is no text provided for translation. Please provide the article body you would like me to translate.

تا روز دهم از کمپین جاری، نیروهای ایالات متحده و اسرائیل بیش از ۱۵,۰۰۰ هدف ایرانی را مورد حمله قرار داده بودند. در همین حال، نرخ پرتاب موشک‌های ایران تقریباً ۹۰ درصد از آغاز درگیری‌ها کاهش یافته و حملات پهپادی تهران نیز در همین بازه زمانی ۹۵ درصد کاهش یافته است. ارزیابی‌های معتبر نشان می‌دهد که تا روز دوازدهم عملیات، کمپین علیه ایران هزینه‌ای معادل ۱۶.۵ میلیارد دلار برای ایالات متحده به همراه داشته است، با نرخ سوخت روزانه حاشیه‌ای نزدیک به ۵۰۰ میلیون دلار در سرعت عملیاتی کنونی.

با این حال، با وجود دستاوردهای میدانی اپیک فیوری، این عملیات چندین عامل استراتژیک حیاتی را نادیده گرفته است:

این کمپین فاقد یک معماری منسجم از جنگ سیاسی است. حملات گاه و بیگاه به زیرساخت‌های تحت کنترل بسیج، یک شبه‌نظامی امنیت داخلی درون سپاه پاسداران، فشار تاکتیکی وارد کرده است اما هنوز به یک تلاش سیستماتیک برای شکستن انسجام داخلی رژیم تبدیل نشده است. برای اینکه تردیدها به انشعاب منجر شود، جنگ‌هایی که هدفشان بی‌ثبات کردن رژیم‌هاست باید مسیرهای روشنی برای انتقال تعیین کنند: اگر یک ژنرال سپاه پاسداران به این نتیجه برسد که سیستم در حال شکست است، او باید بداند که با چه کسی تماس بگیرد و چه چیزی در انتظار اوست. عبور امن، تضمین‌های مالی و آینده سیاسی معتبر باید برای انشعاب‌کنندگان بالقوه فراهم شود تا تردید به عمل تبدیل شود.

این کمپین هنوز از ساختار دوگانه نظامی ایران بهره‌برداری نکرده است. واشنگتن همچنین فرصتی را برای بهره‌برداری از تقسیم ساختاری بین سپاه پاسداران و نیروهای مسلح متعارف ایران، که به نام ارتش شناخته می‌شود، از دست داده است. تاریخ‌های متفاوت و وفاداری‌های رقیب، دو نهاد نظامی ایران را شکل داده‌اند: سپاه پاسداران به عنوان یک نگهبان ایدئولوژیک متعهد به بقای رژیم عمل می‌کند، در حالی که ارتش سنت‌های یک نیروی نظامی ملی را حفظ می‌کند. برای مدتی، ارتش در سایه سپاه قرار داشته است. یک تلاش جدی در جنگ سیاسی، که با حملات به دقت طراحی شده پشتیبانی شود، می‌تواند به آرامی شکاف نهادی بین این دو نیرو را گسترش دهد.

این کمپین هنوز یک اپوزیسیون سازمان‌یافته را پرورش نداده است. پیام‌رسانی به گروه‌های تبعیدی، هرچند مهم است، نمی‌تواند بی‌ثباتی درون ایران را به یک قدرت سیاسی جدید تبدیل کند. انتقال‌های انقلابی به ساختار پاداش می‌دهند نه به احساسات. رهبری، کادرها، تأمین مالی، ارتباطات و فرماندهی عملیاتی تعیین می‌کنند که چه کسی قدرت را زمانی که مرکز شکسته می‌شود به ارث می‌برد. به عنوان مثال، بلشویک‌ها در سال ۱۹۱۷ در روسیه قدرت را به دست آوردند نه به این دلیل که بزرگ‌ترین پایگاه را داشتند، بلکه به این دلیل که منظم‌ترین و دیسیپلین‌ترین گروهی بودند که برای قدرت مبارزه می‌کردند.

این کمپین هنوز یک ائتلاف امنیت دریایی برای تنگه هرمز تشکیل نداده است. فعالیت‌های دیپلماتیک کنونی عدم وجود یک چارچوب امنیت دریایی از پیش موجود قبل از آغاز درگیری‌ها را تأیید می‌کند. واشنگتن ارتباطاتی با قدرت‌های دریایی، از جمله متحدان اروپایی، آغاز کرده و از آن‌ها خواسته است که کمک‌های دریایی برای حفظ آزادی ناوبری در تنگه هرمز ارائه دهند. دولت‌های اروپایی به طور همزمان در حال بررسی مکانیزم‌هایی برای حفاظت از حمل و نقل تجاری در برابر اختلالات مداوم هستند. اینکه این مشاوره‌ها در میانه یک درگیری فعال انجام می‌شود، نه قبل از آغاز آن، نه یک یادداشت دیپلماتیک بلکه بازتابی از فرآیند برنامه‌ریزی ائتلاف است.

این کمپین هنوز خط لوله اطلاعاتی بین روسیه و سپاه پاسداران را قطع نکرده است. واشنگتن هنوز تلاشی جامع برای مختل کردن حمایت هدف‌گیری که کرملین به سپاه پاسداران ارائه می‌دهد، انجام نداده است. رابطه بین مسکو و تهران درگیری را از یک رویارویی دوجانبه به یک گره در یک اکوسیستم نظامی وسیع‌تر که روسیه و ایران را به هم متصل می‌کند، تبدیل می‌کند – تفکیکی با پیامدهای قابل توجه برای ارزیابی تهدید و طراحی کمپین.

این کمپین هنوز یک موضع بازدارندگی ضد ارزش در خلیج فارس پرورش نداده است. تا کنون، کشورهای عرب خلیج فارس تقریباً یک موضع عملیاتی کاملاً دفاعی را اتخاذ کرده‌اند که بر روی رهگیری و حفاظت از زیرساخت‌های حیاتی متمرکز است. این موضع از نظر استراتژیک ناکافی است. بازدارندگی تنها بر اساس قابلیت‌های دفاعی نیست، بلکه نیاز به ظرفیت و اراده سیاسی برای تحمیل هزینه‌های متقابل بر یک دشمن دارد. واشنگتن و شرکای منطقه‌ای آن باید سیگنالی واضح ارائه دهند که حملات به شهرها یا زیرساخت‌های انرژی کشورهای عرب خلیج فارس، پاسخ متناسبی علیه اهداف ضد ارزش در داخل ایران را به همراه خواهد داشت.

برنده بلیط: یک کمپین متمرکز بر سپاه پاسداران

پیروزی در نبرد کنونی نیازمند استراتژی است که به‌طور تحلیلی و عملیاتی، بین دولت و تداوم جمهوری اسلامی در شکل کنونی‌اش تمایز قائل شود. فروپاشی ظرفیت دولتی ایران نتیجه‌ای مطلوب برای واشنگتن یا شرکای منطقه‌ای آن نیست. یک ایران ضعیف یا شکست‌خورده، یا یک جنگ داخلی شدید در ایران، خلأ استراتژیکی در خاورمیانه ایجاد خواهد کرد که تهدید ناشی از رژیم کنونی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

از سوی دیگر، اجازه دادن به جمهوری اسلامی برای خروج از درگیری کنونی به‌صورت ساختاری دست‌نخورده—یا توانایی تسریع در تحول به یک دیکتاتوری نظامی تحت سلطه سپاه پاسداران—نتیجه‌ای استراتژیک به‌همان اندازه نامطلوب خواهد بود. به‌طرز قابل توجهی، چنین سناریویی می‌تواند خطر بزرگ‌تری برای منطقه نسبت به رژیمی که از انقلاب ۱۹۷۹ ایران برخاسته، به‌وجود آورد.

قطع سر رهبری ارشد ایران نیز ابزاری ناکافی برای تولید هر چیزی است که واشنگتن بتواند به‌طور معتبر به‌عنوان پیروزی تعریف کند. حذف فرماندهان ارشد سپاه پاسداران—و حتی رهبر عالی ایران—قطعاً موجب اختلال می‌شود. اما این اقدام، ماشین‌آلات نهادی که سیستم را حفظ می‌کند، از هم نمی‌پاشد.

مرکز ثقل واقعی در ایران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به‌عنوان یک نهاد است. در انسجام آن، شبکه‌های فرماندهی‌اش، تسلطش بر دستگاه دولتی ایران و بالاتر از همه، تسلطش بر ارتش متعارف ایران، سپاه پاسداران چسبی است که جمهوری اسلامی را در کنار هم نگه می‌دارد.

در نتیجه، واشنگتن و شرکای منطقه‌ای آن باید بر سپاه پاسداران تمرکز کنند. ترکیب عمدی فشار نظامی با جنگ سیاسی و عملیات اطلاعاتی دقیق می‌تواند کنترل نهادی سپاه را تضعیف کرده و دامنه نتایج مثبت ممکن را برای پایان کنونی درگیری گسترش دهد.