جنگ به خلیج فارس می‌رسد

با توجه به اینکه ایران به نظر می‌رسد مصمم به ادامه حملات خود به اهداف خلیج فارس است و رهبران منطقه در حال بررسی اینکه آیا و چگونه باید پاسخ دهند، سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان نظامی چه انتظاراتی می‌توانند در مورد مجموعه‌های هدف احتمالی، خطرات برای مناطق غیرنظامی، نگرانی‌ها در مورد تأمین مهمات دفاع هوایی و عواقب بالقوه برای منافع انرژی و حمل و نقل تجاری داشته باشند؟

دفاع یکپارچه هوایی و موشکی: موفق، اما چقدر پایدار؟

نویسنده: الیزابت دنت

تنها سه روز جنگ، واضح‌ترین آزمون تاکنون از تلاش‌های چند ساله برای تقویت و یکپارچه‌سازی دفاع‌های هوایی خلیج فارس را ارائه داده است. تا کنون، این دفاع‌ها در برابر حملات مداوم ایران اثربخشی بالایی را نشان داده‌اند و عمق قابلیت‌هایی که از طریق همکاری امنیتی نزدیک ایالات متحده و کشورهای خلیج فارس ساخته شده است را برجسته کرده‌اند. امارات متحده عربی نرخ 94 درصدی برای رهگیری پهپادها و 92 درصدی برای موشک‌های بالستیک و کروز را گزارش کرده است، با وجود اینکه بیشترین آتش ایران تا کنون به سمت آنها بوده است. بحرین، اردن، کویت، قطر و عربستان سعودی نیز گزارش داده‌اند که صدها موشک و پهپاد را رهگیری کرده‌اند و دوحه همچنین ادعا کرده که دو جنگنده سوخو-24 ایرانی را در حریم هوایی خود سرنگون کرده است.

سرمایه‌گذاری آمریکایی‌ها در زمینه یکپارچگی و تعامل‌پذیری برای شبکه‌های دفاع موشکی لایه‌ای، آموزش‌های مشترک و اشتراک‌گذاری اطلاعات در زمان واقعی به ثمر نشسته است. نیروها توانسته‌اند تهدیدات را به‌موقع شناسایی کرده و از رسیدن آنها به اهدافشان جلوگیری کنند. اگرچه برخی از پروژه‌ها از دفاع‌ها فرار کرده‌اند، اما به نظر می‌رسد بخش عمده‌ای از خساراتی که تاکنون مشاهده شده است—به‌ویژه در کشورهای خلیج فارس—به دلیل زباله‌های ناشی از رهگیری‌ها باشد.

اما اینکه کشورهای عربی چگونه می‌توانند این دفاع‌ها را پایدار نگه دارند، هنوز نامشخص است، زیرا رهگیرها هزینه‌بر هستند و دسترسی به ذخایر اضافی حتی قبل از جنگ نیز محدود بود. بر اساس گفتگوهای نویسنده با مقامات، امارات و قطر از ایالات متحده درخواست کرده‌اند که به تأمین مجدد ذخایر آنها کمک کند. در همین حال، ایران به پهپادها و موشک‌های نسبتاً ارزان‌قیمت متکی است که عدم تعادل بلندمدتی در هزینه‌های هر طرف ایجاد می‌کند.

دولت‌های عربی همچنین باید با تأثیراتی که ادامه حملات ایران بر جمعیت‌های آنها خواهد داشت، مقابله کنند. ترکیب این نگرانی با مسائل تأمین مهمات ممکن است آنها را به این نتیجه برساند که بهترین دفاع، حمله خوب است و آنها را به بررسی مشارکت عمیق‌تر در جنگ و/یا حمایت گسترده‌تر از عملیات‌های ایالات متحده سوق دهد. هر چه این شرکای خلیج فارس تصمیم بگیرند، نیروهای آمریکایی و اسرائیلی در حال حاضر در تلاشند تا توانایی‌های موشکی و پهپادی ایران را سریع‌تر از آنچه که می‌توانند تأمین کنند، کاهش دهند، با امید به اینکه از منحنی هزینه و فرسایش نامطلوب جلوتر بمانند.

حملات به نفت: ارسال سیگنال‌ها، افزایش تنش

نویسنده: مایکل آیزنشتات

تا کنون، حملات نسبتاً کوچک ایران به اهداف نفتی در خلیج فارس شامل حملات به نفت‌کش‌ها در دریا (نزدیک عمان)، در بندر (در بحرین) و در حال عبور از تنگه هرمز؛ حملات پهپادی (به‌صورت انفرادی یا جفتی) به پالایشگاه راس تنوره عربستان سعودی و شهرهای صنعتی مسیعید و راس لافان قطر؛ و یک حمله ناموفق به پالایشگاه مینا الاحمدی در کویت بوده است. این حوادث بخشی از استراتژی جنگی گسترده‌تر ایران برای اعمال فشار تدریجی، مدیریت منابع برای یک درگیری طولانی، ناآرام کردن بازارهای نفت و تحریک مخالفت با جنگ در ایالات متحده و کشورهای دیگر است. رژیم همچنین در حال ارسال سیگنال به توانایی خود برای تحمیل هزینه‌های بیشتر در صورت آسیب دیدن زیرساخت‌های نفتی خود است.

این عملیات‌های کوچک تأثیرات بزرگی داشته‌اند در حالی که به اندازه کافی محدود بوده‌اند تا پتانسیل تشدید را کاهش دهند. این عملیات‌ها بسیاری از کشتی‌های تجاری را که به سمت تنگه هرمز در حال حرکت بودند، ترسانده و به نوعی باعث تعطیلی این آبراه شده‌اند. همچنین، این عملیات‌ها باعث شده‌اند برخی از تولیدکنندگان نفت و گاز (از جمله قطر انرژی) به عنوان اقدام احتیاطی، تولید و صادرات خود را متوقف کنند.

برای مقابله با این استراتژی و جلوگیری از تشدید بیشتر، واشنگتن و شرکای آن باید به تهران هشدار دهند که اگر حملات به اهداف نفتی منطقه ادامه یابد:

کشورهای حاشیه خلیج فارس که اجازه استقرار یا عبور هواپیماهای نظامی ایالات متحده را رد کرده‌اند، این محدودیت‌ها را لغو خواهند کرد و برخی حتی ممکن است به کمپین هوایی علیه ایران بپیوندند.

ایالات متحده و متحدانش یک محاصره دور از دسترس بر صادرات نفت ایران در نقاط کلیدی که می‌تواند از خلیج عمان (با استفاده از دارایی‌های فرماندهی مرکزی ایالات متحده) تا تنگه مالاکا (با استفاده از دارایی‌های فرماندهی هند و اقیانوس آرام) و فراتر از آن باشد، اعمال خواهند کرد.

ایالات متحده و شرکای خلیجی آن به طور متقابل با حمله به بخش نفت ایران پاسخ خواهند داد که این امر به اقتصاد کشور آسیب بیشتری خواهد زد و ممکن است رژیم را بی‌ثبات کند.

در صورت ناکامی این اقدامات، ایالات متحده و شرکای آن عملاً حملات محدود نفتی ایران را به یک استراتژی بدون هزینه تبدیل خواهند کرد که منافع قابل توجهی برای اهداف جنگی رژیم به همراه خواهد داشت.

تأثیرات بالقوه اختلالات طولانی‌مدت حمل و نقل

نویسنده: نعوم رایدن

بخش‌های حمل و نقل و انرژی در کانون تشدید فعلی در خاورمیانه قرار دارند. به ویژه، حمل و نقل در تنگه هرمز به شدت مختل شده است، جایی که حدود 30 درصد از تجارت نفت خام دریایی جهان و نزدیک به 20 درصد از ترانزیت گاز طبیعی مایع (LNG) از آن عبور می‌کند. بسیاری از کشتی‌های تجاری به دلیل انتخاب اپراتورها و خانه‌های تجاری برای اجتناب از عبور از تنگه، در خارج از آن معطل مانده‌اند—رویکردی که به خطرات ناوبری در زمان جنگ و هزینه‌های اضافی بیمه نسبت داده می‌شود. اگرچه تنگه به طور رسمی بسته نیست، اما در حال حاضر تعداد بسیار کمی از کشتی‌ها از آن عبور می‌کنند، از جمله کشتی‌های ایرانی.

اختلال طولانی‌مدت در حمل و نقل در زمان جنگ، جریان‌های نفت و گاز به بازارهای جهانی را مختل خواهد کرد و بر واردکنندگانی که به شدت به خاورمیانه برای تأمین انرژی وابسته‌اند، تأثیر خواهد گذاشت. اگرچه برخی از واردکنندگان نفت خام می‌توانند به ذخایر خود تکیه کنند تا بخشی از بشکه‌های از دست رفته از خلیج را جبران کنند، این رویکرد یک راه‌حل بلندمدت نیست. به عنوان مثال، داده‌های Kpler نشان می‌دهد که بیش از 38 درصد از واردات نفت خام دریایی چین از خاورمیانه منشأ می‌گیرد. ژاپن نیز به حجم بالای نفت خام از این منطقه، به ویژه عربستان سعودی، وابسته است. اروپا نیز تأثیر اختلال طولانی‌مدت را به شیوه‌ای متفاوت احساس خواهد کرد—حدود 45 درصد از سوخت هواپیمایی آن از خاورمیانه تأمین می‌شود، طبق اطلاعات Kpler.

به همین ترتیب، ادامه اختلال به شدت به صادرکنندگان خلیج آسیب خواهد زد. به عنوان مثال، 90 درصد از بودجه عراق از درآمدهای نفتی تأمین می‌شود، بنابراین این کشور در مواجهه با فشار مالی اضافی با مشکل مواجه خواهد شد.

شدت اختلال بستگی به این دارد که تشدید تنش‌ها چه مدت ادامه یابد و آیا ایران تصمیم به تشدید حملات خود به زیرساخت‌های حیاتی انرژی و افزایش تهدیدات خود به حمل و نقل بگیرد یا خیر. این تصمیم تا حدی تحت تأثیر منافع و محاسبات انرژی خود رژیم قرار خواهد گرفت. داده‌های ردیابی کشتی نشان می‌دهد که ایران حدود ۲۰۰ میلیون بشکه “نفت در آب” دارد – به این معنی که نفت هنوز در حال انتقال یا در حال ذخیره‌سازی در تانکرها در دریا است. این حجم‌ها به دلیل تقاضای کندتر در چین به طور قابل توجهی افزایش یافته است. اگر ایران نتواند نفت را از طریق تنگه هرمز در طول جنگ صادر کند، بشکه‌های زیادی در خارج از منطقه خلیج فارس ذخیره شده است که می‌توانند تخلیه شوند – هرچند تقاضا شکل‌دهنده میزان و قیمت آن خواهد بود.

واکنش‌های سیاسی خلیج فارس – و واکنش‌های نظامی؟

نویسنده: آوریل لانگلی الی

قبل از جنگ – و حتی بیشتر اکنون – رهبران خلیج فارس نگران یک سناریوی کابوس‌وار بودند: یک درگیری نامحدود ایالات متحده-اسرائیل با ایران، با اهداف نامشخص و آن‌ها در خط مقدم. با این حال، هرگونه ناامیدی که آن‌ها از حرکت واشنگتن به سمت جنگ در حالی که دیپلماسی هنوز در حال انجام بود داشتند، اکنون با خشم از حملات تلافی‌جویانه ایران تحت‌الشعاع قرار گرفته است. حملات به دارایی‌های نظامی ایالات متحده در خاک آن‌ها پیش‌بینی می‌شد، اما حملات فوری ایران به اهداف غیرنظامی در دبی و بحرین و زیرساخت‌های انرژی در کویت، قطر و عربستان سعودی خطر کشاندن این کشورها به جنگی که تلاش زیادی برای اجتناب از آن کرده‌اند، به همراه دارد.

در حال حاضر، این به این معنی است که بیشتر آن‌ها به واشنگتن نزدیک‌تر شده‌اند، که از دفاع آن‌ها حمایت می‌کند. در تاریخ ۱ مارس، پنج کشور شورای همکاری خلیج فارس به همراه اردن و ایالات متحده در یک بیانیه مشترک حملات ایران را محکوم کرده و حق دفاع از خود را تأیید کردند. حملات تهران همچنین به طور موقت شکاف بین امارات متحده عربی و عربستان سعودی را پوشش داده است، که رهبران آن‌ها بلافاصله پس از آغاز جنگ با یکدیگر تماس تلفنی داشتند. اگرچه عمان به وضوح از بیانیه مشترک غایب بود، یک بیانیه جداگانه شورای همکاری خلیج فارس که حملات ایرانی را محکوم کرد، وحدت خلیج را (در حال حاضر) نشان داد و از مسقط به خاطر حمایت از ادامه گفت‌وگو و ایجاد مسیرهای احتمالی برای طرفین درگیر قدردانی کرد. به عنوان مثال، در تاریخ ۱ مارس، وزیر امور خارجه بدر بن حمد البوسعیدی خواستار بازگشت به مذاکرات شد و گفت “دروازه دیپلماسی همچنان باز است.”

اینکه آیا، چه زمانی و چگونه کشورهای خلیج فارس به حملات ایران پاسخ خواهند داد، در حال حاضر مشخص نیست. برخی از شرکای خلیج فارس ایالات متحده در حال بررسی گزینه‌هایی برای دفاع از جمعیت‌های خود در برابر حملات فراتر از دفاع هوایی هستند. زمانی که آن‌ها این تصمیمات را اتخاذ کنند، واشنگتن باید آماده باشد تا از انتخاب‌های آن‌ها حمایت کند و با آن‌ها در پاسخ به تهدیدات فوری و تهدیداتی که ممکن است در آینده پیش بیاید، هماهنگ شود.