با افزایش تنشها در خاورمیانه و ادامه مذاکرات هستهای بین ایالات متحده و ایران، یک نظرسنجی جدید که روز پنجشنبه منتشر شد، نشان داد که آمریکاییهای جوانتر بهطور قابلتوجهی کمتر از نسلهای قبلی درباره ایران نگران هستند.
بر اساس نظرسنجی مرکز امور عمومی آسوشیتدپرس-نورک، “حدود نیمی از بزرگسالان آمریکایی بهطور ‘بسیار’ یا ‘خیلی’ نگران هستند که برنامه هستهای ایران تهدیدی مستقیم برای ایالات متحده باشد… حدود ۳ نفر از ۱۰ نفر ‘بهطور متوسط’ نگران هستند و تنها حدود ۲ نفر از ۱۰ نفر ‘چندان نگران’ یا ‘اصلاً نگران’ نیستند.”
اما یک شکاف سنی وجود دارد. “آمریکاییها بهطور کلی دیدگاه منفی نسبت به ایران دارند، اما این دیدگاه در میان آمریکاییهای مسنتر تندتر است”، آسوشیتدپرس اشاره میکند.
در حالی که “(حدود) ۶ نفر از ۱۰ بزرگسال آمریکایی میگویند ایران ‘دشمن’ ایالات متحده است”، این نظرسنجی نشان داد که “تنها حدود نیمی از بزرگسالان آمریکایی زیر ۴۵ سال میگویند ایران دشمن است، در مقایسه با حدود ۷ نفر از ۱۰ آمریکایی ۴۵ ساله و بالاتر”، به گفته آسوشیتدپرس.
“همچنین یک شکاف نسلی وسیع در نگرانی درباره برنامه هستهای ایران وجود دارد، بهطوری که تنها حدود یکسوم آمریکاییهای زیر ۴۵ سال میگویند که بسیار نگران هستند، در مقایسه با حدود ۶ نفر از ۱۰ آمریکایی مسنتر.”
چرا این چنین فاصلهای بین آمریکاییهای مسنتر و جوانتر در این موضوع وجود دارد؟
Responsible Statecraft با تعدادی از کارشناسان برای کسب بینش تماس گرفت.
“برای آمریکاییهایی که قبل از انقلاب ایران به سن بلوغ رسیدند، رویداد تعیینکننده در مورد ایران، بحران گروگانگیری 1979-1981 بود که در آن 52 نفر از هموطنانشان به مدت بیش از یک سال در سفارت آمریکا در تهران به عنوان گروگان نگهداری شدند”، پل پیلار، که دههها در جامعه اطلاعاتی خدمت کرده و از سال 2000 تا 2005 به عنوان افسر اطلاعات ملی برای خاورمیانه و جنوب آسیا در CIA فعالیت کرده است، گفت.
“این بحران برای مدت طولانی اخبار ایالات متحده را تحتالشعاع قرار داد. حتی منجر به ایجاد یک برنامه تلویزیونی شبانه شد (که به ABC Nightline تبدیل شد)،” پیلار به Responsible Statecraft گفت. “این موضوع در آگاهی آمریکاییها تصویری از جمهوری اسلامی ایران به عنوان کشوری به شدت خصمانه نسبت به ایالات متحده را حک کرد، به طوری که هیچیک از رویدادهایی که از آن زمان در روابط ایالات متحده و ایران رخ داده، به اندازه بحران گروگانگیری اهمیت نداشته است.”
کودکان آمریکایی که در دهههای 1970 و اوایل 80 به سن بلوغ رسیدند، احتمالاً ایران دوران کودکی خود را به عنوان یک دشمن بدنام به یاد میآورند، به همان اندازه که اتحاد جماهیر شوروی را به یاد میآورند، به طوری که قهرمان اصلی کشتیکج جهانی در آن زمان، “آیرون شیک” ایرانی-آمریکایی بود (که اغلب با نیکولای ولکوف، کشتیگیر شوروی، همکاری میکرد).
اما برای بسیاری که در دهههای بعدی به دنیا آمدهاند، پیلار مشاهده کرد، “(آنها) خیلی جوانتر از آن هستند که اخبار آن بحران را تجربه کرده باشند و تجربهای که به شکلگیری ادراک آنها کمک کند، نداشتهاند.”
کریستوفر پربل از مرکز استیمسون، به عنوان یک کودک آن دوران، افکار مشابهی داشت. “میگویم اگر کسی در سال 1980 سنش 10 سال یا بیشتر بود و بنابراین در معرض روزها و سپس ماهها اخبار بحران گروگانگیری ایران و مرگ بر آمریکا در برنامههای خبری شبانه قرار داشت (که در آن زمان فقط سه یا چهار برنامه از این دست وجود داشت)، آن خاطره سایهای طولانی بر جا میگذارد.”
“با این حال، من در سال 1980، 13 ساله بودم و از بمباران ایران حمایت نمیکنم – بنابراین فکر میکنم واقعاً نمیتوانم نماینده نسل خودم یا هر کسی بزرگتر از خودم باشم؟” پربل تأمل کرد.
اما همه چیز به این سادگی نیست. در حالی که نسل Z ممکن است مشکلات نسل X و Boomers را نداشته باشد، بسیاری از Millennials بزرگتر ممکن است دلایل خود را برای بدبینی نسبت به ایران داشته باشند، پربل گفت.
“یک نکته اضافی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود: کسانی که بین سالهای 2003 و 2011 یا 2014 در عراق خدمت کردهاند (که عمدتاً افرادی جوانتر از من هستند)، قطعاً همکارانی را میشناسند که توسط شبهنظامیان عراقی حمایتشده توسط ایران کشته یا مجروح شدهاند”، پربل اشاره کرد. “شاید خودشان نیز از بمبهای دستساز ایرانی آسیب دیده باشند. آنها همچنین دلیلی برای نپسندیدن ایرانیها دارند.”
او ادامه داد، “هرچند به آنها میگویم که باید از آن آمریکاییهایی که در ابتدا آنها را به جنگ در عراق فرستادند، بر اساس ادعاهای دروغین درباره سلاحهای هستهای عراق (مانند ابرهای قارچی)، ارتباطات با القاعده (یعنی جلسه بدنام پراگ که هرگز اتفاق نیفتاد) و وعده یک پیادهروی آسان پس از ورود (یعنی کنگره ملی عراق واقعاً هیچیک از اینها نبود) نیز سؤال کنند (و بسیاری این کار را میکنند).”
جیم آنتل، سردبیر مجله واشنگتن اگزامینر، یادداشتی درباره اینکه چرا دیدگاههای نسل Z اینقدر متفاوت است، ارائه داد. فراتر از بزرگ شدن در سایه جنگهای عراق و افغانستان، آنها اکنون در دهه بیست زندگی خود هستند و میبینند که جنگ چگونه میتواند بر آنها تأثیر بگذارد. “پاسخدهندگان جوانتر همچنین بیشتر احتمال دارد که در سن جنگ باشند، که میتواند دیدگاههای آنها را درباره جنگ تحت تأثیر قرار دهد”، او مشاهده کرد.
جان هافمن از مؤسسه کاتو به این تقسیمبندی از منظر اجتماعی نگریست.
“نسلهای قدیمیتر نیز تمایل دارند نگرانیهای بیشتری نسبت به خاورمیانه، عربها و مسلمانان نسبت به نسلهای جوانتر ابراز کنند,” او گفت. “پس از دههها تبلیغات، نسلهای جوانتر در حال به چالش کشیدن کلیشهها و چارچوبهای نادرست نسلهای قبلی هستند.”
“آنها نگران مسائل واقعی پیش روی مردم آمریکا هستند، نه آرزوهای بلندپروازانه برای برتری جهانی ایالات متحده,” هاپمن گفت.
فراتر از تجربیات شکلدهنده، نحوه مصرف رسانهها توسط نسلهای مختلف نیز اهمیت دارد.
تاکر کارلسون، شخصیت سابق برتر فاکس نیوز، در یک ویدیو در روز پنجشنبه به کارفرمای قدیمیاش انتقاد کرد و آن را به خاطر پیشبرد یک روایت جنگطلبانه یکسان درباره ایران سرزنش کرد. “اگر (جنگ) اتفاق بیفتد، میتوانید بیشتر از هر سازمان رسانهای دیگری، بیشتر از هر لابیگری، صادقانهتر از هر دولتی، بیشتر از دولت اسرائیل، از فاکس تشکر کنید. فاکس نیوز برای این جنگ فشار آورده است.”
پس کدام گروه سنی بیشتر فاکس نیوز را مصرف میکند؟
“آمریکاییهای مسنتر بیشتر از بزرگسالان جوانتر احتمال دارد بگویند که هم از فاکس نیوز استفاده میکنند و هم به آن اعتماد دارند,” طبق نظرسنجی مرکز پژوهش پیو که در جولای 2025 منتشر شد.
“در حالی که 47% از آمریکاییهای 65 سال و بالاتر و 45% از کسانی که بین 50 تا 64 سال سن دارند میگویند که به طور منظم اخبار را از فاکس نیوز دریافت میکنند، (فقط) 32% از کسانی که بین 30 تا 49 سال سن دارند و 28% از بزرگسالان زیر 30 سال همین کار را انجام میدهند.”
این یک شکاف قابل توجه است. پیو همچنین اشاره کرد که آمریکاییهای مسنتر بیشتر احتمال دارد که اخبار خود را به طور کلی از تلویزیون دریافت کنند. در همین حال، نسل Z و میلنالیها اخبار خود را از رسانههای اجتماعی (به ترتیب 86% و 84%) دریافت میکنند و منابع اصلی آنها یوتیوب، اینستاگرام، پادکستها، تیک توک و ایکس هستند. در عین حال، مصرف اخبار تلویزیونی و چاپی آنها به طور روزانه، به ویژه برای نسل Z، در درصدهای تکرقمی است.
اینکه آیا ایالات متحده به جنگ با ایران میرود یا نه هنوز نامشخص است. طبق نظرسنجی AP-NORC فوق، نزدیک به نیمی از آمریکاییها نگران دولت ایران و برنامههای هستهای آن هستند. با این حال، آن نظرسنجی همچنین نشان داد که بیش از 56% از آمریکاییها به تصمیمات ترامپ درباره نیروی نظامی در خارج از کشور اعتماد کمی دارند. این با نظرسنجیهای اخیر همراستا است که نشان میدهد آمریکاییها نمیخواهند به جنگ با ایران بروند، صرفنظر از اینکه درباره رژیم چه احساسی دارند.
رئیسجمهور دونالد ترامپ 79 ساله است. معاون رئیسجمهور جی دی ونس 41 ساله است. هر دو مرد به خاطر داشتن دیدگاههای متفاوت و حتی به نظر متناقض در مورد ایران، حداقل در گذشته، شناخته شدهاند.
آنها تنها نیستند.