چرا خروج آمریکا از عراق خطر تقویت نمایندگان ایران را به همراه دارد

خروج برنامه‌ریزی‌شده نیروهای آمریکایی از عراق در تاریخ ۳۰ سپتامبر، بیش از یک نقطه عطف لجستیکی را نشان می‌دهد. این خروج نمایانگر یک نقطه عطف استراتژیک است که می‌تواند تعیین کند آیا بغداد حاکمیت خود را تقویت می‌کند یا بیشتر تحت سایه شبه‌نظامیان وابسته به ایران قرار می‌گیرد.

خروج آمریکا از عراق در پس‌زمینه‌ای از تنش‌های حل‌نشده در حال وقوع است: نخست‌وزیر علی ال‌زیدی تاریخ را “ثابت و نهایی” اعلام کرده است، اما دولت نمی‌تواند یک افسر اطلاعاتی شبه‌نظامی را بیش از ۲۴ ساعت بازداشت کند. این تناقض مشکل اصلی را نمایان می‌کند. حاکمیت رسمی و کنترل واقعی یکسان نیستند. سخت‌ترین جناح‌ها در میان نیروهای بسیج مردمی—کتائب حزب‌الله، کتائب سیدالشهداء و حرکات حزب‌الله النجباء—از تسلیم سلاح‌ها خودداری کرده و به حملات پهپادی علیه زیرساخت‌های انرژی کردها ادامه می‌دهند.

آنها وعده می‌دهند که تنها پس از خروج آمریکایی‌ها سلاح‌های خود را کنار بگذارند، شرطی که به‌طور راحتی دلیل تسلیم سلاح را از بین می‌برد. بنابراین، خروج آمریکا از عراق خطر تحویل یک کریدور بدون وقفه از مشتریان مسلح به تهران را به همراه دارد که از مرز آن تا مدیترانه کشیده شده است. واشنگتن نیازی به اشغال دائمی عراق ندارد. اما باید از ترک عراق بر اساس زمان‌بندی شبه‌نظامیان خودداری کند. یک حضور مشاوره‌ای کم‌حجم در اربیل، که به پیشمرگه و سرویس ضدتروریسم مرتبط باشد، می‌تواند اطلاعات را حفظ کرده، دارایی‌های انرژی را محافظت کند و فشار را بر گروه‌هایی که هرگز به اقتدار دولت تن نداده‌اند، حفظ کند.

ضرب‌الاجل خروج آمریکا از عراق نزدیک می‌شود

در تاریخ ۳۰ سپتامبر، آخرین نیروهای آمریکایی و ائتلاف قرار است عراق را ترک کنند و بدین ترتیب حضور نظامی که از سال ۲۰۰۳ آغاز شده بود، پایان یابد. نخست‌وزیر علی ال‌زیدی این تاریخ را “ثابت و نهایی” می‌نامد. او می‌گوید که اول اکتبر، فصل جدیدی را آغاز خواهد کرد که در آن عراق حاکمیت کامل بر خاک خود را اعمال می‌کند.

این یک جمله تحریک‌آمیز است. اما همچنین با واقعیت‌های موجود در زمین در تضاد است.

حملات به بخش انرژی کردستان

این خشونت تصادفی نیست. حمله به شبکه و بخش انرژی کردستان یک استراتژی است: این امر خودمختاری کردها را تضعیف می‌کند، زیرساخت‌هایی را که شرکت‌های انرژی آمریکایی برای سرمایه‌گذاری در این منطقه نیاز دارند، ویران می‌سازد و به همه یادآوری می‌کند که واقعاً چه کسی در کنترل است. همان گروه‌ها می‌گویند که تنها پس از خروج آمریکایی‌ها سلاح‌های خود را کنار خواهند گذاشت، اما این یک تله است که به عنوان یک امتیاز پوشانده شده است. ابتدا خارج شوید و دلیل برای خلع سلاح به راحتی ناپدید می‌شود.

خروج سخت در ۳۰ سپتامبر تنها یک پرچم را پایین نمی‌آورد. این امر بافت پیوندی، اطلاعات، حمایت هوایی و لجستیک را که هنوز به نیروهای پیشمرگه و نیروهای عراقی اجازه می‌دهد تا بقایای داعش را شکار کنند، فراهم می‌کند. این امر چشم ائتلاف را در اربیل در زمانی که نظارت بر داعش و شبه‌نظامیان از اهمیت بالایی برخوردار است، می‌بندد.

و با توجه به اینکه این خروج به سرعت پس از جنگ با ایران انجام می‌شود، خروج تمیز آمریکایی به عنوان چیزی که تهران می‌گوید، خوانده خواهد شد: تسلیم. این جایزه‌ای را به ایران می‌دهد که به مدت یک دهه در پی آن بوده و کریدوری بی‌وقفه از مشتریان مسلح از مرز خود تا مدیترانه را فراهم می‌کند. این همچنین به هر نیروی نیابتی علامت می‌دهد که خشونت صبورانه آمریکا را بیرون می‌راند.

دلیل خروج بی‌معنا نیست. عراقی‌ها هرگز برای یک گارنیسون خارجی بی‌پایان ثبت‌نام نکرده‌اند؛ نیروها به میليشیاها بهانه‌ای آماده می‌دهند تا زرادخانه خود را حفظ کنند؛ و حاکمیت واقعی به معنای ایستادن بغداد بر پای خود است. همه اینها درست است. اما حاکمیت یک بیانیه مطبوعاتی نیست. دولتی که نمی‌تواند یک افسر را به مدت یک روز بازداشت کند یا برق شمال خود را تأمین کند، زمانی که شریک قدرتمندش از کنار می‌رود، قوی‌تر نمی‌شود. بلکه در برابر اجبار آسیب‌پذیرتر می‌شود. خروج در حال حاضر بهانه میليشیاها را از بین نمی‌برد. بلکه آخرین محدودیت بر آنها را برمی‌دارد.

خطرات خروج به قدرت رسیدن ایران را افزایش می‌دهد

بنابراین پاسخ این نیست که عراق را برای همیشه اشغال کنیم، و نه اینکه از خروج امتناع کنیم. بلکه باید از خروج بر اساس برنامه میليشیاها خودداری کنیم.

واشنگتن باید نتایج تأیید شده را به عنوان شرط خروج نهایی خود قرار دهد: تأیید مستقل اینکه کتائب سید الشهداء، کتائب حزب‌الله و حراکت حزب‌الله النجباء واقعاً تسلیحات استراتژیک خود – پهپادها و موشک‌ها – را تسلیم کرده‌اند و نه اینکه فقط نشان‌های تیپ خود را تعویض کرده‌اند. ایالات متحده باید حضور مشاوره‌ای و ضدتروریسمی کم‌حجم در اربیل حفظ کند که به پیشمرگه و سرویس ضدتروریسم مرتبط باشد، به عنوان یک خط قرمز و برای جمع‌آوری اطلاعات. باید به دفاع از بخش انرژی کردستان، به ویژه خورمُر کمک کند و هزینه حمله بعدی را بالا ببرد.

همچنین باید خروج خود را به قابلیت‌های عراق مرتبط کند، نه به تاریخی که میليشیا جشن خواهد گرفت.

سی‌ام سپتامبر هنوز می‌تواند نشانه‌ای از انتقال باشد. نباید اجازه داد که این روز به روزی تبدیل شود که عراق به آرامی به ایران واگذار شد. به بغداد تنها چیزی را بدهید که هرگز اقتدار آن را واقعی کرده است: شریکی که مایل است بماند تا دولت بالاخره بتواند بر پای خود بایستد.