قدرت نظامی اروپا ضعیف است، اما ایران از ورود آن می‌ترسد

قدرت نظامی اروپا با محدودیت‌های جدی مواجه است

اتحادیه اروپا با برخی از همان ناامیدی‌هایی که رئیس‌جمهور دونالد ترامپ در جنگ خود علیه ایران با آن مواجه است، دست و پنجه نرم می‌کند: رهبران اروپایی که یا تمایلی به اشتراک‌گذاری منابع نظامی ندارند یا به سادگی قادر به این کار نیستند، حتی با یکدیگر.

در موارد کمک‌های جنگی، این منابع – از ناوهای جنگی تا تانک‌ها – گاهی به دلایلی خارج از کنترل ایالات متحده یا متحدانش از خدمت خارج شده‌اند. به عنوان مثال، پنتاگون مجبور شد بمب‌افکن‌های دوربرد B-1 خود را در آخر هفته گذشته از پایگاه نیروی هوایی سلطنتی فرفورد، حدود ۱۰۰ مایل غرب لندن، به دلیل یک طرح تروریستی ادعایی که در آن پنج مرد دستگیر شدند، خارج کند.

در همین حال، در سواحل دریای سرخ، شورشیان حوثی وابسته به تهران در یمن حملات خود را به کشتی‌های تجاری اروپایی که از تنگه باب المندب عبور می‌کنند، افزایش داده‌اند. این آبراه استراتژیک به دلیل اختلال در عبور از تنگه هرمز که حدود یک‌پنجم از نفت جهان به طور سنتی از آن عبور می‌کند، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

بروکسل در اشتراک‌گذاری ناوهای جنگی با مشکل مواجه است

برای حمایت از دفاع، فرانسه، یونان و ایتالیا در سال ۲۰۲۴ عملیات آسپیدس را راه‌اندازی کردند، یک مأموریت دریایی برای حفاظت از منافع اتحادیه اروپا در دریای سرخ و کریدورهای تجاری اطراف، از جمله همراهی کشتی‌های تجاری.

<p

اما با گسترش درگیری در خاورمیانه و در پی حملات مجدد حوثی‌ها، اروپا تحت فشار است تا اقدام بیشتری انجام دهد. مأموریت تحت رهبری ایالات متحده و اسرائیل هنوز کشتی‌هایی ندارد، اما کاهش هزینه‌های دفاعی باعث شده است که بخش زیادی از قاره با نیروی دریایی ضعیف مواجه شود. این موضوع در پایتخت‌های اروپایی و در ایالات متحده ناامیدی‌هایی را به وجود آورده است درباره اینکه چه نوع کمک نظامی معتبر می‌تواند و خواهد توانست به پایان جنگ ایران کمک کند.

در واقع، برای ماه‌ها احساس می‌شود که اروپا هرگز در خاورمیانه اقدام نخواهد کرد به دلیل نارضایتی از آنچه که آنها به عنوان “آتش‌سوزی زباله‌ای” جنگ با ایران تحت رهبری رئیس‌جمهور ترامپ می‌بینند، می‌گوید ادوارد پی. جوزف، پژوهشگر ارشد در مؤسسه سیاست خارجی، یک اندیشکده غیرحزبی در واشنگتن.

با این حال، با افزایش قیمت سوخت و منافع دیگر در خطر، اروپا به طور فزاینده‌ای برای اقدام فشار می‌آورد، از جمله احتمال استفاده از “فشار روانی” که می‌تواند ایران را به مذاکره وادار کند، می‌گوید آقای جوزف.

“این چیزی است که برای پایان دادن به این وضعیت لازم است,” او اضافه می‌کند. “اروپایی‌ها دیگر این امکان را ندارند که ‘بگذارند آمریکایی‌ها با مشکلی که خودشان ایجاد کرده‌اند، کنار بیایند.’”

ایجاد تهدید دفاعی

کمی پس از آغاز جنگ، فرانسه و بریتانیا شروع به تشکیل یک نیروی چندملیتی کردند تا امنیت در تنگه هرمز را تأمین کنند – که پس از پایان جنگ به کار گرفته خواهد شد.

بیش از ۲۰ کشور به این طرح پیوسته‌اند، اما به منظور تسریع در اقدام اروپا، ستاد عالی ناتو در ماه اوت یک “گروه از متحدان علاقه‌مند … برای تسهیل مشارکت‌های ممکن آنها در حمایت از آزادی ناوبری” در منطقه “قبل از آغاز ابتکار عمل چندملیتی نظامی تحت رهبری فرانسه و بریتانیا” تشکیل داد، سرهنگ مارتین اودانل، سخنگوی ناتو، در یک پیام متنی به The Monitor گفت.

مأموریت‌های رقیب منابع دریایی را تقسیم می‌کنند

در همین حال، وزیر دفاع ایتالیا، گیدو کروسِتو، ماه گذشته از همتایان اروپایی خود به خاطر عدم مشارکتشان در عملیات آسپیدس ابراز نارضایتی کرد. او در یک مصاحبه با رویترز گفت: “ما به کشتی‌های بیشتری نیاز داریم.” “تنها کشورهایی که واقعاً از [این تلاش‌ها] حمایت می‌کنند، ایتالیا و یونان هستند.”

کایا کلاز، رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا، این احساس را در نامه‌ای ماه گذشته به ۲۷ کشور عضو اروپا تأیید کرد و خواستار منابع بیشتری برای آسپیدس شد تا اطمینان حاصل شود که این مأموریت از حمایت حداقل ۱۰ کشتی برخوردار است.

آقای کروسِتو گفت که ایتالیا قصد دارد به پیشرفت در اقدامات ادامه دهد، به جای اینکه منتظر “بروکراسی اروپایی” یا کشورهای ناتو باشد تا رهبری یا برنامه‌ای را طراحی کنند.

اهمیت هماهنگی

تحلیلگران اضافه می‌کنند که تلاش اتحادیه اروپا برای جمع‌آوری کشتی‌ها برای آسپیدس در حالی که فرانسه و بریتانیا یک ابتکار جداگانه را تشکیل داده‌اند، کمکی نمی‌کند. مأموریت نظامی چندملیتی آن‌ها، یک ائتلاف موقت برای پاکسازی مین‌ها و تأمین امنیت تنگه هرمز، در حال رقابت برای منابع دریایی اروپایی است.

اما تحلیلگران می‌گویند که بیشتر از بروکراسی، عواملی دیگر مانع اقدام دریایی اروپا در منطقه هستند. اتحادیه اروپا، به عنوان مثال، هیچ مجموعه‌ای از کشتی‌های جنگی اروپایی ندارد، بنابراین کشورهای عضو باید به‌طور داوطلبانه کشتی‌های خود را ارائه دهند. برخی از کشورهای کوچک‌تر اروپایی تنها یک کشتی جنگی دارند.

کشورهای دیگر بدون دسترسی به دریا، مانند اتریش و مجارستان، هیچ‌کدام ندارند. مالت، قبرس و ایرلند نیروی دریایی خود را دارند، اما از نوع ناوهای فریگت یا ناوشکن‌هایی که برای عملیات‌های اسکورت با تهدید بالا نیاز است، برخوردار نیستند.

قدرت نظامی اروپا به عنوان فشار روانی

تلاش‌های پشت مأموریت‌هایی مانند آسپیدس، گامی در جهت درست است، می‌گوید دریادار بازنشسته مارک مانتگومری، پژوهشگر ارشد در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در واشنگتن. ناوگان‌های دریایی اروپا که به این مأموریت کمک می‌کنند، “بار را از دوش نیروی دریایی ایالات متحده کاهش می‌دهند تا بتواند کارهای بیشتری در تنگه هرمز انجام دهد.”

اما در پذیرش مأموریت‌های دیگر، اروپا با “وضعیت وحشتناک” کلی ناوگان‌های خود محدود است، که به طور تاریخی بار کاهش هزینه‌های دفاعی را به دوش کشیده‌اند. با این حال، آقای جوزف می‌گوید که اروپا می‌تواند اکنون اقداماتی انجام دهد، از جمله ایجاد یک “ناوگان رسمی در حال حاضر”، یک “وضعیت دریایی کلاسیک” که به “ترس قابل مشاهده” ایران از کشیده شدن اروپا به جنگ می‌پردازد.

این بدان معناست که کشتی‌های اروپا در بندر یا نزدیکی آن باقی خواهند ماند، اما آماده مداخله در صورت نیاز خواهند بود. چنین وضعیتی پتانسیل حمله یا ضدحمله‌ای را که در حال نزدیک شدن است، اما محدود شده است، منتقل می‌کند و به اروپا اهرمی می‌دهد که با ایجاد عدم قطعیت بیشتر در تهران، اعتماد به خطوط کشتیرانی هرمز را افزایش دهد.

ترس ایران از ماده ۵ ناتو

ایران نشان داده است که “آنها بسیار محتاط هستند در مورد حمله به” متحدان ناتو آمریکا در اروپا به دلیل ترس از وارد کردن آنها به جنگ، “آقای جوزف می‌گوید. تهران “نمی‌تواند به سادگی [کشتی‌های اروپایی] را از آب بیرون کند، زیرا اگر این کار را انجام دهد، در این موضوع ناتو را درگیر می‌کند” از طریق ماده ۵، که بیان می‌کند حمله به یک، حمله به همه است.

این به نوبه خود “ترس ایران از ورود آنها به جنگ در کنار ایالات متحده را مورد بهره‌برداری قرار می‌دهد،” او استدلال می‌کند. “این آسیب‌پذیری ایران است.”