تست سرنوشت‌ساز ضدحمله یمن
یمن وارد یک نبرد سرنوشت‌ساز بر سر آینده دولت شده است که پیامدهایی برای امنیت منطقه دارد. در تاریخ ۴ اکتبر، رئیس‌جمهور دکتر رشاد العلیمی عملیات سپیده‌دم یمن را برای معکوس کردن دستاوردهای سرزمینی حوثی‌ها که در سپتامبر به‌دست آمده بود، از جمله در سواحل دریای سرخ و بازگرداندن اقتدار دولتی در سطح کشور اعلام کرد.
آیا دولت یمن می‌تواند شتاب نظامی، حمایت بین‌المللی بیشتر و احیای نظامی ائتلاف عرب را به دستاوردهای استراتژیک پایدار تبدیل کند؟ کمپین‌های قبلی به دلیل فرماندهی و کنترل تکه‌تکه، پاسخ‌های نظامی بین‌المللی نامنسجم، اولویت‌های متضاد منطقه‌ای و غربی، حمایت‌های خارجی نامنظم و عدم توانایی در حفاظت از آنچه در صنعا، الجوف، مأرب و الحدیده دوباره به‌دست آمده بود، سطوح مختلفی از موفقیت را تجربه کردند. بازسازی شورای رهبری ریاست‌جمهوری در سال جاری، تضعیف شورای انتقالی جنوبی و نقش بیشتر متمرکز ریاض در ائتلاف فرصتی برای مبارزه مؤثرتر فراهم می‌آورد. با این حال، این انسجام سیاسی باید به برنامه‌ریزی و اجرای نظامی یکپارچه تبدیل شود.
فشار حوثی‌ها بر چندین جبهه
از تاریخ ۱۱ سپتامبر، حمله حوثی‌ها که توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران حمایت می‌شود، فراتر از سواحل تهامه پیش رفته و فشار مستمری بر حومه‌های جنوبی و غربی تعز وارد کرده است، در حالی که کنترل بخش‌های زیادی از زمین‌های روستایی استراتژیک را در دست دارد و مسیر به عدن را تهدید می‌کند. مختل کردن خطوط تأمین ممکن است نیروهای دولتی نزدیک را بیشتر منحرف کند اما به‌طرز نگران‌کننده‌ای غیرنظامیان را به شرایط محاصره‌ای دوباره در ۱۱ سال گذشته مواجه کرده است. در داخل تعز، دومین شهر پرجمعیت یمن خارج از پایتخت، قیمت سوخت و اقلام اساسی خانگی به شدت افزایش یافته است.
برای تأمین این پیشرفت سرزمینی، حوثی‌ها حملات را در بیش از ۳۰ جبهه آغاز کردند و نیروهای نظامی مداوم را تحت پوشش آتش سنگین و هماهنگ پهپادها، موشک‌ها و راکت‌ها مستقر کردند.
نبرد برای تعز و باب المندب
نبردها در حال حاضر عمدتاً در جبهه‌های ال‌اقرود، جبل واهان، ال‌ذباب، ال‌وزیعه، کهبب و ال‌مهوله متمرکز است. حوثی‌ها به دنبال تصرف کامل تعز و مسیرهای لَج به منظور بازتعریف قواعد درگیری در اطراف تنگه باب المندب هستند. در لحج، نبردها در اطراف کهبب، ال‌مذربه و ال‌عَرَه همچنان به تهدید دسترسی به میدان نبرد ساحلی ادامه می‌دهد، در حالی که مأرب به عنوان آخرین پایگاه مستحکم دولت یمن، مرکز ثقل استراتژیک انرژی، اجتماعی و نظامی باقی مانده است.
مانورهای دور زدن حوثی‌ها، جنگ الکترونیکی، تقویت نیروهای تک‌تیرانداز و دفاعیات مستحکم به دنبال کنترل مسیرهای حیاتی، قطع خطوط تأمین و محاصره formations نظامی وابسته به دولت یمن است، همان‌طور که در ال‌موخا و مناطق روستایی تعز مشاهده می‌شود، تحت فشار سنگین، به اندازه‌ای که به کاهش شتاب عملیاتی و مختل کردن ضد حمله منجر شود.
پس از تصرف ال‌موخا و ذباب، شورشیان حوثی بلافاصله به تقویت ارتفاعات فرماندهی، حفر خندق و ایجاد میدان‌های مین وسیع برای متوقف کردن پیشروی‌های نیروهای مسلح یمن پرداختند.
اولویت دولت بازپس‌گیری ذباب و باب المندب قبل از اینکه حوثی‌ها آن مواضع را مستحکم کنند بود، با استفاده از “جعبه کشتار” که در آن کنترل را دوباره به دست آورد. با این حال، پیشروی به سمت ال‌خُخا و الحدیده احتمالاً کندتر و پرهزینه‌تر خواهد بود زیرا نیاز به ظرفیت پاکسازی مین، دارایی‌های مهندسی محافظت‌شده، دفاع در برابر پهپادها و لجستیک نظامی امن دارد. استقامت، نه سرعت، تعیین‌کننده پیروزی در میدان نبرد خواهد بود.
نیروی کشیده شده
با وجود دستاوردهای نسبی، میدان نبرد در حال گسترش به شدت استقامت جنگی و بسیج حوثی‌ها را آزمایش می‌کند. گزارش‌ها حاکی از آن است که حوثی‌ها سربازان کودک، فرماندهان ایدئولوگ ارشد، پرسنل پلیس و امنیتی را به جبهه‌ها اعزام کرده‌اند که نشان‌دهنده نیروی جنگی است که به شدت کشیده شده است. هرچه حوثی‌ها بیشتر پیشروی کنند، آسیب‌پذیری آنها در برابر حملات از عقب بیشتر می‌شود.
هیچ یک از این موارد نشانه‌ای از فروپاشی قریب‌الوقوع نیست، زیرا حوثی‌ها ظرفیت قابل توجهی برای برنامه‌ریزی، بسیج و حمله به جبهه‌های مختلف با کانال‌های ارتباطی نظامی امن‌تر دارند. اما شهرت آنها برای نیروی انسانی نامحدود نباید به هیچ وجه با قدرت جنگی نامحدود اشتباه گرفته شود. تولید نیروی جنگی یک چیز است؛ حفظ آن در صحنه‌های مختلف در یک میدان جنگ در حال گسترش چیز دیگری است.
تشدید سعودی
تشدید دیگری در مرزهای شمالی یمن وجود دارد. مهم است که در اینجا به این نکته اشاره شود که سیستم‌های تسلیحاتی، فناوری، اطلاعات نظامی و تخصص فنی و پشتیبانی لجستیکی ایران به شدت از برنامه موشکی و پهپادی حوثی‌ها حمایت می‌کند. این امر به حوثی‌ها اجازه داده است که حملات خود را از استان‌های جنوبی عربستان سعودی به سمت ریاض، طائف، مکه، منطقه شرقی و ینبوع گسترش دهند و به ویژه زیرساخت‌های حیاتی انرژی و هوانوردی را هدف قرار دهند.
هوریزن بریف در ساب‌استک حداقل ۴۷ حمله حوثی به عربستان سعودی را تا ۱۱ اکتبر ثبت کرده است، که در آن حداقل ۲۰ نفر کشته و ۴۴۷ نفر زخمی گزارش شده‌اند، از جمله اتباع سعودی، فلسطینی، اردنی، مصری و آمریکایی. در ۹ سپتامبر، یک حمله مستقر در عراق به خط لوله شرق-غرب به طور گزارش شده سه ایستگاه پمپاژ را آسیب‌دیده است. در یکی از حملات در ۱۰ اکتبر، حوثی‌ها به فرودگاه بین‌المللی ملک خالد در ریاض حمله کردند که در آن حداقل ۱۲ نفر کشته و ۳۰۹ نفر دیگر زخمی شدند. بیانیه‌های رسمی جداگانه سعودی نشان می‌دهد که حداقل ۱۹ نفر در حملات بین ۱ سپتامبر و ۱۱ اکتبر کشته و ۴۲۰ نفر دیگر زخمی شده‌اند.
حملات بعدی به فرودگاه‌های ریاض و دمام تهدید حوثی‌ها برای هوانوردی غیرنظامی را تشدید کرد و نشان داد که حوثی‌ها قصد دارند امنیت سفرهای منطقه‌ای را مختل کنند، آسیب‌پذیری‌های دفاعی را نمایان سازند و هزینه حمایت ریاض از دولت یمن را افزایش دهند. با این حال، این تشدید تنها عزم ریاض را برای از بین بردن تهدید حوثی‌ها تقویت کرده است، به جای تلاش‌های گذشته برای مهار آن یا تعامل دیپلماتیک با این گروه.
آرزوهای حوثی‌ها در یمن به طور استراتژیک با تلاش‌های ایران برای کسب نفوذ بر عربستان سعودی، خلیج فارس و شبه جزیره عربی هم‌راستا است. تلاش‌های موازی برای کنترل تنگه هرمز و باب المندب، به ترتیب توسط ایران و حوثی‌ها، نشان‌دهنده نیت واضحی برای مختل کردن صادرات عربستان و خلیج فارس و فلج کردن تجارت و حمل و نقل جهانی انرژی است. در عراق، میلیشیاهای وابسته به ایران نیز به زیرساخت‌های حیاتی عربستان حمله می‌کنند تا فشار بیشتری وارد کنند.
استقامت نتیجه ضدحمله یمن را تعیین می‌کند
در حالی که افزایش مداخلات و حفاظت دریایی به کاهش تهدید کمک می‌کند، اما نمی‌تواند به تنهایی آن را خنثی کند، جایی که عمق سرزمینی، قابلیت‌های نظامی دوربرد، زیرساخت‌ها و خطوط قاچاق خارجی دست نخورده باقی مانده‌اند.
نشانه‌های فزاینده ضعف‌های حوثی‌ها به احتمال زیاد به طور خودکار به منافع دولت تبدیل نخواهد شد، زیرا آنها به دنبال گسترش نظامی هستند. موفقیت به شدت به همکاری، تأمین سریع، مداخله در تقویت‌ها و برنامه‌ریزی نظامی یکپارچه در جبهه‌ها بستگی دارد، همچنین ادغام مهندسی، لجستیک، پاکسازی مین و استحکام و تثبیت پس از تصرف به گونه‌ای که پیشرفت‌ها تأمین شوند و نه بیش از حد گسترش یابند.