دمشق به دنبال تسلیحات پاکستان
بر اساس گزارشی در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ در پورتال خبری مستقل لبنانی المودون، رئیس‌جمهور سوریه احمد الشعار از ولیعهد عربستان سعودی محمد بن سلمان خواسته است تا پاکستان را تشویق کند تا تحویل تسلیحات به سوریه را تسریع کند و به دمشق اجازه دهد تا تسلیحات را به‌طور مستقیم از اسلام‌آباد تأمین کند. تحلیلگران سوری اشاره می‌کنند که دولت انتقالی دمشق پاکستان را به عنوان یک “حائل حاکمیتی” حیاتی می‌بیند. با تغییر تأمین تسلیحات از وابستگی تاریخی سوریه به تجهیزات روسی یا شبه‌نظامیان ایرانی، سوریه قصد دارد تا سیستم‌های تسلیحاتی داخلی با هزینه پایین و مدولار پاکستان را به دست آورد و از تحریم‌های غربی دوری کند در حالی که ارتش سوریه را بازسازی و مدرن می‌کند.
این تحولات پس از یک سری تعاملات سطح بالا رخ می‌دهد که نشان‌دهنده افزایش علاقه سوریه به پاکستان است. در تاریخ ۱۹-۲۰ اوت ۲۰۲۶، وزیر امور خارجه اسعد الشیبانی به اسلام‌آباد سفر کرد، که اولین سفر یک وزیر امور خارجه سوریه به پاکستان در ۱۹ سال گذشته بود، تا در مورد همکاری‌های دفاعی، امنیت، تجارت و سرمایه‌گذاری گفتگو کند. پاکستان حمایت خود را از حاکمیت سوریه، تمامیت ارضی آن و موضعش در بلندی‌های جولان تأیید کرد.
روابط نظامی پاکستان و سوریه گسترش می‌یابد
این سفر به‌طور کوتاه پس از آن بود که عربستان سعودی، پاکستان و ترکیه توافقنامه دفاع مشترک مکه را امضا کردند. پاکستان همچنین حملات هوایی اسرائیل به پایگاه هوایی ابوالظهور سوریه را محکوم کرد، که اسرائیل اعلام کرد به منظور جلوگیری از یک استقرار نظامی احتمالی ترکیه انجام شده است. خبرگزاری رسمی سوریه، سانا، بیانیه‌های پاکستان را تقویت کرد و موضع ضد اسرائیلی پاکستان را به عنوان یک سپر ژئوپلیتیکی قوی معرفی کرد.
در همین حال، رسانه‌های پاکستان اکنون روابط پاکستان و سوریه را به عنوان بازتاب “پرستیژ نهادی” ارتش پاکستان در صادرات آموزش، دکترین‌ها و امنیت به کشورهای عربی پس از درگیری ترویج می‌کنند.
تمایل تجاری پاکستان برای گسترش بازارهای نظامی خود، همچنین موجب برقراری ارتباط با سوریه می‌شود. اسلام‌آباد در حال قرار دادن سیستم‌های هوایی و ضد-drone داخلی خود—مانند پلتفرم‌های جنگنده JF-17 Thunder و الکترونیک‌های پیشرفته—به عنوان دارایی‌های ایده‌آل برای کشورهایی است که به دنبال ساخت شبکه‌های دفاعی مستقل از محدودیت‌های استفاده نهایی غربی یا روسی هستند. از آنجا که پاکستان روابط دفاعی نزدیکی با چین دارد و در برخی مواقع به عنوان یک نماینده چینی عمل می‌کند، تأمین نظامی پاکستان به سوریه می‌تواند به طور مؤثری بازارهای چینی را نیز گسترش دهد.
پیمان مکه شک و تردیدهای داخلی را افزایش می‌دهد
پاکستانی‌ها درباره حکمت پیوستن به پیمان مکه یا به طور کلی، پذیرش تعهدات خارجی دیگر در مکان‌هایی مانند سوریه در زمانی که پاکستان با تورم، نوسانات اقتصادی و چالش‌های امنیتی در مرزهای خود مواجه است، بحث می‌کنند.
ترکیه در این دینامیک یک عامل باقی می‌ماند. آنکارا منافع استراتژیک در سوریه دارد و به دنبال تأثیرگذاری بر نظم سیاسی و امنیتی جدید این کشور است. هماهنگی نزدیک‌تر ترکیه با پاکستان می‌تواند یک کانال جایگزین فراهم کند که از طریق آن سوریه بتواند قابلیت‌های نظامی خود را بازسازی کند. تحلیلگران دفاعی پاکستانی به این چشم‌انداز سه‌جانبه به عنوان راهی برای از بین بردن یک “نکته منطقه‌ای هند-اسرائیل” درک می‌کنند. با ایجاد یک پایگاه لجستیکی مشخص در شام، اسلام‌آباد یک وزن متقابل مستقیم به شراکت‌های عمیق فناوری و اطلاعاتی هند در داخل اسرائیل ایجاد می‌کند.
روابط نظامی پاکستان-سوریه واشنگتن را آزار می‌دهد
روابط سعودی-پاکستان-ترکیه که سوریه را در بر می‌گیرد، می‌تواند محاسبات استراتژیک بلندمدت واشنگتن را پیچیده کند. اگر این کشورها روابط نظامی خود را با سوریه عمیق‌تر کنند، تأثیر جمعی آنها می‌تواند آزادی عمل اسرائیل را محدود کرده و چالش‌های جدیدی برای سیاست منطقه‌ای ایالات متحده ایجاد کند.
مسئله مرکزی تنها تلاش‌های سوریه برای بازسازی قابلیت‌های نظامی‌اش نیست، بلکه نقشی است که پاکستان می‌تواند در این فرآیند ایفا کند. اینکه آیا این ارتباطات نوظهور به یک توافق امنیتی هماهنگ‌تر تبدیل می‌شوند یا خیر، هنوز نامشخص است. با این حال، درگیری فزاینده پاکستان با سوریه به عنوان یک عامل بالقوه در توازن قدرت منطقه‌ای عمل می‌کند.