استراتژی‌ای فراتر از مرزهای سنتی
زمانی که ایالات متحده در آوریل ۲۰۲۵ تعرفه‌هایی بر چین وضع کرد، پکن صادرات عناصر نادر زمین و مغناطیس‌ها را محدود کرد و زنجیره‌های تأمین متحدان در سراسر جهان را تهدید کرد، کمپینی که تا به امروز ادامه دارد.
زمانی که ایالات متحده و اسرائیل در فوریه به ایران حمله کردند، تهران میدان نبرد را به کشورهای خلیج فارس گسترش داد.
ماه گذشته، وزرای دفاع اتحادیه اروپا در بروکسل گرد هم آمدند تا با تهدید فزاینده حملات خاکستری مقابله کنند. حتی دولت معمولاً ساکت سوئیس نیز در مورد اقدامات روسیه هشدار می‌دهد. کشف یک پهپاد حامل مواد منفجره در فرودگاه لایپزیگ آلمان در ماه اوت الگوی بزرگ‌تری را برجسته می‌کند: پکن، تهران و مسکو به طور فزاینده‌ای از تشدید افقی برای به چالش کشیدن نفوذ ایالات متحده استفاده می‌کنند.
تشدید افقی — گسترش یک درگیری به مناطق جغرافیایی یا حوزه‌های رقابتی جدید — چالشی پیچیده برای سیاستگذاران آمریکایی به شمار می‌آید. واشنگتن معمولاً سیاست‌های خود را به صورت عمودی سازماندهی می‌کند، به حوزه‌های جداگانه: ناتو، سیاست تجاری و تایوان. رقبای آمریکا به صورت افقی عمل می‌کنند و در این حوزه‌ها فعالیت می‌کنند نه فقط درون آن‌ها.
اهداف مشترک، قابلیت‌های متفاوت
چین، روسیه و ایران از نظر قابلیت‌ها و اهداف به شدت متفاوت هستند، اما هر یک به دنبال برهم زدن نظم بین‌المللی ساخته شده توسط ایالات متحده هستند.
شی جین‌پینگ اغلب از “تغییرات عمده‌ای که در یک قرن دیده نشده” صحبت می‌کند. در سال ۲۰۲۳، شی به طور مشهور این ایده را در کنار ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه در مسکو مطرح کرد و از رهبر روسی خواست: “بیایید با هم پیش برویم.”
برای پیگیری اهداف خود، مخالفان آمریکا گاهی همکاری می‌کنند. تهران در زمانی که روسیه در اوکراین در ضعیف‌ترین حالت خود بود، قابلیت‌های کلیدی پهپاد را به مسکو ارائه داد. روسیه نیز کمک‌های نظامی پیشرفته‌ای به ایران ارائه کرده است. گزارش‌ها حاکی از آن است که مسکو در حال کمک به تهران برای توسعه موشک‌های کروز مافوق صوت است. چین کمک کرده تا فشار ایالات متحده بر روسیه و ایران را با تأمین اقلام دو منظوره ضروری برای صنعت دفاعی مسکو و باقی ماندن به عنوان خریدار اصلی نفت تحریمی ایران کاهش دهد.
چگونه رقابت بر سر منابع کار می‌کند
اما رقبای ایالات متحده حتی بدون هماهنگی رسمی از یکدیگر حمایت می‌کنند. جنگ روسیه موشک‌های دفاع هوایی غرب را مصرف می‌کند. ایران هواپیماها، کشتی‌ها و سامانه‌های رهگیر آمریکایی را در خاورمیانه مشغول می‌کند. انباشت نظامی چین واشنگتن را مجبور می‌کند تا قابلیت‌های کمیاب را برای یک احتمال در دریای چین جنوبی حفظ کند. هر یک از این تلاش‌ها منابع آمریکایی را جذب می‌کند که نمی‌توانند در جای دیگری به کار گرفته شوند.
این موضوع آسیب‌پذیری قدرت آمریکایی را نمایان می‌سازد. اتحادهای ایالات متحده قدرت آمریکایی را مضاعف کرده و دامنه نفوذ آن را گسترش می‌دهند. اما یک سیستم جهانی از متحدان همچنین رقبای واشنگتن را با اهداف بیشتری مواجه می‌کند. یک رقیب که قادر یا مایل به مواجهه مستقیم با ایالات متحده نیست، می‌تواند یک متحد ضعیف‌تر را تهدید کند، زیرساخت‌های آن را خراب کند یا زنجیره‌های تأمین آن را مختل کند.
تقویت ظرفیت دفاعی
برای مقابله با این چالش، ایالات متحده و متحدانش باید ابتدا فرصت‌های آسان برای تشدید افقی را از رقبای خود سلب کنند. تنوع در آنچه آسیب‌پذیر است، سخت کردن آنچه قابل تنوع نیست، ایجاد ذخایر عمیق‌تر از قابلیت‌های نظامی کمیاب و الزام متحدان به بر عهده گرفتن بار بیشتر از این مسئولیت‌ها.
اما تاب‌آوری نباید تنها استراتژی باشد. ایالات متحده نمی‌تواند در هر زمان هر آسیب‌پذیری را دفاع کند و تلاش برای انجام این کار به رقبای آن یک مزیت دائمی خواهد داد. در عوض، واشنگتن و متحدانش باید گزینه‌های تشدید افقی خود را توسعه دهند.
تحمیل هزینه‌ها فراتر از میدان نبرد
Russian acts of sabotage against European infrastructure should trigger costs in domains the Kremlin values — weapons transfers to Ukraine, restrictions on Russian finance, seizures of sanctions-busting assets. An adversary may choose where to apply pressure, but it should not be allowed to choose where the consequences fall.
As EU Defense Commissioner Andrius Kubilius explained, “if we are facing painful hybrid threats or actions, our answer should be painful in a similar way … Not similar means [necessarily], but pain should be at the same level.” In the wake of the Leipzig incident, for example, Germany announced that it had shipped additional IRIS-T air defense missiles and attack drones to Ukraine.
This same logic should shape competition with China and Iran. Economic coercion need not be answered only with economic measures, and gray-zone attacks need not be met only at the site of the attack. America’s responses should create uncertainty in adversaries’ minds about where and how the U.S. and its allies will respond.
Horizontal Escalation And Alliance Unity
Horizontal escalation can also strengthen the bonds that connect U.S. allies. By imposing costs on countries other than the U.S., America’s adversaries may inadvertently provide Washington’s disparate partners with a common cause.
When China retaliated against U.S. tariffs by cutting European supply chains, Washington responded by forging a new critical minerals partnership with Europe. China’s support for Iran and Russia’s assistance to North Korea can likewise push the Gulf states and America’s Asian allies to reassess their relationships with Beijing and Moscow. In trying to expand a conflict horizontally, America’s adversaries may also be expanding the coalition arrayed against them.
Combating horizontal escalation will require Washington’s allies to guard against sabotage and coercion, assume a greater share of the deterrence burden and coordinate more closely to protect critical technologies and supply chains. But it also requires American leadership and dependability to ensure that openness remains a source of power for the West rather than a vulnerability.
America’s adversaries have learned to go sideways. The U.S. and its allies must show a willingness to do the same.