درس‌های قدرت دریایی نیروی دریایی ایالات متحده از درگیری با ایران

قدرت دریایی نیروی دریایی ایالات متحده در تنگه هرمز با آزمونی تعیین‌کننده مواجه است، جایی که نابودی نیروی دریایی متعارف ایران نتوانسته است توانایی تهران در محدود کردن ترافیک تجاری و نظامی را پایان دهد. این پایداری شکاف فزاینده‌ای را بین تسلط دریایی سنتی و ظرفیت مختل کردن عبور اقتصادی نمایان می‌سازد. به مدت چند دهه، استراتژی آمریکایی‌ها قدرت دریایی را به عنوان تابعی از اندازه ناوگان، تناژ و توانایی نمایش قدرت در آب‌های آزاد تلقی کرده است.

رفتار ایران به طور مستقیم این فرضیه را به چالش می‌کشد. با استقرار قایق‌های تندرو، پهپادها، موشک‌های ضد کشتی و مین‌های دریایی در نزدیکی سواحل خود، تهران یک نقطه تنگ را به ابزاری استراتژیک برای اجبار تبدیل کرده است. نتیجه تنها یک مزاحمت تاکتیکی نیست، بلکه چالشی بنیادی برای قدرت دریایی ایالات متحده و مبانی فکری آن است. یک تعریف وسیع‌تر لازم است—تعریفی که توانایی آسیب رساندن به اقتصاد یک رقیب را به عنوان یک عنصر اصلی قدرت دریایی در نظر بگیرد، نه به عنوان نتیجه‌ای که پس از کسب کنترل به دست می‌آید. این تغییر تحلیلی پیامدهای فوری برای نحوه ارزیابی تهدیدات، اندازه‌گیری قابلیت‌ها و پیش‌بینی مدت زمان درگیری‌ها علیه کشورهای به ظاهر ضعیف دارد.

چرا ایران هنوز تنگه را مسدود می‌کند

“نیروی دریایی ایران در اعماق خلیج فارس استراحت می‌کند. غیرقابل نبرد. ویران شده. نابود شده. شکست خورده… دیگر وجود ندارد.”

وزیر دفاع، پیت هگست، این مشاهده را کمتر از یک هفته پس از حملات نظامی اولیه ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران بیان کرد. و با این حال، با وجود یک کمپین بمباران ویرانگر که به طور قابل توجهی نیروی دریایی سنتی ایران را کاهش داده یا حتی به طور کامل نابود کرده است، تهران به مسدود کردن عبور ایمن نفت‌کش‌ها، کشتی‌های کانتینری و حتی نیروی دریایی ایالات متحده از طریق تنگه هرمز ادامه می‌دهد.

توانایی ایران در مسدود کردن تنگه به یک روند جهانی رو به رشد اشاره دارد. این دهه گذشته شاهد حضور مجموعه‌ای از بازیگران با ابزارهای سنتی محدود قدرت دریایی بوده است که ناوهای دریایی به طور سنتی برتر را به چالش کشیده‌اند. اوکراین به شدت حرکت ناوگان دریای سیاه روسیه را در سراسر دریای سیاه غربی و مرکزی محدود کرده است. و حوثی‌ها، یک بازیگر غیر دولتی، به طور دوره‌ای تجارت را از طریق تنگه باب المندب مختل می‌کنند.

این موارد نشان می‌دهد که چگونه بازیگران نسبتاً ضعیف می‌توانند با بهره‌برداری از قابلیت‌های ضد دسترسی/محدودیت منطقه‌ای (A2/AD) ارزان و غیر پیچیده، بر adversaries قدرتمندتر تأثیر بگذارند و عملیات‌های نزدیک به ساحل را پشتیبانی کنند.

دکترین قدرت دریایی نیروی دریایی ایالات متحده با واقعیت مواجه است

این الگو با دهه‌ها دکترین نیروی دریایی ایالات متحده و برنامه‌ریزی آن در تضاد است.از زمان جنگ سرد، واشنگتن بر این فرضیه اصلی عمل کرده است که اگر پنتاگون قابلیت‌های نظامی خود را برای بازدارندگی رقبا بهینه‌سازی کند، می‌تواند به راحتی با درگیری‌های کم‌فشار علیه کشورهای کمتر توانمند مقابله کند.

نفوذ ایران بر تنگه داستان متفاوتی را روایت می‌کند. از طریق قابلیت‌های A2/AD و مزیت جغرافیایی، ایران یک کمپین دو یا سه هفته‌ای مورد انتظار را به یک جنگ پنج‌ماهه تبدیل کرده است. در عوض، طول غیرمنتظره این درگیری نشان می‌دهد که تأکید پنتاگون بر رقبا یا رقبا نزدیک، به هزینه درگیری‌های سطح پایین‌تر بوده است.

انتظار اینکه عملیات‌های نظامی نسبتاً سریع متوقف شوند، می‌تواند تا حدی با نحوه دیدگاه سیاستگذاران و رهبران نظامی آمریکایی نسبت به قدرت دریایی توضیح داده شود، داستانی که به اواخر قرن نوزدهم و نوشته‌های آلفرد تئیر ماهان برمی‌گردد.

مدل ماهان نادیده‌گیرنده اختلال اقتصادی است

ماهان مفهوم قدرت دریایی را از طریق اثرگذارترین اثر خود، تأثیر قدرت دریایی بر تاریخ، ۱۶۶۰–۱۷۸۳، به جریان اصلی آورد. در آن، او قدرت دریایی را نه تنها به عنوان قدرت نظامی نشان‌داده‌شده یک ناوگان، بلکه همچنین ثروتی که از طریق تجارت جهانی و حمل و نقل تجاری برای حفظ و گسترش بیشتر نیروی دریایی یک کشور تولید می‌شود، توصیف کرد.

ماهان به درستی درک کرد که نه قابلیت‌های نظامی و نه قدرت اقتصادی به تنهایی نمی‌توانند قدرت دریایی ایجاد کنند. بلکه، هر دو عنصر لازم بودند. به طور مهم، او کاربرد قدرت اقتصادی را به ظرفیت یک دولت برای ساخت و نگهداری یک ناوگان دریایی مرتبط کرد.

این درک از قدرت اقتصادی باعث شده است که استراتژیست‌ها، دانشگاهیان و رهبران نظامی معاصر، ناوگان‌های بزرگ و پرهزینه را به عنوان تجلیات کافی از قدرت دریایی در نظر بگیرند.

فشار دریایی فراتر از ناوگان‌های سنتی

برای جغرافیدان سیاسی کالین فلین، “قدرت دریایی مالکیت و استفاده از ناوگان‌های نظامی و تجاری بزرگ و مؤثر برای دستیابی به منافع و اهداف است.” برای وزارت دفاع ایالات متحده، “قدرت دریایی توانایی یک ملت برای حفاظت از منافع سیاسی، اقتصادی و نظامی خود از طریق کنترل دریا را توصیف می‌کند [تأکید اضافه شده].”این دیدگاه‌ها از قدرت دریایی در دنیای امروز ناقص هستند.

چه چیزی اکنون قدرت دریایی را تعریف می‌کند

به‌طور خاص، مؤلفه اقتصادی قدرت دریایی باید نه تنها به‌عنوان ظرفیت مالی یک دولت برای تولید قدرت نظامی بلکه همچنین به‌عنوان توانایی مختل کردن یا آسیب رساندن به ظرفیت اقتصادی سایر کشورها درک شود. ایران به‌طور مؤثری این توانایی را از طریق استفاده از قایق‌های تندرو، پهپادها، موشک‌های ضدکشتی و مین‌های دریایی برای جلوگیری از حمل و نقل نزدیک نشان داده است.

بنابراین، عمل مختل کردن تجارت دریایی یک کشور نتیجه قدرت دریایی نیست، بلکه یک مؤلفه اصلی است که آن را تعریف می‌کند. این تعریف وسیع‌تر از قدرت دریایی توضیح می‌دهد که چگونه کشورهای کوچکتر—مانند ایران—می‌توانند حتی بدون یک ناوگان بزرگ یا کنترل دریایی سنتی، قدرت دریایی را اعمال کنند.

فراتر از تناژ و نمایش قدرت

این تغییر قابل توجهی در درک سنتی از آنچه که پلتفرم‌ها و سیستم‌ها یک نیروی دریایی کافی را تشکیل می‌دهند، خواهد بود. یک تفسیر مجدد از قدرت دریایی—برای شامل کردن ظرفیت مختل کردن اقتصاد یک رقیب—نیروهای دریایی را از اندازه‌گیری صرف بر اساس تناژ ناوگان یا فاصله‌ای که یک ناوگان می‌تواند قدرت را برای تحمیل کنترل دریایی به نمایش بگذارد، دور خواهد کرد.

در حالی که این ویژگی‌ها در برخی شرایط مهم هستند، سایر قابلیت‌ها، مانند ظرفیت مختل کردن تجارت، تسلیح نقاط تنگه و تحمیل هزینه‌های اقتصادی، باید توسط رهبران غیرنظامی و نظامی هنگام ارزیابی قدرت دریایی یک کشور—از جمله قدرت دریایی خودشان—مد نظر قرار گیرد.

تأکید واشنگتن بر درگیری‌های پیشرفته و بی‌توجهی نسبی به قابلیت‌های نامتقارن، شکاف‌هایی را به وجود می‌آورد که دشمنان می‌توانند و از آن بهره‌برداری کرده‌اند. اینگونه است که ایران، کشوری که نیروی دریایی آن اکنون “در پایین‌ترین نقطه خلیج فارس” قرار دارد، به طور مؤثری با کشوری که یکی از پیشرفته‌ترین ناوگان‌های جهان را دارد، مقابله کرده است.

درس‌های استراتژیک برای قدرت دریایی نیروی دریایی ایالات متحده

در حالی که تهران تلاش می‌کند کنترل de facto تنگه را حفظ کند و واشنگتن به دنبال بازپس‌گیری مزیت چانه‌زنی است، سیاستگذاران و رهبران نظامی آمریکایی باید از درس‌های آموخته شده در این درگیری بهره‌برداری کنند.

گسترش درک ما از قدرت دریایی، می‌تواند گام اول مفیدی در جلوگیری از دست کم گرفتن قابلیت‌های نظامی رقبای واشنگتن و ارائه ارزیابی واقع‌بینانه‌تری از زمان‌های مورد انتظار و هزینه‌های احتمالی جنگ با یک دشمن به ظاهر ضعیف‌تر باشد.