مسائل حل‌نشده در نشست ترامپ-شی

شما در آخرین سفر ریاست‌جمهوری به چین در سال ۲۰۱۷ که ترامپ به آنجا رفت، حضور داشتید. با توجه به اینکه این بار ترامپ و شی را مشاهده کرده‌اید، دینامیک آن‌ها برای شما چگونه متفاوت یا مشابه به نظر می‌رسد؟ چگونه زبان بدن و نمادگرایی دیدار آن‌ها را تفسیر کرده‌اید؟

ترامپ به طور مکرر تأکید می‌کرد که از زمان نخستین دوره ریاست‌جمهوری‌اش با شی آشنا بوده و دوست اوست. و او دوست دارد و این واقعیت را بیان می‌کند که او رئیس‌جمهور آمریکایی است که بیشتر از هر کس دیگری با شی آشناست.

بنابراین او خود را دوست قدیمی شی می‌داند و در ابراز احترام و قدردانی از شی بسیار پرشور بود که فکر می‌کنم این برای رهبر چین بسیار رضایت‌بخش بود. دولت چین و حتی خود شی اغلب بر این نکته تأکید می‌کنند که “ما نیاز به احترام و درک متقابل داریم.”

تحلیل رقص و هماهنگی در نشست ترامپ-شی

در دولت‌های قبلی، به دلیل ماهیت سیستم سیاسی چین و نقض حقوق و سرقت مالکیت معنوی، آن میزان احترام واقعاً اعطا نمی‌شد.

اما فکر می‌کنم نحوه برخورد ترامپ با شی بسیار تحسین‌آمیز بود و می‌توانم بگویم که بسیار محترمانه بود، هرچند به نوعی معاملاتی و برخی ممکن است حتی بگویند مصنوعی. اما فکر می‌کنم این در یک معنا جادو کرد.

چگونه پذیرش چینی‌ها را تفسیر کردید، هم آماده‌سازی‌ها برای ترامپ و هم تئاتر و رقص هماهنگی کل این رویداد؟ این چه چیزی به شما گفت که چینی‌ها چه چیزی از این نشست می‌خواستند؟

برخلاف دوره اول ریاست‌جمهوری ترامپ، زمانی که به یاد دارید، جنگ‌طلبان چین در غالبیت بیشتری بودند، مقامات چینی این بار حس کردند که نوعی ابهام در ترامپ وجود دارد که باید از آن بهره‌برداری کنند.

آنچه ترامپ را جالب و سخت برای تفسیر می‌کند—و همچنین گاهی سخت برای تعامل—این است که او خود یک تناقض است. او تمایلات جنگ‌طلبانه‌ای دارد، اما در عین حال این ذهنیت را دارد که “رهبر بزرگ به رهبر بزرگ، باید بتوانیم توافق کنیم و مسائل را حل کنیم.”

این بار، او و شی در این زمینه بسیار مشابه هستند که هر دو واقعاً قدردانی می‌کنند—حتی تشنه‌اند—از اینکه طرف مقابلشان احترام، تحسین و شاید حتی کمی تملق را ابراز کند. و بنابراین هر دو رهبر در این سطح ارتباط برقرار کردند.

و فکر می‌کنم این مسائل را تسهیل کرد و آن‌ها امیدوارند که این یک نقطه عطف باشد، یک نقطه تغییر.

ثبات استراتژیک در تحلیل نشست ترامپ-شی

شی جین‌پینگ چارچوب جدیدی برای روابط دوجانبه مطرح کرد که دو طرف قصد دارند یک رابطه سازنده از ثبات استراتژیک ایجاد کنند. آیا در این مورد چیزی جدید می‌بینید، از نظر سیگنال‌ها یا نمادگرایی، یا این فقط یک متن جدید و آزاردهنده است که جایگزین متن قدیمی و آزاردهنده می‌شود؟

خب، من فکر می‌کنم که این آرزو است، درست است؟ و من فکر می‌کنم که این در واقع آرزوی اکثر رهبران آمریکایی است، زیرا منافع مشترک زیادی وجود دارد، اما تا کنون نتوانسته‌ایم از این منافع مشترک بهره‌برداری کنیم.

چه صلح جهانی، چه بازار جهانی، چه تغییرات اقلیمی، چه پاندمی‌ها—ما نتوانسته‌ایم به این چالش‌ها پاسخ دهیم. و باید از خود بپرسید، چرا؟

و این مسائل بودند که آنها پاسخی برایشان نداشتند و حتی واقعاً در اجلاس به آنها پرداخته نشد.

برای مثال، قبل از اینکه اجلاس واقعاً آغاز شود، شی بیانیه‌ای درباره تایوان صادر کرد که البته بزرگ‌ترین مانع هر مذاکره‌ای بین ایالات متحده و چین است. او گفت که این موضوع برای چین از اهمیت بالایی برخوردار است و اگر به خوبی مدیریت نشود، می‌تواند به درگیری منجر شود.

اما سپس به نظر نمی‌رسید که به آن بازگردند. بنابراین دوباره این موضوع را به تعویق انداختند.

نقاط بحرانی تایوان و تحلیل اجلاس ترامپ-شی

حدود ۲۵ میلیارد دلار در دو بسته برای فروش تسلیحات به تایوان در کنگره در حال بررسی است. ما باید به دقت نظاره‌گر باشیم که چه اتفاقی برای این موارد خواهد افتاد.

ممکن است زنجیره تأمین ما به قدری مختل شده باشد که نتوانیم به زودی تأمین نظامی به تایوان ارسال کنیم، حتی اگر آنها برای اولین مورد پرداخت کرده باشند؛ شاید ترامپ به آرامی به شی بگوید، “گوش کن، می‌توانی روی ما حساب کنی که این مورد را به آرامی پیش ببریم. شاید مجبور شوم اولین مورد را انجام دهم، اما ما این کار را به سرعت انجام نخواهیم داد.”

و در مورد دوم، بیایید همچنان صحبت کنیم و ببینیم چه چیزی می‌توانیم حل کنیم.”

ممکن است چیزهایی وجود داشته باشد که هنوز باید پرداخت شود و ترامپ باید آنها را بپردازد تا بتواند توافقی درباره سویا به دست آورد. آنها میلیاردها دلار سویا و ۲۰۰ هواپیمای بوئینگ خریداری خواهند کرد و یک هیئت تجاری تشکیل خواهند داد.

بسیاری از مسائل در روزهای آینده به شکل ملموس‌تری ظهور خواهند کرد. اما بسیاری از مسائل باقی مانده‌اند، مانند تایوان و اختلافات اقتصادی بر سر تراز تجاری، که آنها پاسخی برایشان ندارند.

و من فکر می‌کنم که برای آنها بسیار دشوار خواهد بود که تحولی عمده در نگرش خود با این مسائل که درست زیر سطح قرار دارند و از زمان به زمان به سطح می‌آیند و کار را بسیار دشوار می‌کنند، ایجاد کنند.

data-path-to-node=”44″>من تحت تأثیر اظهارات ترامپ درباره تایوان قرار گرفتم که به نظر می‌رسید او مفهوم ابهام استراتژیک، بیان دقیق موضع واشنگتن نسبت به این جزیره را درک کرده است. این موضوعی بود که بایدن با آن دست و پنجه نرم می‌کرد؛ او در مورد تعهد آمریکا به دفاع از تایوان در صورت حمله چین، به وضوح صحبت کرد.

در مقابل، به نظر می‌رسید ترامپ آن را به درستی درک کرده است.

تحلیل سخنرانی‌های برنامه‌ریزی‌شده و اجلاس ترامپ-شی

در این سفر، ترامپ به متن سخنرانی پایبند بود و به حاشیه‌روی‌های معمول خود نرفت. او کمی به آن اضافه کرد، اما در شام دیشب، ضیافت خوشامدگویی در تالار بزرگ مردم، او واقعاً متن سخنرانی را خواند و درباره طول عمر رابطه آمریکا و چین و بنیاد تاریخی دوستی که شکل گرفته است، چیزهایی گفت که خود هرگز به ذهنش نمی‌رسید.

دولت تصمیم گرفته است که نمی‌خواهد در کنگره و در ایالات متحده یک درگیری بزرگ داشته باشد، بنابراین حداقل به‌طور فوری و علنی به درخواست شی برای یک بیان جدید رادیکال تسلیم نخواهد شد، اما چه کسی می‌داند که آنها در خلوت چه می‌گویند؟

به نظر می‌رسید که تلاشی همه‌جانبه، هم به‌طور عمومی و هم خصوصی، برای رساندن پیام به ترامپ وجود دارد که نباید اوضاع را به هم بریزد. قابل توجه بود که وزیر خزانه‌داری، اسکات بسنت، رهبری این سفر را بر عهده گرفت.

تغییر عمده‌ای در متعادل‌سازی رابطه اقتصادی یا چیز دیگری وجود نداشت، اما حول خریدهای سویا و محصولات کشاورزی و هواپیماهای بوئینگ، سروصدای زیادی به پا شد. این تقریباً یادآور بلاغت‌های بسیار قدیمی درباره بازار چین و پتانسیل روابط تجاری بود، چه از دهه 1940، پیش از انقلاب، و چه از دهه 1990.

این یک بازگشت بلاغی چشمگیر به دوران‌های گذشته بود.

قدرت شرکتی و تحلیل اجلاس ترامپ-شی

به نظر من این موضوع در کانون توجه بود. ترامپ سران بسیاری از شرکت‌های فناوری و برخی از شرکت‌های مالی را گرد هم آورد.

این تیم ویژه او بود و البته جنسن هوانگ از انویدیا به‌طور فوری در آخرین لحظه فراخوانده شد و با جت خصوصی خود به آنکوریج پرواز کرد و سوار بر هواپیمای نیروی هوایی یک شد زیرا ترامپ می‌خواست تا حد امکان نفوذ دنیای فناوری را با خود بیاورد. و چینی‌ها این را قدردانی کردند.

بنابراین ترامپ احساس می‌کرد که با برخی از حامیان تجاری—یا حداقل نه منتقدان—به خوبی مسلح است. او تنها یک شخصیت منزوی در سفر اجلاس نبود.

او کسی بود که با این تیم همراه بود.

گزارش‌های زیادی وجود داشته که نشان می‌دهد شی احساس اعتماد به نفس زیادی در موقعیت چین و موقعیت خود دارد. او احتمالاً سال آینده دوره چهارمش را آغاز خواهد کرد.

آیا فکر می‌کنید او بیش از حد مطمئن است؟ آیا فکر می‌کنید او برخی از تحولات کوتاه‌مدت را بیش از حد می‌سنجد و اینکه خطر فعلی، هم برای او و هم برای روابط دوجانبه، خودبزرگ‌بینی است نه چیز دیگری؟

تحلیل جاه‌طلبی‌های امپریالیستی در اجلاس ترامپ-شی

به نظر می‌رسد ما اکنون در دنیایی هستیم که گروهی از رهبران وجود دارند—من ترامپ، رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین، شی، رهبر کره شمالی کیم جونگ اون و حتی، حداقل قبل از بمباران‌های اخیر در ایران، آیت‌الله را شامل می‌شوم—که آرزوهای بزرگی برای بازگرداندن کشورهای خود به عظمت دارند.

و در مورد روسیه و چین، این نوعی عظمت امپریالیستی نیز هست: اینکه آیا آنها فقط مرزهای وسیع‌تری از آنچه که روسیه و چین بودند، از جمله تبت، منچوری، مغولستان، هنگ کنگ، تایوان و دریای چین جنوبی را ترسیم می‌کنند، بلکه همچنین می‌خواهند آن را بازگردانند، تا خود را تسکین دهند و به خودبزرگ‌بینی‌های تاریخی خود پاسخ دهند که منتظر این لحظه بودند که چین ثروت و قدرت لازم را برای تأثیرگذاری و تبدیل شدن به یک قدرت بزرگ به دست آورد و شاید حتی حق انجام کمی زورگویی را به دست آورد، همان‌طور که همه قدرت‌های بزرگ انجام می‌دهند.

این یک انگیزه بسیار قوی است و این سؤال را مطرح می‌کند که چین به دنبال چه چیزی است؟ آیا آنها خواهان هژمونی جهانی هستند؟

آیا آنها می‌توانند دوباره با ایالات متحده همکاری کنند؟ آنها چه کار خواهند کرد در مورد اتحادیه اروپا و اروپا؟

به عبارت دیگر، نسخه آنها از یک نظم جهانی جدید چیست؟

اگر این یک نقطه عطف باشد، به نظر شما ما به کجا می‌رویم؟ بعد از این نقطه عطف چه خواهد آمد؟

فرمول‌های تاریخی و تحلیل اجلاس ترامپ-شی

ما باید شروع به دیدن برخی از امتیازات واقعی از سوی هر دو طرف کنیم. من فکر نمی‌کنم این در برنامه باشد.

من فکر نمی‌کنم شی آماده باشد که امتیازات عمده‌ای بدهد. او چنین امتیازاتی را نشانه‌های ضعف می‌داند.

ما باید نوعی نتیجه‌گیری از ادعاهای افراطی در دریای چین جنوبی داشته باشیم. به یاد داشته باشید که رهبر پیشین چین مائو تسه‌تونگ در مورد تایوان به مقامات آمریکایی گفت: “اگر نتوانیم این را برای صد سال حل کنیم، اشکالی ندارد.”

به عبارت دیگر، او نمی‌خواست اجازه دهد تایوان مانع دیگر اشکال همکاری شود. و سپس وقتی رهبر پیشین چین دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۷۹ به ژاپن رفت در راه خود به واشنگتن، از او در مورد تایوان سؤال شد و او گفت: “ببینید، بیایید این را برای نسل‌های باهوش‌تر آینده بگذاریم تا حل کنند.”

و این یک فرمول بسیار خوب است، اما فکر نمی‌کنم شی قادر به رفتن به چنین فرمولی باشد زیرا این کار او را ضعیف نشان می‌دهد، در حالی که با چنین شدت و قاطعیتی اعلام کرده که تایوان متعلق به ماست، این یک موضوع حساس است و اگر نتوانیم آن را به‌طور مسالمت‌آمیز به‌دست آوریم، آن را از طریق فتح یا تحریم یا هر چیز دیگری به‌دست خواهیم آورد.

او می‌تواند ما را شگفت‌زده کند، اما به نظر نمی‌رسد که آن ژن را داشته باشد که برای به‌دست آوردن کمی، کمی هم بدهد، که جوهر دیپلماسی است. ترامپ هم دقیقاً در این زمینه استاد نیست.

بایدن می‌توانست این کار را انجام دهد، اما وقتی چین در حال پیشرفت و ثروتمندتر، قدرتمندتر، تأثیرگذارتر و موفق‌تر می‌شد، چه در داخل و چه در خارج، چینی‌ها هیچ تمایلی نداشتند که بگویند: “خوب، چگونه می‌توانیم بهتر با هم کنار بیاییم؟ چه چیزی باید بدهیم تا چیزی به‌دست آوریم؟”

برای من قابل توجه است که چین اکنون به نظر می‌رسد که با ایده قرار دادن محدودیت‌هایی بر رقابت، واقعاً پذیرفته که رابطه رقابتی خواهد بود، اما باید آن را به شیوه‌های خاصی کنترل کرد. زمانی بود که از تحلیلگران چینی می‌شنیدید که داشتن محدودیت‌هایی در رقابت به نفع چین نیست زیرا فقط به ایالات متحده اجازه می‌دهد که تهاجمی‌تر باشد.

این به نظر می‌رسد که یک توسعه مثبت است. این موضوع با این سفر آغاز نشد، اما این سفر آن را تقویت کرد.

زنجیره‌های تأمین در تحلیل اجلاس ترامپ-شی

بله، فکر می‌کنم تحمل بیشتری وجود دارد. آنها قبلاً از کلمه رقابت متنفر بودند، اما اکنون فکر می‌کنم که به‌طور قابل توجهی آن را می‌پذیرند.

اما آنچه که از بین نرفته، سیاست صنعتی آنها و شناخت است—و آنها این را از ما یاد گرفتند—که همه باید زنجیره‌های تأمین خود را تسلیح کنند و باید نقاط ضعف را پیدا کنند. استراتژی چین همچنان این است: به‌طور خودکفا و مستقل از نقاط ضعف در اروپا و ایالات متحده، استرالیا، کانادا، ژاپن و غیره تبدیل شود، اما تا حد امکان وابستگی در آن کشورها را پرورش دهد زیرا این یک اهرم است.

این یکی از دلایلی است که آنها امروز از تمام این کارآفرینان آمریکایی استقبال کردند، که همه در تلاشند تا دوباره به چین برگردند. اگر این کار را انجام دهند، این به چین اهرم عظیمی می‌دهد.

زمانی که به چین وابسته شدید، در آنجا پول درمی‌آورید، آنها بر شما اهرمی دارند. و این یک استراتژی بسیار حساب‌شده است که فکر می‌کنم شی به‌طرز ماهرانه‌ای آن را طراحی کرده است.

شما در طول سال‌ها به‌طرز زیبایی درباره جایگاه انسان‌گرایی و روح ملی، همان‌طور که شما می‌گویید، در ظهور چین نوشته‌اید. شما نسبت به این که حزب کمونیست چین واقعاً حزبی است که می‌تواند اجازه دهد این موضوع به‌طرز لازم برای ادامه ظهور توسعه یابد، شک و تردید داشته‌اید.

همان‌طور که شما بلاغت و نمادگرایی این بازدید را خوانده‌اید، چگونه این موضوع را در حال توسعه می‌بینید؟ آیا تغییرات جالبی در روحیه ملی مشاهده می‌کنید؟

آیا آن را محدود و سرکوب‌شده می‌بینید؟

واقعیت‌های فرهنگی در تحلیل اجلاس ترامپ-شی

آنچه چین را در دهه‌های ۱۹۸۰، ۱۹۹۰ و حتی اوایل ۲۰۰۰ جالب می‌کرد این بود که هم از نظر فناوری و هم از نظر تجاری، پویا بود و اتفاقات زیادی در حال وقوع بود، اما همچنین یک فضای فکری و فرهنگی بسیار جالب وجود داشت. انتشار، موسیقی، هنر، فلسفه، دانشگاه‌ها، اندیشکده‌ها—تفکر مستقل زیادی وجود داشت.

این‌جا بود که انسان‌گرایی فرصتی پیدا کرد. اما به یاد داشته باشید که در کتابچه راهنمای مارکسیستی-لنینیستی، چینی‌ها انسان‌گرایی را آلودگی روحی می‌نامیدند زیرا یک ارزش جهانی است و چینی‌ها تا به امروز مفهوم ارزش‌های جهانی مانند حقوق بشر را نمی‌پذیرند.

جنبه انسانی دقیقاً همان چیزی است که شی کم دارد و این یک تراژدی است زیرا چین فرهنگ غنی سنتی از تفکر انسانی داشته است، چه در دین، چه در فلسفه، چه در هنر، موسیقی و غیره. و این از پیشنهاد عظمت چینی‌ها حذف شده است و به نوعی می‌توان گفت همین موضوع در ایالات متحده تحت ترامپ نیز صدق می‌کند.

شما این دو نفر را دارید که بسیار معاملاتی هستند و آنچه برایشان مهم است تجارت و پول و توافق‌ها و آرام کردن اوضاع است تا آن بخش از معامله ادامه یابد. آنها چندان به چیزهای دیگر علاقه‌مند نیستند.