یک هفته جنگ در سواحل یمن نقشه استراتژیک خاورمیانه را تغییر داده است. نقطه تنگه دریای سرخ، که تریلیونها دلار تجارت جهانی را حمل میکند، تحت سلطه نظامی حوثیها قرار گرفته است. در عرض چند روز، این گروه وابسته به ایران حملات پهپادی و موشکی بالستیک به عربستان سعودی انجام داد، نیروهای دولتی را در سواحل دریای سرخ شکست داد، بندر استراتژیک المخا را تصرف کرد و جزیره پریم را در دهانه تنگه باب المندب به تصرف درآورد.
این دستاوردها وضعیت موجودی را که از سال 2022 بهطور عمده برقرار بود، شکسته و جبهه دوم در جنگ ایران را باز کرده است. زمانبندی این تحولات حیاتی است. با فشار ایران بر تنگه هرمز، دریای سرخ به شریان حیاتی صادرات نفت عربستان تبدیل شده است.
کنترل حوثیها بر المخا و جزیره پریم به این گروه اجازه میدهد تا به راحتی به حمل و نقل دریایی حمله کند و مسیری را تهدید کند که تریلیونها دلار تجارت جهانی را حمل میکند. ایران و شرکای آن در تلاشند تا با کنترل مهمترین گذرگاههای دریایی خاورمیانه، نظم جدیدی در منطقه برقرار کنند. نقطه تنگه دریای سرخ دیگر یک نگرانی دور نیست؛ اکنون مرکز یک درگیری در حال گسترش است که میتواند اسرائیل، روسیه، ترکیه و ایالات متحده را درگیر کند.
حمله حوثیها وضعیت موجود یمن را شکسته است
با استفاده از فرصت در میان جنگ در ایران، حوثیها یک تلاش جدید بزرگ برای تسلط نظامی در یمن و اطراف آن آغاز کردهاند. روز سهشنبه، این گروه وابسته به ایران موجی از حملات پهپادی و موشکی بالستیک به عربستان سعودی را آغاز کرد و به تأسیسات نفتی در جنوب این کشور آتش زد و بیش از 70 نفر را مجروح کرد. سپس در روز پنجشنبه، پس از روزها جنگ سنگین در جبهههای کلیدی در داخل یمن، حوثیها نیروهای دولتی حامی عربستان را در سواحل دریای سرخ شکست دادند و بندر استراتژیک المخا را تصرف کردند.
و در روز جمعه، دولت یمن گزارش داد که حوثیها جزیره پریم را در دهانه تنگه باب المندب، آبراه باریکی که دریای سرخ را به اقیانوس هند متصل میکند، تصرف کردهاند. این تصرف نشاندهنده تغییر عمیق در توازن قدرت در یمن است که پیامدهای بالقوهای برای کل منطقه دارد.
تا این هفته، مخا خانه بخشی حیاتی از ائتلاف ضد حوثیها بود و به عنوان دژی در برابر پیشروی شورشیان عمل میکرد. با این حمله، حوثیها وضعیت موجود در沿 ساحل را برهم زده، آتشبس که از سال ۲۰۲۲ به طور عمده برقرار بود را مختل کرده و زمینه را برای تحکیم بیشتر کنترل خود بر شمال فراهم کردهاند. اما این پیروزی همچنین به نفع ایران است، زیرا کنترل حوثیها بر جزیره پریم و مخا، که کمتر از ۵۰ مایل با باب المندب فاصله دارد، به شورشیان این امکان را میدهد که به عنوان واسطههای قدرت در تنگه خود را تثبیت کنند و به راحتی به ناوگانهای دریایی حمله کنند.
زمانبندی تشدید فعالیتهای حوثیها، که با حملات به منافع سعودی در ماه ژوئیه آغاز شد، به ویژه مهم است، زیرا دریای سرخ به یک جایگزین حیاتی برای تنگه هرمز در تأمین نفت سعودیها در طول جنگ ایران تبدیل شده است. حتی در حالی که رهبران حوثی اقدامات خود را در چارچوب محلی توجیه میکنند، به نظر میرسد که همراستایی آنها با تهران تنگتر شده است.
با حمله به ناوگانهای دریایی سعودی و خود عربستان سعودی، آنها به طور مؤثری جبهه دومی در جنگ ایران گشودهاند، این درگیری را گسترش داده و فشار بیشتری بر بازارهای انرژی و مالی جهانی وارد کردهاند. مقامات ایرانی گفتهاند که رسیدن به توافق با ایالات متحده نیازمند پایان دادن به محاصره یمن است—که به معنای لغو تمام محدودیتهای ترانزیتی عربستان سعودی بر مناطق تحت کنترل حوثیها، از جمله پایتخت، صنعا، و پایان دادن به حمایت از دولت یمن است. در این نظم منطقهای در حال تحول، ایران و شرکای آن در تلاشند تا وضعیت جدیدی را با کنترل بر نقاط کلیدی دریایی خاورمیانه برقرار کنند.
گزینهها برای مقابله با چالش حوثیها از بد به بدتر در حال حرکت است. در حالی که جبههها احتمالاً به تکامل خود ادامه خواهند داد، چند واقعیت سخت به وضوح نمایان شده است. یک راهحل نظامی قاطع برای تهدیدات حوثیها قابل باور نیست. با وجود تمام نمایشهای عمومی، نیروهای دولتی یمن همچنان در درون خود fragmented هستند. در حمله این هفته، حامی آنها عربستان سعودی نیز نتوانست حمایت هوایی نزدیک و سایر کمکهای ضروری را فراهم کند، که نشاندهنده ادامه هماهنگی ضعیف بین ائتلاف ضد حوثی و ریاض است. علاوه بر این، دستاوردهای حوثیها همچنین چشماندازهای یک توافق مذاکرهای را تضعیف میکند. این گروه شبهنظامی اکنون احتمالاً در خواستهها و آرزوهای خود برای اعمال کنترل در سراسر دریای سرخ حتی بیشتر حداکثری خواهد شد.
هیچ راهحل آسانی وجود ندارد. در حال حاضر، اولویت عربستان سعودی، ایالات متحده و متحدان یمنی آنها باید محافظت از دیگر جبهههای کلیدی در برابر پیشرویهای حوثیها و جلوگیری از تلاشهای حوثیها برای تحکیم کنترل بر شمال یمن و باب المندب باشد. اما فراتر از آن، ائتلاف ضد حوثی باید در نهایت به شکافهایی که همچنان آن را از هم میپاشد، رسیدگی کند و بر سر یک چشمانداز سیاسی معتبر برای حل و فصل درگیری یمن به توافق برسد. اگر این کار را نکند، خطر واقعی برای ناآرامی بیشتر در سمت دولت و گسترش تهدید حوثیها در سراسر منطقه وجود دارد.
نقطه تنگه دریای سرخ به یک خط زندگی تبدیل میشود
برای نزدیک به پنج ماه پس از آغاز جنگ ایران در اواخر فوریه، حوثیها عمدتاً در حاشیه باقی ماندند. آن آرامش نسبی در اواسط ژوئیه به پایان رسید، زمانی که ایرانیها یک هیئت حوثی را از تهران به صنعا پرواز دادند و کنترل دولت یمن و ائتلاف تحت رهبری عربستان بر فضای هوایی یمن را به چالش کشیدند. برای جلوگیری از فرود هواپیما، عربستان سعودی و دولت یمن تنها باند فرودگاه صنعا را بمباران کردند. اگرچه هواپیما در بندر تحت کنترل حوثیها در الحدیده فرود آمد، اقدام سعودیها به حوثیها بهانهای برای ترک آتشبس ۲۰۲۲ داد. در آن نقطه بود که این گروه آغاز به تشدید جسورانه علیه منافع سعودی کرد و حمله جدیدی را علیه نیروهای ائتلاف در یمن آغاز نمود.
کمپین حوثیها به وضوح برای بهرهبرداری از آسیبپذیریهای جدید سعودی طراحی شده است. همانطور که ایران تنگه هرمز را تحت فشار قرار داده است، دریای سرخ به یک خط زندگی برای صنعت نفت سعودی تبدیل شده است. اما از زمانی که حوثیها حملات خود را در ژوئیه از سر گرفتند، صادرات نفت سعودی از طریق باب المندب ۹۵ درصد کاهش یافته است. اکنون، با هدف قرار دادن زیرساختها و کشتیها در نزدیکی مجموعه بندر یانبو در دریای سرخ، حوثیها در حال تهدید انتقال صادرات نفت به سمت شمال از طریق مصر نیز هستند.
چگونه حوثیها تشدید کردند
در همین حال، جنگ ایالات متحده با ایران به اهداف حداکثری حوثیها در خود یمن سوخت جدیدی داده است. این گروه از وضعیت “نه جنگ، نه صلح” که پس از آتشبس حاکم بود، ناامید شده و ریاض را به خاطر کندی در پیشبرد یک توافق سیاسی رسمی برای جنگ داخلی ۱۲ ساله سرزنش میکند. در واقع، چنین توافقی توسط خود حوثیها مسدود شده بود.
در سال 2023، سازمان ملل به مذاکره برای توافقی نقشهراه کمک کرد که به حوثیها اجازه میداد تا تمام حقوق و دستمزدهای بخش عمومی را پرداخت کرده و در ازای آتشبس دائمی و آغاز یک فرآیند سیاسی، سهمی از منابع نفت و گاز به دست آورند. این نتیجهای خوب برای حوثیها بود که هیچیک از منابع هیدروکربنی کشور را در اختیار ندارند و از اقتصاد بینالمللی کنار گذاشته شدهاند. اما به جای پذیرش این پیشنهاد، آنها شروع به حمله به کشتیرانی در دریای سرخ کردند تا حمایت خود را از حماس در جنگ غزه نشان دهند و در عین حال فرض کردند که میتوانند وقتی آماده بودند به میز مذاکره بازگردند.
مرکز رسانهای نیروهای مسلح یمن / رویترز
در مرحله نهایی جنگ در غزه، اسرائیل و ایالات متحده خسارات نظامی و اقتصادی قابل توجهی به پایگاههای حوثیها در یمن وارد کردند. در بهار 2025، دولت ترامپ بیش از 1000 حمله هوایی در جریان عملیات Rough Rider انجام داد؛ چند ماه بعد، اسرائیلیها زیرساختهای حوثیها را هدف قرار داده و نخستوزیر de facto این گروه و رئیس ستاد مشترک نظامی آن را ترور کردند.
با این حال، به نظر میرسد این کمپینها گروه را جسورتر کرده است. با حمله به کشتیرانی جهانی، حوثیها اهمیت خود را در محور مقاومت ایران تقویت کردند. و با درگیر شدن با این نیروهای نظامی قدرتمند، این گروه تصویر خود را به عنوان یک بازیگر بزرگ منطقهای که بهطور منحصر به فردی قادر به آزادسازی جهان اسلام از تأثیرات فاسد آمریکایی و اسرائیلی است، تقویت کرد.
از آن زمان، این سازمان تلاش خود را برای به دست آوردن قابلیتهای نظامی جدید و قدرتمندتر تشدید کرده است. در طول جنگ غزه، روسیه به حوثیها اطلاعاتی ارائه داد تا به هدفگیری کشتیها کمک کند. همچنین در نظر داشت که سلاحهای پیشرفتهای به حوثیها ارائه دهد، هرچند در نهایت از سوی ریاض منصرف شد. امروز، همانطور که در تحلیلی اخیر در Foreign Affairs توصیف شده است، حوثیها در حال بهرهبرداری از زنجیرههای تأمین متنوع و شبکههای مالی پنهان در حالی هستند که ظرفیت تولید داخلی را افزایش میدهند. به این ترتیب، آنها توانستهاند زرادخانه خود را تقویت کنند حتی بدون انتقال مستقیم سلاح از ایران.
اکنون حوثیها فکر میکنند که میتوانند از سعودیها خواستههای بهتری نسبت به نقشه راه تحت حمایت سازمان ملل در سال ۲۰۲۳، از جمله غرامتهای جنگی، دریافت کنند. با پیشرفت حمله نظامی آنها، به احتمال زیاد این خواستهها همچنان افزایش خواهد یافت. حوثیها همچنین تحت فشار قابل توجهی در داخل کشور برای پرداخت حقوق بخش عمومی که مدتها وعده داده شده، و رسیدگی به شرایط زندگی بهطور فزایندهای ناامیدکننده هستند. بیش از نیمی از جمعیت یمن با ناامنی غذایی حاد مواجه هستند و شش میلیون نفر در سطح «اضطراری» از محرومیت نزدیک به قحطی قرار دارند.
خط قرمز ریاض و توافق مکه
با توجه به وابستگی فزاینده عربستان سعودی به دریای سرخ، حوثیها ممکن است محاسبه کرده باشند که پادشاهی به سرعت به خواستههای آنها تن خواهد داد. اما به نظر میرسد اقدامات حوثیها عزم ریاض را برای مقابله با این گروه تقویت کرده است. در حالی که ولیعهد سعودی، محمد بن سلمان، ممکن است کاهش تنش را ترجیح میداد یا حداقل تا زمانی که توافقی بین ایالات متحده و ایران وابستگی پادشاهیاش به دریای سرخ را کاهش دهد، مقابله را به تعویق بیندازد، حوثیها به سعودیها اجازه انتظار ندادهاند.
با توجه به یک دولت غیرقابل پیشبینی در واشنگتن، عربستان سعودی در حال آمادهسازی برای مقابله از طریق تنوع بخشیدن به شراکتهای امنیتی خود بوده است. در تاریخ ۳۰ ژوئیه، ریاض از تشکیل یک ائتلاف دفاع دریایی ۱۴ کشوری برای دریای سرخ خبر داد که شامل ترکیه، پاکستان، مصر، سودان و جیبوتی بود.
یک هفته بعد، ولیعهد توافق دفاع متقابل را با ترکیه و پاکستان در یک مراسم در مکه با حضور رهبران هر دو کشور امضا کرد. ارزش نظامی این توافقها مشخص نیست و در واقع، حملات حوثیها به عربستان سعودی اولین آزمایش برای این توافق به شمار میرود. تا کنون، نتایج ناامیدکننده بوده است. به گفته رویترز، پاکستان به ایرانیها هشدار داد که حوثیهای متحد خود را کنترل کنند، درست پیش از تسلط چشمگیر حوثیها بر موخا.
نه ترکیه و نه پاکستان به طور مستقیم وارد جنگ در یمن نشدهاند و اسلامآباد تأیید کرده است که توافق مکه در پاسخ به جنگ یمن به کار گرفته نشده است. با این حال، برای عربستان سعودی، حمایت دیپلماتیک مهم است، با توجه به انتقادی که ریاض در مورد مداخله نظامی در یمن در سال ۲۰۱۵ با آن مواجه بود.
عربستان سعودی همچنین به درخواست حمایت از ایالات متحده ادامه داده است. آکسیوس گزارش داده است که واشنگتن به عربستان سعودی اجازه حمله به فرودگاه صنعا را داده و این پادشاهی خواستار حمایت بیشتر ایالات متحده شده است. در ۲۸ ژوئیه، ریاض با واشنگتن برای حمله به شبهنظامیان عراقی مورد حمایت ایران که با حوثیها همپیمان شدهاند، همکاری کرد، نشانهای که ممکن است واشنگتن در صورت ادامه رشد درگیری، به ریاض در تلاش نظامیاش علیه حوثیها بپیوندد.
با این حال، مشارکت ایالات متحده به هیچ وجه تضمین شده نیست. در میان درخواستهای جنگ ایران، دولت به شدت تمایل دارد که آتشبس دوجانبهای را با حوثیها که از مه ۲۰۲۵ برقرار بوده، حفظ کند؛ بسیاری از داراییهای نظامی آن در خاورمیانه در تنگه هرمز گرفتار شدهاند و گسترش جنگ در داخل کشور محبوب نخواهد بود.
در حالی که تصرف موخا و جزیره پرم توسط حوثیها فشار بیشتری بر واشنگتن برای پاسخگویی وارد میکند، دولت ترامپ ممکن است بیشتر نگران اجتناب از درگیریهای نظامی جدید قبل از انتخابات میاندورهای باشد: آکسیوس گزارش داده است که ترامپ درخواستهای عربستان برای آغاز حملات هوایی علیه حوثیها پس از پیشرویهای آنها در روز پنجشنبه را رد کرده است. در همین حال، تلاشهای ریاض برای تقویت دولت یمن نتایج مختلطی داشته است. در ژانویه، عربستان سعودی همپیمان دیرینه خود در یمن، امارات متحده عربی، را کنار گذاشت، زمانی که نیروهای جداییطلب همپیمان با امارات به رهبری شورای انتقال جنوبی (STC) سعی کردند کنترل تمام جنوب یمن را به دست بگیرند. از آن زمان، اماراتیها به طور کامل از یمن خارج شدهاند و به ریاض اجازه دادهاند که نیروهای نظامی دولتی را تحت فرمان مستقیم خود یکپارچه کند.
اما تصرف سریع موخا توسط حوثیها سوالات بزرگی درباره قدرت و انسجام این نیروها مطرح میکند. در نبرد، فرماندهی یکپارچه همکاری مؤثری بین گروههای مختلف وابسته به دولت ایجاد نکرد. در حالی که نیروهای دولتی از موخا عقبنشینی کردند، حتی گزارشهایی وجود داشت که نشان میداد آنها با نیروهای جنوبی که از ورود همپیمانان شمالی خود به جنوب با سلاحهایشان جلوگیری کردند، درگیر شدهاند.
بهویژه، عدم حضور امارات و انحلال STC یک پایگاه مهم جنوبی در ائتلاف ضد حوثی را بیگانه کرده و ائتلاف را از یک حامی خارجی نظامی توانمند محروم کرده است. اگر حوثیها بتوانند دستاوردهای خود را در و اطراف موخا تثبیت کنند، از دست دادن سرزمین میتواند ضربهای قوی به روحیه نیروهای وابسته به دولت وارد کرده و تقسیم بیشتری را دامن بزند.
استراتژی دو محاصره ایران
بزرگترین اهرم ایران در برابر ایالات متحده، توانایی آن در بستن تنگه هرمز بوده است. در طول بخش عمدهای از جنگ، عربستان سعودی روزانه بین سه تا پنج میلیون بشکه نفت را از طریق بنادر دریای سرخ خود صادر کرده است که به یک پشتیبان حیاتی برای ریاض و بازارهای جهانی نفت تبدیل شده است. از طریق حوثیها، ایران اکنون میتواند این صادرات را نیز محدود کند. هدف بلندمدت تهران، ایجاد یک وضعیت نگرانکننده است: کنترل حوثیها بر باب المندب به همراه کنترل ایران بر هرمز. اگر این استراتژی قابل حفظ باشد، ایران و شریک منطقهایاش بهطور غیررسمی دروازهبانان تجارت به ارزش تریلیونها دلار در هر سال خواهند بود.
اگرچه تهران بر حوثیها فرماندهی و کنترل ندارد، اما نفوذ عظیمی بر این گروه دارد. تصمیم ایران برای ارسال پرواز به صنعا در ماه ژوئیه، که منجر به تشدید فعلی حوثیها شد، نشاندهنده راههای متعدد است که تهران میتواند برای اهداف خود، درگیری یمن را شعلهور کند. به نوبه خود، تصمیم حوثیها برای استخدام شبهنظامیان عراقی در حملاتشان به عربستان سعودی، درگیری یمن را بیشتر با جنگ ایران درهم تنیده است. اتحادهای رو به رشد حوثیها با گروههای مسلح در سومالی، سودان و سایر نقاط در شاخ آفریقا نیز نشان میدهد که شدت تشدید فعلی آنها میتواند به سرعت به منطقه وسیعتری سرایت کند.
در دههای که پس از آغاز جنگ داخلی یمن در سال ۲۰۱۴ سپری شد، تأثیرات آن به عربستان سعودی، امارات متحده عربی و در نهایت دریای سرخ رسید. با جنگ ایران، جاهطلبیها و شراکتهای منطقهای در حال گسترش حوثیها و توانایی مشترک آنها با ایران برای تأثیرگذاری بر تجارت جهانی انرژی، اکنون صحنه را برای یک آتشسوزی خطرناکتر آماده کرده است.
این بار، ممکن است برای حوثیها حفظ خودمختاری قبلیشان از تهران بسیار سختتر باشد. جنگ در یمن مدتهاست که میدان نبرد قدرتهای منطقهای بوده است. اما مرحله اخیر میتواند شاهد مشارکتهای گسترشیافته از سوی اسرائیل، روسیه، ترکیه و ایالات متحده باشد. به جای اینکه یمن میدان نبردی برای نفوذ منطقهای باشد، ممکن است به یک بستر برای رقابت قدرتهای بزرگ تبدیل شود که بر یک گلوگاه دریایی حیاتی متمرکز است.
گلوگاه دریای سرخ و آتشسوزی منطقهای
اکنون که یک چرخه خطرناک از تشدید آغاز شده است، بسیاری به آنچه در آینده اتفاق میافتد بستگی خواهد داشت. عربستان سعودی ممکن است از پیشرفتهای اخیر حوثیها برای جلب حمایت بینالمللی برای یک کمپین بزرگ علیه حوثیها استفاده کند که ممکن است شامل ایالات متحده و شرکای جدیدش در توافق مکه باشد.
اما چنین پاسخی میتواند درگیری را گسترش دهد بدون آنکه به ضعفهای بنیادی ائتلاف ضد حوثی که در میدان میجنگد، رسیدگی کند. این تشدید نامحدود احتمالاً به نفع حوثیها خواهد بود و استراتژی ایران برای کنترل نقاط حساس خاورمیانه را بیشتر تقویت میکند. جنگ طولانیمدت در یمن همچنین میتواند تلاشهای ایالات متحده برای رسیدن به توافق با ایران را پیچیدهتر کند.
از سوی دیگر، اگر سعودیها پس از دستاوردهای میدانی حوثیها تسلیم شوند، این میتواند ضربهای مهلک به ائتلاف ضد حوثی وارد کند و جاهطلبیهای منطقهای حوثیها را بیشتر شعلهور کند.
با این حال، هنوز یک فرصت محدود برای جلوگیری از تشدید غیرقابل کنترل و بازگشت به میز مذاکره وجود دارد. برای این کار، عربستان سعودی و دولت یمن—به همراه سایر شرکای منطقهای و بینالمللی—باید بر سر یک طرح معتبر برای تأمین یک راهحل سیاسی برای درگیری یمن توافق کنند. این طرح باید به تقسیمات در ائتلاف ضد حوثی رسیدگی کند و سوالات سیاسی که همچنان این ائتلاف را پاره میکند، حل کند و در عین حال از اهداف نظامی حداکثری پرهیز کند.
زمان برای یک توافق سیاسی
رسیدن به چنین توافقی اکنون نیازمند آن است که هم عربستان سعودی و هم نیروهای دولت یمن، با حمایت شرکای منطقهای و بینالمللی، فشار نظامی مؤثری را برای جلوگیری از پیشرفتهای حوثیها اعمال کنند و آنها را متقاعد کنند که به توافقی تن دهند. در واقع، خود حوثیها نیز تحت فشار اقتصادی قابل توجهی در داخل کشور هستند و در صورت قانع شدن به اینکه نمیتوانند اراده خود را به صورت نظامی تحمیل کنند، از چنین مذاکراتی بهرهمند خواهند شد. برای اینکه یک توافق سیاسی ثبات را در یمن به ارمغان آورد، حوثیها نیز باید به شرایطی توافق کنند که به نگرانیهای اصلی منطقهای و دولت یمن رسیدگی کند و ساختار حکمرانی قابل قبولی را تعیین کند.
رویکرد قبلی که ائتلاف تحت رهبری عربستان در یمن اتخاذ کرده بود، در این زمینه آموزنده است. در سال 2021، حوثیها از مذاکرات خارج شدند و یک حمله زمینی جدید و بزرگ را آغاز کردند. سعودیها و اماراتیها با راهاندازی یک عملیات هماهنگ پاسخ دادند که بر بازگرداندن حوثیها به میز مذاکره متمرکز بود نه دستیابی به پیروزی کامل. در نهایت، این کمپین به برقراری آتشبس چند ماه بعد کمک کرد. هر کمپین جدیدی که ائتلاف تحت رهبری عربستان امروز انجام دهد باید به همین شکل بر بازگرداندن حوثیها به مذاکرات متمرکز باشد. اما موفقیت ابتدا نیازمند جلوگیری از تلفات بیشتر در میدان و تلاش فوری برای پل زدن بر تقسیمات درون ائتلاف ضد حوثی خواهد بود.
زمان آن فرا رسیده است که استراتژی ناکام پرداختن به مشکلات یمن از طریق تشدید نظامی کوتاهمدت و کمپینهای فشار پایان یابد. احیای یک توافق سیاسی آسان نخواهد بود و به سرعت اتفاق نخواهد افتاد. اما گزینهی دیگر بسیار بدتر است: به دام افتادن در یک جنگ جدید، طولانی و به طور فزایندهای منطقهای که، همانند جنگ ایالات متحده و اسرائیل با ایران، ممکن است آغاز آن بسیار آسانتر از پایان دادن به آن باشد.