یهودیان بریتانیا با روزی تاریک مواجه هستند در حالی که بریتانیا به اسرائیل هدف قرار می‌دهد

تصمیم دولت بریتانیا برای اعمال تحریم‌ها علیه اسرائیل، شکاف عمیقی را در دل جامعه یهودی این کشور دوباره باز کرده است.یهودیان بریتانیا اکنون خود را در میان یک وزیر امور خارجه کارگر که به نیاکانش استناد می‌کند در حالی که دولت یهودی را منزوی می‌کند و فرهنگی سیاسی که به طور فزاینده‌ای خصومت نسبت به اسرائیل را به عنوان نشانه‌ای از تعلق به پیشرفت می‌بیند، گرفتار می‌بینند. اعتراف اد میلیبند به اینکه او به کنیسه نمی‌رود، که روز بعد از اعلام اقدامات تنبیهی علیه اورشلیم بیان شد، شکاف بین میراث شخصی و واقعیت اجتماعی را به وضوح نشان داد.

رابای ارشد، افرایم میرویس، این تحریم‌ها را “واقعاً یک روز تاریک برای یهودیان بریتانیا” خواند و نزدیک به ۲,۰۰۰ حادثه ضد یهودی که تنها در نیمه اول سال جاری ثبت شده، نشان می‌دهد که نگرانی‌های جامعه بر اساس شواهد، نه هیستری، استوار است. این تحریم‌ها کالاهای مربوط به جوامع یهودی در یهودا و سامره را ممنوع می‌کند، شرکت‌ها و افرادی را که به آن‌ها خدمات ارائه می‌دهند هدف قرار می‌دهد و مجوزهای صادرات سلاح را به مدت نامحدود تا زمانی که لندن آن را “اشغال” می‌نامد، معلق می‌کند.

تاریخ بریتانیا با صهیونیسم با معکوس‌های مشابهی مشخص شده است، از اعلامیه بالفور تا کتاب سفید ۱۹۳۹ و تحریم تسلیحاتی ۱۹۷۳. برای یهودیان بریتانیا، سوال دیگر این نیست که آیا دولتشان در کنار اسرائیل خواهد ایستاد، بلکه این است که آیا هنوز خطر رها کردن آن‌ها را درک می‌کند.

یهودیان بریتانیا با یک روز تاریک مواجه‌اند

“من به کنیسه نمی‌روم.”

این جمله را وزیر امور خارجه بریتانیا، اد میلیبند، در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی روز بعد از اعلام یک بسته تحریمی و سایر اقدامات تنبیهی علیه اسرائیل بیان کرد که روابط بین لندن و اورشلیم را به شدت تحت تأثیر قرار داد.

میلیبند، که یهودی است، این اعتراف را زمانی کرد که مجری بی‌بی‌سی، جاستین وب، از او پرسید آیا در روز روش هاشانه به کنیسه خواهد رفت، “همان‌طور که بسیاری از یهودیان بریتانیا خواهند رفت، بسیاری از آن‌ها احساس ناامنی بیشتری خواهند کرد. … شما چه پاسخی به آن‌ها دارید، به افراد. آیا می‌روید؟”

وقتی میلیبند پاسخ داد که او چنین نیست، وب به او پاسخ داد: “آیا این نکته نیست؟ که در واقع برای بسیاری از یهودیان بریتانیایی، آنها واقعاً این احساس را دارند؛ آنها باید وظایف امنیتی در کنیسه‌ها داشته باشند. آنها می‌دانند که حملات خشونت‌آمیز رخ داده است، و به همین دلیل است که وقتی [رابای ارشد بریتانیا] افرایم میرویس از این کلمات استفاده می‌کند، این کلمات برای آنها بسیار مهم است و شاید، صادقانه بگویم، برای شما کمتر مهم باشد.”

میلیبند یهودیت را برای سیاست به کار می‌گیرد

کلمات رابای ارشد که وب به آنها اشاره کرد، واضح و روشن بود و پس از آنکه میلیبند طرح‌های خود را در برابر مجلس عوام مطرح کرد، صادر شد. میرویس گفت که این اقدامات “واقعاً یک روز تاریک برای یهودیان بریتانیایی” است. وب، که یهودی نیست، به وضوح درک می‌کند که در حالی که میلیبند ممکن است “از” جامعه یهودی باشد، اما “در” آن نیست.

اگر میلیبند در سخنرانی پارلمانی خود به ریشه‌های یهودی‌اش اشاره نکرده بود، نیازی به قضاوت در مورد این تبادل نظر نبود. در جوامع آزاد و دموکراتیک، رعایت مذهب یک موضوع خصوصی است. اینکه آیا شما به کنیسه، یا کلیسا، یا مسجد یا معبد می‌روید، کاملاً به خودتان بستگی دارد.

با این حال، میلیبند به وضوح به همکاران پارلمانی‌اش گفت که او یک “یهودی بریتانیایی افتخارآمیز است، کسی که عمیق‌ترین قدردانی را از دولت اسرائیل دارد که به مادربزرگ من پس از اینکه همسرش، پدربزرگ من، و 60 عضو دیگر خانواده‌اش را به دست نازی‌ها از دست داد، خانه‌ای داد.” او خوشحال است که وقتی برای مقاصد سیاسی به نفعش است، از یهودیت خود استفاده کند، اما همان‌طور که وب نشان داد، در کشوری که در شش ماه اول امسال نزدیک به 2000 حادثه ضد یهودی ثبت شده است، میلیبند به اندازه کافی از جامعه یهودی فاصله دارد که درک یا همدلی کمی با آنچه اعضای آن در حال تجربه هستند، داشته باشد.

تحریم‌ها تنها اسرائیل را هدف قرار می‌دهند

میرویس درست بود. اعلامیه میلیبند واقعاً یک “روز تاریک” برای یهودیان بریتانیایی و همچنین برای اسرائیل بود. با وجود تمام صحبت‌های وزیر امور خارجه درباره افتخار یهودی‌اش، محکومیت او از کشتار حماس در 7 اکتبر 2023 و اصرار او بر اینکه وجود دولت اسرائیل قابل بحث نیست، واقعیت این است که بسته او تنها اسرائیل را هدف قرار می‌دهد.

کالاهای تولید شده توسط جوامع یهودی در یهودا و سامره ممنوع شده‌اند. شرکت‌ها و افرادی که خدمات مالی یا دیگر خدمات را به این جوامع ارائه می‌دهند، با تحریم مواجه می‌شوند. به طور بحرانی—و احمقانه، با توجه به استفاده گسترده بریتانیا از هر دو اطلاعات نظامی اسرائیل و فناوری تسلیحاتی اسرائیلی—میلیبند همچنین گفته است که درخواست‌های صدور مجوز برای صادرات تسلیحات به مدت طولانی که “اشغال” ادامه دارد، رد خواهد شد.

صرف نظر از اینکه او چقدر تلاش می‌کند تا سخنانش را با تضمین‌های محبت شخصی‌اش به اسرائیل و یادآوری هویت یهودی‌اش شیرین کند، پیام میلیبند به اورشلیم به طور مداوم خصمانه است. این یک نمونه به‌ویژه حاد از روندی است که در کشورهای دیگر غربی، از جمله ایالات متحده، قابل مشاهده است: وارد کردن مناقشه اسرائیلی-فلسطینی، به طور منحصر به فرد در میان تمام مناقشات بین‌المللی، به سیاست داخلی، که توسط لابی خارجی بسیار پرصدا و به طور فزاینده‌ای تأثیرگذار که اهداف حماس را با شعار “فلسطین آزاد” ترویج می‌کند، تقویت می‌شود.

لابی پشتیبانی شده از خارج سیاست را شکل می‌دهد

اینکه بریتانیا باید در این زمینه به نوعی پیشگام باشد، جای تعجب ندارد.

بریتانیا از زمان پادشاهان پلانتاژنه رابطه‌ای طولانی و گاه پرپیچ و خم با سرزمین اسرائیل و مردم یهود داشته است. برای بیش از یک قرن، به نوبت از جنبش صهیونیستی حمایت کرده و سپس موانعی در مسیر آن قرار داده است.

تاریخ پرپیچ و خم بریتانیا با صهیونیسم

اعلامیه بالفور در سال 1917، که به تأسیس یک میهن یهودی در فلسطین تحت قیمومیت نظر “مثبت” داشت، در سال 1939 با یک کتاب سفید که به شدت مهاجرت یهودیان به سرزمین اسرائیل را محدود می‌کرد، دنبال شد، درست در آستانه هولوکاست. در سال 1956، اسرائیل بخشی از یک اتحاد سه‌جانبه با فرانسه و بریتانیا در جنگ ناموفق علیه رهبر مصری جمال عبدالناصر بود؛ تا سال 1973، زمانی که اسرائیل با تهاجم‌های زمینی از سوی ارتش‌های عربی در تمام مرزهایش مواجه بود، بریتانیا اعلام تحریم تسلیحاتی علیه دولت یهودی کرد و حتی مانع از استفاده هواپیماهای آمریکایی که در حال تأمین مجدد اسرائیلی‌ها بودند، از پایگاه‌های بریتانیایی در قبرس شد.

دوستی که در شرایط خوب قابل اعتماد نیست، چندان دوستی به حساب نمی‌آید. و لایه دیگری نیز در این موضوع وجود دارد: همان‌طور که پژوهشگر آنتونی جولیوس در تاریخ ضروری خود از یهودستیزی انگلیسی، «محاکم دیاسپورا»، اشاره کرده است، درگیری اولیه بریتانیا با صهیونیسم به همراه مأموریت آن در جامعه ملل بر فلسطین به این معنا بود که «مواضع ضدصهیونیستی آلوده به یهودستیزی» تا پایان جنگ جهانی اول در گفتمان سیاسی بریتانیا شکل گرفته بود. جولیوس نوشت: «در مورد ضدصهیونیسم یهودستیز، انگلستان نخستین بود»، حتی اگر منشأ نزدیک‌تر ضدصهیونیسم یهودستیز معاصر جهانی را بتوان در جدل‌های شوروی در دوره پس از جنگ جهانی دوم یافت.

آیا یهودیان بریتانیا دوباره به حزب کارگر اعتماد خواهند کرد

در حال حاضر، تنها ایالات متحده از بریتانیا و دیگر متحدان دموکراتیک که مصمم به فریب، آزار و مجبور کردن اسرائیل به توافق بر سر یک دولت فلسطینی در مرزهایش هستند، متمایز است. این احتمالاً باعث تنش‌های فراآتلانتیکی خواهد شد، همان‌طور که در گذشته نیز چنین بود.

در آوریل 1946، طبق سوابق وزارت امور خارجه ایالات متحده از جلسه، ارنست بیوین، وزیر امور خارجه وقت بریتانیا، مانند میلیبند که سیاستمدار حزب کارگر بود، به جیمز برنز، وزیر امور خارجه ایالات متحده، درباره حمایت مالی یهودیان آمریکایی از تلاش‌های ییشوُف برای ایجاد یک دولت یهودی مستقل شکایت کرد. «در طول سخنانش، آقای بیوین اظهار داشت که یهودیان از طریق نگرش تهاجمی خود ‘روابط بین دو ملت ما را مسموم می‌کنند’»، در سوابق آمده است.

واشنگتن باید با تحریم‌های لندن مخالفت کند

این سؤال پیش می‌آید که آیا اد میلیبند ممکن است در هفته‌ها و ماه‌های آینده احساسات مشابهی را به مقامات آمریکایی منتقل کند. این تا حدی به واکنش ایالات متحده به تحریم‌های بریتانیا علیه اسرائیل بستگی دارد. تضعیف متحد کلیدی ما در منطقه به‌طور قطع با منافع آمریکایی در تضاد است و باید به‌طور قاطع با آن مخالفت شود.

این پیامی است که واشنگتن باید به لندن و سایر پایتخت‌ها برساند.