اسپانیا به تازگی هدف روایت ضد یهودیت اسرائیل قرار گرفت، پس از آنکه مجسمهای از نخستوزیر بنیامین نتانیاهو در ال بورگو در جریان جشن سوزاندن یهودا منفجر شد. وزارت امور خارجه اسرائیل در بیانیهای در شبکه اجتماعی ایکس اعلام کرد: “نفرت ضد یهودیت وحشتناکی که در اینجا به نمایش گذاشته شده، نتیجه مستقیم تحریک سیستماتیک دولت @sanchezcastejon است” و افزود که سفیر اسپانیا در اسرائیل برای توبیخ احضار شده است.
با این حال، بیانیه وزارت امور خارجه اسرائیل نشان میدهد که مشکل در سوزاندن مجسمه نتانیاهو نیست، بلکه موضع کنونی دولت اسپانیا در برابر نسلکشی اسرائیل در غزه و جنگهای آن در لبنان و ایران است. مجسمه هفت متری نتانیاهو با ۱۴ کیلوگرم باروت پر شده بود. سوزاندن آن نمایانگر مخالفت با جنگ و نسلکشی بود، به گفته ماریادولورس ناروا، شهردار ال بورگو. هیچ چیز ضد یهودیتی در مخالفت با جنگ و نسلکشی وجود ندارد. حقیقت این است که اسرائیل از روایت هولوکاست برای توجیه گسترش استعماری صهیونیستی و نسلکشی بهرهبرداری میکند، اما دیگر نمیتواند بهطور کامل بدون چالش این کار را انجام دهد. نتانیاهو نماینده نسلکشی است و تحت تعقیب دادگاه کیفری بینالمللی قرار دارد. این یک روایت ضد یهودیت نیست؛ بلکه بر اساس واقعیتها است.
از نظر سیاسی، موضع اسپانیا همچنین بر انسجام قبلی در مورد خشونت استعماری و نسلکشی اسرائیل تأثیر میگذارد، بهطوریکه نتانیاهو این کشور را از شرکت در مرکز هماهنگی نظامی مدنی در کیریات گات که بر آتشبس نظارت میکند، منع کرد. به گفته نتانیاهو، اسپانیا به اسرائیل و ارتش دفاعی اسرائیل (IDF) اهانت کرده است. وزیر امور خارجه اسرائیل، گیدئون ساعر، اسپانیا را به عنوان کشوری با “تعصب ضد اسرائیل وسواسگونه تحت رهبری سانچز” توصیف کرد.
با این حال، موضع ضد اسرائیل یک وسواس نیست. این یک واقعیت است که با استعمار و نسلکشی مخالفت میکند. حداقل، این موضع مخالف اشغال نظامی و نسلکشی است. آنچه اسپانیا تاکنون در موضع خود به دست آورده، الگویی برای سایر کشورهای اروپا برای پیروی است. اتخاذ موضعی علیه استعمار، اشغال نظامی و نسلکشی اسرائیلی از نظر سیاسی ممکن است.
در چرخشهای غیرمنتظره دیگر، آلمان که از اسپانیا کمتر قدرتمند است اما همچنان قابل توجه است، لایحه مجازات اعدام اسرائیل برای فلسطینیها را مورد انتقاد قرار داد. استفان کورنلیوس، سخنگوی دولت آلمان، اعلام کرد: “دولت همچنین نگران است که چنین قانونی احتمالاً بهطور انحصاری به فلسطینیها در سرزمینهای فلسطینی اعمال شود.” “بنابراین، از تصمیم کنست ابراز تأسف میکند و نمیتواند آن را تأیید کند.” همچنین، پس از انتقاد صدراعظم آلمان، فریدریش مرز، از خشونتهای مستعمرهنشینان اسرائیلی در کرانه باختری اشغالی، وزیر دارایی، بتزاله اسموتریچ، به تاریخ هولوکاست بازگشت تا گسترش کنونی سکونت استعماری را مبهم کند و هشدار داد که آلمان نمیتواند تعیین کند یهودیان کجا باید زندگی کنند. این اظهارات باعث شد که سفیر اسرائیل در آلمان، رون پروسر، به اسموتریچ اعتراض کند و یادآوری کند که آلمان “دوست شماره یک ما” در اروپا است.
اسپانیا بهطور قطع راهی جایگزین را روشن کرده است، و این راه حتی شکافهایی را در سیاستهای اسرائیل نمایان میسازد. ناله کردن دربارهی یهودستیزی بهخاطر سوزاندن تندیس نتانیاهو ممکن است موقتا تشدید شود، اما موضع اسپانیا دربارهی یک تندیس نمادین نیست. یک مخالفت ثابت و مداوم با نسلکشی اسرائیل در غزه توانسته است ناپایداری استدلال سیاسی اسرائیل و همچنین تهدیدات متوجه هر کشوری که به اقدامات آن اعتراض کند را نمایان کند.