با ادامه جنگ ایران، دولت ترامپ به طور فزایندهای خشمگین شده است. نشانههای خشم کودکانه از کاخ سفید و پنتاگون به وضوح دیده میشود. با پیوستن به یک پروژه غیرقانونی مشترک با اسرائیل در حمله به ایران، متحدان به طور فزایندهای از همکاری امتناع میکنند.
این عدم تمایل با اعلام اسپانیا در تاریخ ۳۰ مارس که فضای هوایی خود را به روی هواپیماهای آمریکایی شرکتکننده در حملات به ایران بسته است، به اوج خود رسید. این موضوع به تصمیم قبلی مادرید در اوایل ماه برای عدم اجازه به ارتش آمریکا برای دسترسی به پایگاههای خود برای عملیات نظامی علیه تهران افزوده شد. وزیر دفاع اسپانیا، مارگاریتا روبلس، به خبرنگاران گفت: “ما نه تنها استفاده از پایگاههای نظامی را مجاز نمیدانیم، بلکه استفاده از فضای هوایی برای اقداماتی مرتبط با جنگ در ایران را نیز مجاز نمیدانیم.” وزیر اقتصاد اسپانیا، کارلوس کربو، در مصاحبهای با رادیو کادنا SER، این اقدام را سازگار و “جزئی از تصمیمی که قبلاً توسط دولت اسپانیا برای عدم شرکت یا کمک به جنگی که به طور یکجانبه و بر خلاف قوانین بینالمللی آغاز شده است، اتخاذ شده” توصیف کرد.
دولت نخستوزیر پدرو سانچز در توصیف جنگ ایران به طور خاصی پافشاری کرده و به طور کلی نشاندهنده تنشهای فعلی در روابط فراآتلانتیکی است.
نخستوزیر اسپانیا در آن زمان، خوزه ماریا آزنار، به طور احمقانهای به این باور رسیده بود که رژیم صدام حسین چنین سلاحهایی دارد. “امروز ما با وضعیت مشابهی مواجه هستیم و موضع دولت من همان است که دو دهه پیش توسط جامعه اسپانیایی بیان شد: نه به جنگ. نه به نقض یکجانبه قوانین بینالمللی. نه به تکرار اشتباهات گذشته. نه به این ایده که مشکلات جهان میتوانند با بمبها حل شوند.”
مقامات ایتالیایی نیز نارضایتی خود را از خودخواهی متحدان آمریکاییشان در استفاده از تسهیلات نظامیشان ابراز کردهاند. در گزارشی از کوریره دلا سرا در تاریخ ۳۱ مارس، “چندین بمبافکن آمریکایی” که قصد داشتند در پایگاه هوایی سیگونلا در مسیر به خاورمیانه فرود بیایند، به دلیل عدم درخواست مجوز مناسب یا مشاوره با ارتش ایتالیا، رد شدند. بیانیهای از پالاتزو چیگی، دفتر نخستوزیر ایتالیا، جورجیا ملونی، تأکید کرد که ایتالیا “در کاملترین انطباق با توافقات بینالمللی موجود و با خطوط راهنمای سیاستی که دولت به پارلمان ارائه کرده است، عمل میکند.”
سایر متحدان به طور علنی درخواستهای مقامات آمریکایی برای تأمین تجهیزات نظامی اضافی به خلیج فارس را رد میکنند. در اینجا سیستمهای دفاع هوایی مانند باتریهای پاتریوت که از زمان آغاز درگیریها به شدت کاهش یافتهاند، اهمیت ویژهای دارند. در ۱۶ روز اول جنگ، حدود ۱،۲۸۵ موشک پاتریوت PAC-3 توسط ارتش آمریکا و کشورهای خلیج فارس استفاده شد.
وزیر دفاع لهستان، ووادیسواف کاسینیوک-کامیوش، در بیانیهاش در مورد اینکه آیا سیستمهای دفاع هوایی پاتریوت لهستان به خاورمیانه منتقل خواهند شد، به وضوح گفت: “باتریهای پاتریوت ما و تسلیحات آنها برای حفاظت از فضای هوایی لهستان و جناح شرقی ناتو استفاده میشوند. در این زمینه هیچ چیزی تغییر نمیکند و ما هیچ برنامهای برای انتقال آنها به جایی نداریم!” سایر متحدان “اهمیت وظایف ما در اینجا را درک کردند. امنیت لهستان یک اولویت مطلق است.”
در مورد مشکل کمبود سوخت جت که به دلیل بسته شدن تنگه هرمز محدود شده است، او به طور بیادبانهای به متحدانش پیشنهاد کرد که میتوانند سوخت را از آمریکا خریداری کنند (“ما مقدار زیادی داریم”) و “جرأت تأخیری جمع کنند، به تنگه بروند و فقط آن را بگیرند.” با نوعی پدرسالاری دیوانهوار، او ادامه داد که “شما باید شروع به یادگیری کنید که چگونه برای خودتان بجنگید، آمریکا دیگر برای کمک به شما نخواهد بود، درست مانند اینکه شما برای ما نبودید.” با منطقی معمولاً کشیده، او ادامه داد که هرگونه کمک در هر صورت جزئی خواهد بود، زیرا ایران “تخریب شده است”. “کار سخت انجام شده است. بروید نفت خودتان را بگیرید!”
به موضوع سرسختی بریتانیا (“که از درگیر شدن در قطع سر ایران خودداری کرد”) و فرانسه اشاره ویژهای شد. به عنوان مثال، فرانسه از اجازه دادن به هواپیماهایی که محمولههای نظامی به مقصد اسرائیل حمل میکردند تا بر فراز خاک فرانسه پرواز کنند، خودداری کرده است. “فرانسه در مورد ‘قصاب ایران’ که به طور موفقیتآمیزی حذف شده، بسیار غیرمفید بوده است. ایالات متحده به یاد خواهد آورد!!!”.
به زودی بعد از آن، پیتر هگست، که به طرز کمدی دیوانهوار و روزافزون به خدا عشق میورزد، در پنتاگون به نکته مشابهی اشاره کرد. “بسیاری از مسائل برملا شده است، بسیاری از آنچه که متحدان ما برای ایالات متحده آمریکا حاضر به انجام آن هستند به جهان نشان داده شده است”، وزیر دفاع (او جنگ را ترجیح میدهد) به خبرنگاران نالید. “زمانی که ما تلاشی به این وسعت به نمایندگی از دنیای آزاد انجام میدهیم، این موشکها حتی به ایالات متحده آمریکا نمیرسند، بلکه به متحدان و دیگران میرسند و با این حال، زمانی که از ما درخواست کمک اضافی یا دسترسی ساده میشود… با سوالات یا موانع یا تردید مواجه میشویم.”
در مصاحبهاش با الجزیره در تاریخ 30 مارس، وزیر امور خارجه مارکو روبیو نیز پر از شکایت بود. “اگر ناتو فقط درباره دفاع از اروپا در صورت حمله به آنها باشد اما سپس حقوق اساسی ما را در زمانی که به آنها نیاز داریم انکار کند، این یک توافق خیلی خوب نیست. این یکی سخت است که در آن درگیر بمانیم و بگوییم این برای ایالات متحده خوب است.” تمام این مسائل نیاز به ارزیابی مجدد دارد. “همه اینها باید دوباره مورد بررسی قرار گیرد.” ارزیابی مجدد، به ویژه با توجه به روحیه کشورهای اروپایی، به طور فزایندهای متقابل و در برخی محافل حتی خوشایند به نظر میرسد.