رأیدهندگان میاندورهای جنگ ترامپ با ایران را رد کردند: ۶۰٪ آن را تصمیمی نادرست دانستند و ۷۴٪ گفتند که در شکلدادن به رأیشان مؤثر بوده است. تاریخ نشان میدهد جنگهای بدون هدف سیاسی رؤسایجمهور را مجازات میکنند. ترامپ باید درگیری را پایان دهد، چاپلوسانش را برکنار کند و پیش از سال ۲۰۲۸ برای بازگشایی تنگه هرمز به توافقی دست یابد.
رأیدهندگان جنگ با ایران را رد کردند
گزارش شده است که رئیسجمهور Donald Trump در حال بررسی دور جدیدی از حملات علیه Iran است. مشکل این است که او در عمل همین ماه در انتخابات میاندورهای از مردم آمریکا پرسیده بود که درباره این سیاست چه فکر میکنند. و برای رئیسجمهور Trump، نتایج خوشایند نبود.
رأیدهندگان بسیاری از سیاستهای Trump را بهشدت تقبیح کردند، که مهمترین آن جنگ با Iran بود. شصت درصد رأیدهندگان گفتند این جنگ «تصمیم اشتباه» بوده و 74 درصد گفتند این مسئله «عامل حیاتی» یا «عامل مهم» در رأی آنها بوده است.
این اعداد چشمگیرند با توجه به اینکه سیاست خارجی بهندرت در انتخاباتهای اخیر آمریکا نقش تعیینکنندهای ایفا میکند.
اگر Trump نمیخواهد ریاستجمهوریاش بهعنوان یک فاجعه کامل به یادها سپرده شود، باید از آغاز مجدد جنگ با Iran دست بکشد و بهجای آن برای پایان دادن به آن تلاش کند.

چرا آمریکاییها هرگز این روایت را نپذیرفتند
تاریخ نشان میدهد که این نتیجه انتخاباتی محتمل بود. دلیل آن این نیست که آمریکاییها بهطور غریزی با رؤسایی که در زمان جنگ خواستار فداکاری میشوند مخالفت دارند. رئیسجمهور Woodrow Wilson عموم را گرد هم آورد تا جلو پیشروی خودکامهگی آلمان در سراسر اروپا را بگیرند و سپس هزینههای سنگین جنگ جهانی اول را از جمله افزایش مالیات، تورم بالاتر، سهمیهبندی غذا و سوخت و از دست دادن بیش از 100,000 خدمتگزار نظامی آمریکا متحمل شدند. بهطور مشابه، فراخوان رئیسجمهور Franklin Roosevelt برای شکست فاشیسم حمایت شدید عمومی از جنگ جهانی دوم را جلب کرد، که در آن بیش از 400,000 خدمتگزار نظامی آمریکایی کشته شدند.
مشکل Trump این است که آمریکاییها روایت او را نمیپذیرند زیرا میدانند Iran تهدیدی وجودی ایجاد نمیکند. برخی ممکن است بگویند این تقصیر Trump است، چون او پیش از آغاز جنگ نتوانست آن را توجیه کند، برای مثال در سخنرانی وضعیت کشور خود چند روز پیش از آغاز درگیری تقریباً به Iran اشارهای نکرد. با این حال مشکل عمیقتر از این است.

Trump باید با Iran معامله کند
حتی اگر ترامپ پیش از فوریه افکار عمومی را بسیج کرده بود، پژوهشها نشان میدهد روایت او همچنان بیاثر میماند زیرا رویدادهای میدانی با آن سازگار نبودند. بهجای کشوری قدرتمند و جنگطلب، آمریکاییها عکس آن را دیدند—نظامی ایرانی ضعیف که در معرض فروپاشی قرار دارد، با مشکلات شدید اقتصادی و بزرگترین قیام مردمیاش از زمان انقلاب اسلامی 1979 روبهرو است.
آمریکاییها هرگز حرف ترامپ را دربارهٔ این که یک ایران مسلح به سلاح هستهای و خطرناک در افق قرار دارد، باور نکردند. این تعجبآور نیست. به هر حال، ارزیابیهای اطلاعاتیای که قبل از جنگ به ترامپ ارائه شد میگفت ایران در هیچ نقطهای نزدیک به تولید بمب هستهای نبود و در آن زمان قصدی برای انجام این کار نداشت. پس جای شگفتی ندارد که 55 درصد آمریکاییها هنگام آغاز جنگ ایران را تهدیدی جزئی یا بیتهدید میدیدند و 68 درصد در ماه اوت گفتند که جنگ ارزش هزینههایش را نداشت.
بهصورت خلاصه (و در تضاد شدید با ویلسون و روزولت)، ترامپ جنگی را آغاز کرد که اهداف روشن و قابل دستیابیای که به نفع ایالات متحده باشد نداشت. همانطور که او به سختی از تجربهٔ انتخابات میاندورهای آموخت، آمریکاییها عصبانی میشوند، شایستگی رهبران خود را زیر سؤال میبرند، و وقتی هزینههای جنگهایی که چنین هدفی ندارند افزایش مییابد، از آنان انتقام میگیرند. تاریخ نیز این را تأیید میکند.
جنگهای بدون هدف رؤسایجمهور را مجازات میکنند
با افزایش سرسامآور هزینههای تشدید در جنگهای کره و ویتنام، آمریکاییها منطق «نظریه دومینو» دوران جنگ سرد را نپذیرفتند و خواستند بدانند چرا سربازان آمریکایی برای تکههای کوچک و بیاهمیت زمین در آسیا جان میدهند. رئیسجمهورهای هری ترومن و لیندون جانسون بهترتیب بهای این را پرداختند و در مواجهه با انزجار عمومی از نامزدی برای دور بعد صرفنظر کردند.
مشابه وضعیت ترامپ با ایران، رئیسجمهور بیل کلینتون نیز بابت فاجعهٔ 1993 در سومالی هزینهٔ بالایی پرداخت. با پایان جنگ سرد و نبود منافع راهبردی ایالات متحده در سومالی، هیچ هدف بزرگی برای جلب حمایت عمومی از اقدام نظامی وجود نداشت. پس از مرگ 18 سرباز در حادثهٔ بلکهاوک داون، میزان محبوبیت کلینتون سقوط کرد و دموکراتها در انتخابات میاندورهای 1994 متحمل زیان تاریخی شدند.

جنگ را خاتمه دهید و چاپلوسان را اخراج کنید
ترامپ اکنون چه باید بکند؟ ساده است. جنگ در ایران را پایان دهد. وقتی درد کره، ویتنام و سومالی احساس شد، آمریکاییها گفتند میخواهند خارج شوند، و رؤسایی که آن جنگها را آغاز یا بهطور چشمگیری تشدید کردند، از خواست عمومی اطاعت کردند.
برای ترامپ، این کار با کنار گذاشتن چاپلوسان، بهویژه وزیر دفاع پیت هگستث، و سپردن مدیریت به واقعگرایان آغاز میشود. ترامپ باید به مشاورانی که به غریزههای او چالش وارد میکنند گوش دهد و آنان را تشویق کند، بهجای اینکه وقتی از گفتههایشان خوشش نمیآید آنها را طرد کند.
توافق با ایران برای بازگشایی تنگه هرمز
تغییرات در ترکیب افراد تنها نوک یخberg است. ترامپ باید قید را بزند و یک توافق انجام دهد که تنگه هرمز را باز کند. نظرسنجیها نشان میدهند آمریکاییها خواهان مذاکرات حسننیت با تهران هستند، حتی اگر واشنگتن نیاز به دادن امتیازاتی داشته باشد.
وقت آن است که ترامپ از هوسهای خود نسبت به ظواهر سطحی عبور کند و به افکار عمومی آمریکا گوش دهد. در غیر این صورت، ریاستجمهوری او به عنوان فاجعهای فراتر از روسایجمهور جنگی گذشته ثبت خواهد شد، و جمهوریخواهان خود را در بیابانی سیاسی خواهند یافت که از دست دادن زمین انتخاباتی قاعده است نه استثنا.

