پیوند ویژه آمریکا و اسرائیل از طریق بازچینی شرایط در حال پایان است، نه از طریق گسیختگی. کمکها در حال حذف تدریجیاند، افکار عمومی جابهجا شده و توجه استراتژیک به سوی چین منتقل شده است. اسرائیل همچنان متحد خواهد ماند اما مقام ضامنبودن خود را از دست خواهد داد.
رابطه ویژه آمریکا و اسرائیل به نقطه شکستن رسیده است
برای نیم قرن، واشینگتن و اورشلیم رابطه خود را با زبان آیینی توصیف کردهاند. این رابطه «شکنندهناپذیر»، «مستحکم مانند آهن»، و پیوندی از «ارزشهای مشترک» است که فراتر از کشمکشهای گذرای رؤسا و نخستوزیران میداند. عبارات آیینی تحلیل نیستند. آنها چیزیاند که مردم هنگام ترجیح دادن به عدم تفکر عمیق درباره باورهایشان تکرار میکنند.
اولین هفته نوامبر 2026 باید این تکرار را پایان دهد. صبح روز انتخابات میاندورهای، دونالد ترامپ به فاکس نیوز گفت که او و بنیامین نتانیاهو ماهها پیش توافق کردهاند که پس از امسال تقریباً 3.8 میلیارد دلار کمک نظامی سالانه آمریکا به اسرائیل را متوقف کنند. او افزود آمریکا همچنان «اگر اسرائیل نیاز داشته باشد به آن کمک خواهد کرد»، که چنین اطمینانی نوعی اطمینانبخشی است که به مشتری میدهند، نه متحد.
تا شب، رأیدهندگان کنگره را به دموکراتها دادند که خواهان موضعی سختتر در برابر ایران، غزه و خشونت شهرکنشینان در کرانه باختری هستند. میشیگان عبدل السید را که ویرانی غزه را نسلکشی مینامد به سناتوری فرستاد. و معاون رئیسجمهور JD Vance، در توضیح شکستهای حزبش، تغییر «رابطهمان با اسرائیل» را در میان راههایی که جمهوریخواهان میتوانند رأیدهندگان را بازپس بگیرند، فهرست کرد.
در همین حال، اسرائیل یک هفته زودتر به پای صندوق رفت و هیچ نتیجه روشنی به بار نیاورد. برای نتانیاهو مسیری روشن به سوی اکثریت وجود ندارد. گادی آیزنکوت در تلاش است ائتلافی تشکیل دهد و خود را بهعنوان مردی معرفی میکند که میتواند آسیبها را ترمیم کند.
پاسخ کوتاه: متحد، بله؛ «ویژه»، نه

افسانه پیوند خودکار
آیا ایالات متحده و اسرائیل در سال 2036 همچنان متحد خواهند بود؟ تقریباً مطمئناً، به معنی محدود واژه. به اشتراکگذاری اطلاعات، برنامههای مشترک دفاع موشکی، فروش سلاح و عادت مشورت آنچنان در هر دو دستگاه بوروکراتیک ریشهدار است که ظرف یک دهه محو نخواهد شد.
اما سوالی که بیشتر مردم واقعاً میپرسند متفاوت است. آیا «روابط ویژه» پابرجا خواهد ماند؟ ترتیبی که براساس آن واشنگتن امنیت اسرائیل را با چکی باز، وتویی قابل اطمینان در شورای امنیت سازمان ملل و اجماع دوحزبی که انتقاد را کفر میدانست تضمین میکرد.
پاسخ من خیر است. آن رابطه در حال حاضر در حال پایان است، و این پایان نه با گسیختگی بلکه با بازچانهزنی رخ میدهد.
آنچه جایگزین آن میشود کمتر شبیه ازدواج خواهد بود و بیشتر شبیه آنچه که در واقعیت بیشتر شراکتهای آمریکا هستند: تراکنشی، مشروط و وابسته به این که آیا منافع هر طرف در لحظهای معین همراستا هستند یا نه. برای اسرائیل این وضعیت ناراحتکننده خواهد بود. ممکن است همچنین سالم باشد.
این هرگز خودکار نبود
اسطوره میگوید که آمریکا و اسرائیل همیشه شانهبهشانه ایستادهاند. تاریخ خلاف آن را نشان میدهد.
ترومن دولت تازهتاسیس را به رسمیت شناخت اما آن را مسلح نکرد. آیزنهاور در 1957 با تهدید تحریمها اسرائیل را از سینا بیرون راند. در 1973، نیکسون و کیسینجر نیروی دفاعی اسرائیل را مجدداً تأمین کردند، سپس پیشروی آن را متوقف کردند و میانجیگری برای آتشبس انجام دادند که قرار بود به مصر دلیلی برای تغییر طرف در جنگ سرد بدهد. جرج اچ.دبلیو. بوش در 1991 تضمینهای وام را متوقف کرد تا ساخت شهرکها را متوقف کند.
الگو ثابت است. هنگامی که منافع آمریکایی و اسرائیلی متفاوت بود، واشنگتن منافع خود را دنبال کرد و از اسرائیل خواسته شد عقبنشینی کند. «روابط ویژه» محصول دورهای مشخص بود: جنگ سرد، زمانی که میشد اسرائیل را بهعنوان سنگربندی در برابر مشتریان شوروی فروخت، و دهههای تکقطبی پس از آن، زمانی که ایالات متحده میتوانست بدون حساب و کتاب شریکان منطقهای را یارانه دهد.
سالهاست که من استدلال کردهام که «دارایی راهبردی» همیشه تا حدودی یک افسانه بوده است. پس از 9/11 و جنگ عراق، اسرائیل بیشتر شبیه بار راهبردی به نظر آمد، منبع خشم منطقهای که دیپلماتهای آمریکایی مجبور بودند آن را مدیریت کنند. تفاوت اکنون این است که این استدلال دیگر محدود به اندیشکدههای واقعگرا نیست. این استدلال دارد توسط معاون رئیسجمهور ایالات متحده مطرح میشود.

اجماع از بین رفته است، در هر دو سوی طیف حزبی
عمیقترین تغییر در کاخ سفید نیست — بلکه در میان رایدهندگان آمریکایی رخ داده است. اجماع دوجناحی که اسرائیل را به یکی از خطوط قرمز سیاست آمریکا تبدیل کرده بود دیگر وجود ندارد، و ارقام بیرحمانهاند.
در یک نظرسنجی NBC News که اوایل 2026 انجام شد، 39% از رأیدهندگان به اسرائیل دید منفی و 32% دید مثبت داشتند، تغییری معکوس نسبت به 2023. تنها 13% از دموکراتها نظر مطلوب داشتند. در میان آمریکاییهای 18 تا 34 ساله، فقط 13% نظر مساعد و 63% نظر نامساعد داشتند. برای اولین بار، آمریکاییها بهطور کلی تقریباً بهطور مساوی در همدردیهایشان بین اسرائیلیها و فلسطینیها تقسیم شدهاند.
یک پیمایش AP-NORC در ژوئیه نشان داد که 58% از دموکراتها بر این باورند که واشنگتن «بیش از حد حمایتی» از اسرائیل است. این شامل حدود نیمی از دموکراتهای یهودی نیز میشود.
مقامات اسرائیلی مدتها خود را با این آرامش میدادند که جمهوریخواهان و انجیلیها دیوارهای محافظ خواهند ماند. اما جمهوریخواهان زیر 45 سال نسبت به والدین خود آشکارا خنکتر نسبت به اسرائیل هستند.
جریان راست «America First»، جنبشی که ترامپ و ونس را به قدرت رساند، هر نوع کمک خارجی را با تردید مینگرد و جنگ با ایران را دقیقاً همان نوع درگیری خاورمیانهای میداند که برای اجتناب از آن انتخاب شده بود.
زمانی که چپ پیشرو و راست ملیگرا بر شکگرایی یکسانی همنظر میشوند، ائتلافی شکل میگیرد. ظرف ده سال، کسانی که اکنون در دهههای بیست و سی زندگی هستند کمیتهها را اداره خواهند کرد، در شورای امنیت ملی کارکنان خواهند بود و چکها را خواهند نوشت. ائتلاف 2036 نظرات آنها را منعکس خواهد کرد، نه نسل کسانی که 1967 را به یاد دارند.
پول را دنبال کنید، چون در حال کوچک شدن است
اعلام ترامپ بیشتر نمایش بود تا سیاست. بهگزارش Yedioth Ahronoth، دو دولت در حال نهایی کردن یک تفاهمنامه جدید هستند. قرارداد کنونی دهساله تا 2028 ادامه داشت. پس از آن، اسرائیل برای فقط پنج سال حدود 3.3 میلیارد دلار آمریکا در سال در قالب تأمین مالی مستقیم نظامی دریافت خواهد کرد، در مجموع حدود 16.5 میلیارد دلار، و سپس دیگر هیچ.
به عبارت دیگر، اگر این قرارداد برقرار بماند، عصر کمک نظامی آمریکا به اسرائیل حدود سال 2033 به پایان میرسد، سه سال قبل از افق این مقاله. گفته میشود مذاکرهکنندگان اسرائیلی میخواهند آن را پیش از آغاز به کار کنگره جدید دموکرات در ژانویه امضا کنند، که نشان میدهد چقدر به سیاست در کنگره اعتماد دارند.
نتانیاهو این موضوع را بهعنوان «بلوغ» اسرائیل جلوه داده است و سفیر مایک هاکابی ترتیب آینده را تجارت بهجای کمک توصیف میکند. در این حرفی هست. اسرائیل کشور ثروتمندی با یک صنایع دفاعی قابل توجه است، و کاهش وابستگی آن به یارانهها دیر هنگام است.
اما اتحاد مبتنی بر کمک، اتحادی است که حامی در بقای موکل خود ذینفع است. اتحادی که بر تجارت بنا شده باشد، اتحادی است که مشتری میتواند جای دیگر خرید کند و فروشنده میتواند شروطی را اعمال کند. در 2026، یک قطعنامه سنا برای مسدود کردن فروش تسلیحات به Israel با 40 رأی همراه شد. در یک کنگره دموکرات، ممکن است دور بعدی آن تصویب شود.
رابطه ویژه آمریکا و Israel در مواجهه با محور آسیا
حتی اگر افکار عمومی آمریکا ثابت بود، منطق راهبردی دو کشور را از هم جدا میکرد. چالش مرکزی سیاست خارجی آمریکا در دهه آینده چین است.
هر گروه هواپیمابر پارکشده در دریای مدیترانه شرقی، هر رهگیر شلیکشده بر فراز دریای سرخ، یکی کمتر در تنگه تایوان در دسترس است. استراتژیستهای هر دو حزب این را درک میکنند، حتی وقتی آن را علناً بیان نمیکنند.
جنگ ایران که در فوریه آغاز شد قرار بود خلاف این را ثابت کند: اینکه Israel نیروی چندبرابرکننده است، هژمون منطقهای که بار سنگین را برمیدارد تا آمریکا مجبور نباشد. در عوض، شکاف بین اهداف دو متحد را آشکار ساخت.
Israel خواهان تغییر رژیم در Tehran بود. واشنگتن خواهان توافق بود و Trump بر خلاف اعتراضات اسرائیل آتشبس اعلام کرد. طرفین به یک جنگ یکسان به دلایل متفاوت پرداختند و جنگ به شروط آمریکا پایان یافت.
این الگوی دهه آینده است. واشنگتن در خلیج فارس خواهان ثبات، نفت ارزان و منطقهای آرام خواهد بود تا بتواند بر آسیا تمرکز کند. مهمترین شرکای واشنگتن در خاورمیانه سعودی، UAE و Qatar خواهند بود که سرمایهگذاری، انرژی و اهرم دیپلماتیک عرضه میکنند.
Israel زمانی ارزش خواهد داشت که به آن دستور کار کمک کند و زمانی تحت فشار قرار خواهد گرفت که مانع آن شود. رئیسجمهوری آمریکایی که خواهان پیمان دفاعی با سعودی و عادیسازی است، در استفاده از Israel بهعنوان برگ معامله تردید نخواهد کرد. این کاری است که قدرتهای بزرگ معمولاً انجام میدهند. فقط تعجببرانگیز این است که اسرائیلیها زمانی انتظار چیز دیگری را داشتهاند.
سه راه که 2036 میتواند به نظر برسد
شراکت طبیعی (بیشترین احتمال). کمکها پایان یافتهاند. Israel با پول خودش تسلیحات آمریکایی میخرد، در تولید مشترک دفاع موشکی مشارکت میکند و اطلاعات مربوط به Iran و گروههای جهادی را به اشتراک میگذارد. واشنگتن وقتی مناسب باشد علیه Israel در سازمان ملل رأی میدهد، برخی فروشهای تسلیحاتی را مشروط به رفتار در کرانه باختری میکند و بدون پرسیدن از Jerusalem با کشورهای خلیج همکاری میکند. به رابطه آمریکا با Turkey در یک روز خوب، یا با India فکر کنید: گرم، مفید و بیاحساس.
اتحاد ترمیمشده (ممکن). یک دولت میانهرو اسرائیلی به رهبری آیزنکوت یا جانشین او، گسترش شهرکسازی را متوقف میکند، افق سیاسیای برای فلسطینیها میپذیرد و به یک معماری منطقهای میانجیگریشده توسط ایالات متحده با عربستان سعودی میپیوندد. دموکراتها که از داشتن یک شریک که بتوانند از او دفاع کنند آسودهخاطر میشوند، تا حدودی گرمی رابطه را بازیابی میکنند. حتی در این سناریو، رابطه بیشتر مشروطتر از سال 2016 خواهد بود، زیرا بدنه رأیدهنده آمریکایی که باید از آن حمایت کند تغییر کرده است.
بیگانگی (نامحتمل اما دیگر غیرقابلتصور نیست). اسرائیل بخشهایی از کرانه باختری را ضمیمه میکند، یا جنگ جدیدی در غزه یا لبنان تصاویری تولید میکند که حمایت آمریکایی را از نظر سیاسی سمی میسازد. رئیسجمهوری آینده، از هر دو حزب، تحویل تسلیحات را برای مدت طولانی معلق میکند. اسرائیل به سمت هند، چین و خلیج نفوذ میکند. دو کشور رسماً دوست باقی میمانند، همانطور که آمریکا با بسیاری از کشورهایی که دیگر به آنها اعتماد ندارد رسماً دوست باقی میماند.
آنچه هیچ سناریوی محتملی شامل آن نیست بازگشت به رابطه ویژه دهههای 1990 و 2000 است. شرایطی که آن رابطه را پدید آورد دیگر وجود ندارد.

شریک، نه ضامن
نتانیاهو مهمترین رابطه کشورش را روی یک رئیسجمهور آمریکایی و یک حزب آمریکایی شرط بست. حالا هر دو شرط باختهاند.
ترامپ، معلوم شد، اسرائیل را همانطور میبیند که هر متحد دیگری را میبیند: یک ردیف هزینه که وقتی بازار سیاسی تغییر میکند باید مورد مذاکره مجدد قرار گیرد. حزب جمهوریخواه دیگر یک دیوارهٔ قابلاعتماد نیست. و دموکراتهایی که در ژانویه کنگره را در اختیار میگیرند مدیون یک نخستوزیر نیستند که پانزده سال او را بهعنوان مانع تلقی کرده بود.
هر که بعداً در اورشلیم حکومت کند باید نتیجهای را بگیرد که استراتژیستهای اسرائیلی دههها از آن دوری کردهاند. ایالات متحده شریک باقی خواهد ماند و شریکی ارزشمند. اما ضامن نخواهد بود.
امنیت بلندمدت اسرائیل کمتر به لابی در واشینگتن و بیشتر به انتخابهای خود آن بستگی خواهد داشت: موضع دفاعیای که بدون یارانه قابلتحمل باشد، پیوندهای پایدار با همسایگان عرب، و سیاستی نسبت به فلسطینیها که دوستانش در خارج بتوانند بدون شرمساری از آن دفاع کنند.
دولتهای کوچک که به یک حامی واحد وابستهاند سرانجام درمییابند که اولویتهای آن حامی، اولویتهای خودش است. اسرائیل در شرف آموختن این درس است. عاقلانهتر خواهد بود که این درس را به میل خود بیاموزد تا از سر غافلگیری.

