فشار بر دو دروازه دریایی شبه جزیره عربستان: باب المندب و هرمز نفت عربستان سعودی را از دو سو تحت فشار قرار می‌دهند

تنگه باب المندب و هرمز فشار را افزایش می‌دهند

در حالی که توجه جهانی در ماه‌های اخیر بر روی هرمز متمرکز شده است، نبرد بر سر دومین گلوگاه شبه جزیره عربی، باب المندب، به سرعت در حال تشدید است. جنگ فزاینده در یمن و تهدید فزاینده حوثی‌ها برای کشتیرانی در دریای سرخ دیگر به عنوان یک عرصه جداگانه محسوب نمی‌شود، بلکه به عنوان جبهه‌ای دیگر در جنگ منطقه‌ای با ایران در نظر گرفته می‌شود. عربستان سعودی در ساعتی از بحران و وضعیت استراتژیک فوق‌العاده قرار دارد: هرمز به سمت شرق مختل شده، خط لوله شرق-غرب آسیب دیده، حوثی‌ها در داخل خاک عربستان حمله می‌کنند و مسیر جایگزین از طریق دریای سرخ تحت تهدید است.

بنابراین، توانایی این کشور برای دفاع از سرزمین خود و تأمین صادرات نفتی‌اش از چندین جهت به طور همزمان تحت فشار قرار دارد. این بحران آزمونی برای سیستم ائتلاف جدیدی است که ریاض ساخته است، به رهبری “ائتلاف مکه”، اما همچنین برای ایالات متحده نیز می‌باشد. برای دولت ترامپ، که به دنبال کاهش دخالت آمریکایی‌ها در منطقه است، چالش این است که به یک متحد کلیدی کمک کند و آزادی ناوبری را تضمین نماید بدون اینکه به جبهه‌ای دیگر علیه حوثی‌ها کشیده شود و جنگ با ایران را بیشتر گسترش دهد.

اسرائیل نیز به طور مستقیم به مهار حوثی‌ها و جلوگیری از تقویت تسلط آنها بر باب المندب علاقه‌مند است. در این ساعت از بحران عربستان، اسرائیل باید دست یاری به ریاض دراز کند و کمک‌های محرمانه‌ای ارائه دهد، بدون هیچ شرطی و بدون تلاش برای کسب بازگشت سیاسی فوری. مهار حوثی‌ها و باز نگه داشتن باب المندب اکنون منافع مشترک آمریکایی‌ها، عربستانی‌ها و اسرائیلی‌ها است.

دو گلوگاه به طور همزمان فعال می‌شوند

در حالی که توجه جهان بر تنگه هرمز متمرکز است، جبهه خطرناک بعدی در خاورمیانه در حال شکل‌گیری در یمن است. نزدیک به چهار سال پس از کاهش جنگ در آنجا، حوثی‌ها یک حمله گسترده را از سر گرفته‌اند—در هوا، در دریا و بر زمین. هدف اصلی آنها نه تنها عربستان سعودی، بلکه همچنین منطقه‌ای است که بر باب المندب کنترل دارد، دومین گلوگاه احاطه‌کننده شبه جزیره عربی و یکی از مهم‌ترین مسیرهای کشتیرانی در جهان.

عملیات زمینی وسیع که حوثی‌ها در اوایل سپتامبر به سمت مخا آغاز کردند، تسلط آن‌ها بر سواحل دریای سرخ را گسترش داد و کنترل زمینی آن‌ها را در منطقه تنگه برقرار کرد و اکنون این امر برای آن‌ها آسان‌تر شده است که آزادی ناوبری را مختل کنند. در عین حال، حملات موشکی و پهپادی به عربستان سعودی نشان می‌دهد که این کمپین همچنین به قلمرو پادشاهی بازمی‌گردد.

پیامدها فراتر از یمن گسترش می‌یابد: با مختل شدن هرمز به سمت شرق، خط لوله شرقی-غربی عربستان پس از حملات شبه‌نظامیان عراقی غیرفعال شده و حوثی‌ها تهدیدی برای خروجی غربی از طریق دریای سرخ هستند، تنگه باب المندب از یک جبهه ثانویه به یک عرصه استراتژیک مرکزی تبدیل شده است. جنگ دوم یمن، اگر واقعاً این مرحله‌ای باشد که منطقه وارد آن شده، فراتر از قلمرو یمن و به سمت باب المندب گسترش می‌یابد.

اهمیت این تحولات به مراتب فراتر از جنگ در یمن می‌رسد. برای سال‌ها، ریاض ایران و حوثی‌ها را به عنوان دو جبهه جداگانه در نظر می‌گرفت: ایران تهدید استراتژیک از سمت شرق بود، در حالی که حوثی‌ها مزاحمتی از سمت جنوب. اکنون، این دو جبهه به طور همزمان فعال هستند و به طور قابل‌توجهی، به نظر می‌رسد که در هماهنگی عمل می‌کنند. ایران بر هرمز فشار می‌آورد در حالی که متحدانش در یمن تهدیدی برای دروازه جنوبی دریای سرخ هستند.

دو نقطه تنگه اصلی که اطراف شبه‌جزیره عربی قرار دارند، اکنون به طور همزمان فعال شده‌اند و هر یک تهدید دیگری را تشدید می‌کند. شایان ذکر است که محرک دور کنونی نیز این ارتباط را تجسم می‌کند. در ژوئیه ۲۰۲۶، حوثی‌ها سعی کردند یک هواپیما که از تهران به صنعا می‌آمد، فرود آورند تا به چالش محاصره هوایی و دریایی که بر آن‌ها تحمیل شده بود، بپردازند.

هواپیماهای ائتلاف تحت رهبری عربستان به باند فرود حمله کردند و از فرود جلوگیری کردند. حوثی‌ها با موشک‌ها، پهپادها و اعلام محاصره دریایی بر کشتی‌رانی عربستان پاسخ دادند و به طور مؤثری آتش‌بس را که از سال ۲۰۲۲ برقرار بود، پایان دادند.

مسیرهای صادراتی عربستان تحت محاصره

زمان‌بندی این رویارویی برای عربستان سعودی به‌ویژه نگران‌کننده است. برای دهه‌ها، این پادشاهی در خط لوله شرق-غرب سرمایه‌گذاری کرده است که نفت را از شرق عربستان سعودی به ینبع در دریای سرخ منتقل می‌کند، به‌طور خاص برای کاهش وابستگی خود به هرمز.

با این حال، این دستاورد وابستگی جدیدی ایجاد کرده است: در ژوئن 2026، تقریباً 92 درصد از صادرات نفت دریایی عربستان از طریق ترمینال ینبع انجام شد، با افزایش حجم صادرات از این محل به تقریباً پنج برابر—از حدود 763,000 بشکه در روز قبل از بحران به حدود 3.8 میلیون بشکه. به عبارت دیگر، هرچه هرمز خطرناک‌تر شود، دریای سرخ اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ و هرچه دریای سرخ اهمیت بیشتری پیدا کند، جنگ علیه حوثی‌ها از یک مزاحمت در مرز جنوبی عربستان به یک تهدید استراتژیک برای شریان‌های تجاری و انرژی آن تبدیل می‌شود. مسیری که برای تنوع‌بخشی به ریسک طراحی شده بود، خود به یک گلوگاه تبدیل شده است.

از زمانی که حوثی‌ها در 20 ژوئیه 2026، محاصره‌ای بر پادشاهی اعلام کردند، هیچ محموله نفتی در سواحل غربی عربستان برای صادرات از طریق باب المندب بارگیری نشده است. نفتکش‌های بارگیری شده مجبور شده‌اند به سمت شمال از طریق کانال سوئز به دریای مدیترانه و سپس دور از آفریقا به سمت مشتریان در آسیا حرکت کنند—مسیری که سفر از ینبع به کره جنوبی را از حدود 24 روز به حدود 54 روز افزایش می‌دهد و همچنین نیاز به انتقال محموله‌ها بین کشتی‌ها دارد.

مهم‌تر از همه، حوثی‌ها به‌طور غیررسمی به کشتی‌های چینی و روسی معافیت داده‌اند، به این معنی که محاصره به معنای بسته شدن تنگه نیست، بلکه به‌نوعی غربالگری سیاسی است که مشخص می‌کند چه کسی اجازه عبور از آن را دارد. در 5 اوت، آن‌ها به یک نفتکش سعودی در سواحل ینبع در مسیری داخلی بین ینبع و جیزان، که صدها کیلومتر دورتر از منطقه اعلام شده محاصره است، حمله کردند و به‌صراحت حمله را به انحراف نفتکش‌ها به سمت شمال مرتبط کردند. به‌طور خلاصه، کل دریای سرخ برای حمل‌ونقل سعودی خطرناک شده است.

ائتلاف مکه با اولین آزمون خود مواجه است

در نتیجه، پادشاهی دوباره به هدف قرار دادن مواضع حوثی‌ها در یمن و حمایت از نیروهای مبارز با آن‌ها پرداخته است، پس از سال‌ها تلاش برای خروج از جنگ یمن. به گفته حوثی‌ها، عربستان سعودی در سه روز پیش از حمله 8 سپتامبر، بیش از 120 حمله انجام داده است. در همین حال، دولت مورد تأیید بین‌المللی یمن، کمپین بمباران خود را آغاز کرده و یک ضدحمله در الجوف و البیضاء راه‌اندازی کرده است تا نیروهای حوثی را پراکنده کند، در حالی که هدفی بسیار بلندپروازانه‌تر را اعلام کرده است: بازپس‌گیری صنعا.

به نوعی، نتایج جنگ با ایران دقیقاً فرصتی برای حوثی‌ها ایجاد کرد و در نهایت فشار بر ریاض را برای دوباره درگیر شدن در یمن افزایش داد. در دور قبلی درگیری‌ها بین عربستان سعودی و حوثی‌ها، از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۲، ائتلاف تحت رهبری عربستان سعودی ده‌ها هزار حمله هوایی در یمن انجام داد اما نتوانست حوثی‌ها را از توانایی حمله به زیرساخت‌های انرژی، هوانوردی و غیرنظامی پادشاهی محروم کند.

این کمپین به جای پیروزی قاطع برای هر دو طرف به آتش‌بس منتهی شد و هنوز مشخص نیست که آیا درس‌های آموخته شده در ریاض، تغییرات در ساختار ائتلاف‌های منطقه‌ای و جهانی و شرایط داخلی در حال تحول برای حوثی‌ها به نتیجه‌ای قاطع‌تر در این دور کنونی منجر خواهد شد یا خیر.

ریاض با یک شبکه از شرکا به این کمپین وارد می‌شود. بنابراین، این رویارویی همچنین اولین آزمون “ائتلاف مکه” است که در تاریخ ۷ اوت ۲۰۲۶ توسط عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان امضا شده و مقرر می‌دارد که هر حمله مسلحانه به یکی، به عنوان حمله به هر سه تلقی خواهد شد. تا کنون، ترکیه و پاکستان خود را به محکومیت‌های تند و درخواست از حوثی‌ها برای توقف حملات محدود کرده‌اند و هنوز شواهدی از دخالت نظامی فعال در این درگیری وجود ندارد.

ریاض لزوماً به “نیروهای زمینی” ترکیه یا پاکستان نیاز ندارد. آنچه که نیاز دارد، سامانه‌های رهگیر، پهپادها، اطلاعات و دارایی‌های اضافی برای حفاظت از تأسیسات انرژی و زیرساخت‌های خود است. اگر آنکارا و اسلام‌آباد این موارد را تأمین کنند، ائتلاف جدید اولین محتوای عملیاتی خود را به دست خواهد آورد. اگر آنها به محکومیت‌های صرف بسنده کنند، شکاف بین اعلامیه‌ها و تمایل به تحمل هزینه‌ها زمانی که یکی از کشورهای عضو تحت حمله قرار می‌گیرد، دوباره نمایان خواهد شد.

واشنگتن به بررسی دخالت محدود می‌پردازد

اما سوال بزرگتر به واشنگتن معطوف است. از دیدگاه دولت ترامپ، تحولات در باب المندب یک معضل به‌ویژه پیچیده را ارائه می‌دهد. این دولت به‌طور همزمان در تلاش است تا از گسترش جنگ با ایران جلوگیری کند و از کشیده شدن دوباره به یک کمپین مستقیم و طولانی‌مدت علیه حوثی‌ها پرهیز کند، در حالی که همچنین می‌خواهد از آسیب جدی به عربستان سعودی جلوگیری کرده و آزادی ناوبری را حفظ کند. این سه هدف لزوماً با یکدیگر هم‌راستا نیستند.

این بحران همچنین آزمونی برای ساختار منطقه‌ای است که دولت ترامپ در پی پیشبرد آن است: کاهش دخالت مستقیم نظامی ایالات متحده و افزایش مسئولیت شرکای منطقه‌ای برای دفاع از خود، همراه با کمک‌های آمریکایی در زمینه‌های اطلاعاتی، دفاعی، لجستیکی و بازدارندگی. در این معنا، سوال تنها این نیست که آیا ایالات متحده از عربستان سعودی دفاع خواهد کرد یا خیر، بلکه این است که آیا این مدل می‌تواند در برابر آزمون مقاومت کند زمانی که یکی از شرکای کلیدی آن تحت حمله قرار می‌گیرد و درخواست کمک‌های گسترده‌تری می‌کند، در حالی که واشنگتن reluctant است که جبهه‌ای دیگر را باز کند.

اولویت ترامپ به نظر می‌رسد که جلوگیری از ورود مستقیم به یک کمپین دیگر به حداکثر ممکن باشد. جنگ با ایران در حال حاضر ماه‌ها به طول انجامیده و تلاش آمریکایی‌ها بر محدود کردن دامنه آن و یافتن یک استراتژی خروج متمرکز است. یک کمپین تجدید شده علیه حوثی‌ها نیاز به تخصیص نیروها و مهمات اضافی دارد که ممکن است ارتباط مستقیمی بین میدان یمن و جنگ با ایران ایجاد کند و در نتیجه، درگیری منطقه‌ای را گسترش دهد.

اظهارات اخیر ترامپ، مبنی بر اینکه حوثی‌ها به جنگ با ایالات متحده علاقه‌ای ندارند و او در این مرحله نگران احتمال رویارویی با آنها نیست، تمایل او را برای جلوگیری از تبدیل بحران به جبهه‌ای دیگر برای آمریکا نشان می‌دهد. گزارش‌های اخیر همچنین نشان می‌دهد که واشنگتن در حال حاضر ترجیح می‌دهد خود را به کمک‌های اطلاعاتی و حمایت از عربستان سعودی محدود کند، به جای اینکه به حملات مستقیم ایالات متحده منتقل شود.

با این حال، خودداری از دخالت، معضل آمریکایی را حل نمی‌کند. عربستان سعودی یک شریک کلیدی ایالات متحده است و آسیب پایدار به توانایی آن برای صادرات نفت، همراه با تهدیدی برای یک مسیر دریایی بین‌المللی مهم، منافع اقتصادی و امنیتی مستقیم ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علاوه بر این، عدم ارائه کمک‌های قابل توجه به ریاض می‌تواند در منطقه به عنوان دلیلی بر این تصور شود که حتی یک شراکت نزدیک با واشنگتن در زمان بحران تضمینی برای حمایت نیست. در پس‌زمینه گسترش روابط عربستان سعودی با دیگر شرکا در سال‌های اخیر، این موضوع همچنین پیامدهایی برای موقعیت و اعتبار ایالات متحده در منطقه دارد.

بنابراین، گزینه‌ای میانه در حال ظهور است: ارائه کمک‌های قابل توجه به عربستان سعودی بدون اینکه ایالات متحده را به طور مستقیم به جنگ وارد کند. چنین کمکی می‌تواند شامل اطلاعات و هشدارهای اولیه، حمایت از هدف‌گذاری، تأمین سیستم‌های دفاعی و رهگیرها، افزایش حضور دریایی و اسکورت‌ها، و حمایت از یک ائتلاف منطقه‌ای برای حفظ آزادی ناوبری باشد.

در عین حال، واشنگتن می‌تواند بخش عمده‌ای از عملیات نظامی علیه حوثی‌ها را به عربستان سعودی و شرکای آن واگذار کند، در حالی که کانال‌های دیپلماتیک را برای روشن کردن خطوط قرمز آمریکایی‌ها به حوثی‌ها و ایران حفظ می‌کند. مشارکت مستقیم نظامی به عنوان گزینه‌ای در نظر گرفته می‌شود که در صورت حمله به نیروها یا کشتی‌های آمریکایی، یا اگر تهدید حوثی‌ها گسترش یابد و موجب اختلال گسترده و پایدار در آزادی ناوبری بین‌المللی شود، به کار گرفته شود.

محدودیت‌های سیاسی داخلی بر ترامپ تأثیر می‌گذارد

ملاحظات سیاسی داخلی نیز آزادی عمل ترامپ را محدود می‌کند. انتخابات کنگره در ماه نوامبر در حال نزدیک شدن است و در حالی که جنگ با ایران، قیمت‌های انرژی و نگرانی‌ها در مورد درگیری‌های نظامی بیشتر آمریکایی‌ها در حال حاضر بخشی از بحث سیاسی هستند. باز کردن جبهه‌ای دیگر در یمن برای ترامپ دشوار خواهد بود که به عموم توضیح دهد چگونه دولتی که متعهد به اجتناب از جنگ‌های طولانی است، همزمان درگیر جنگ با ایران و حوثی‌ها شده است.

برعکس، اختلالات بیشتر در تأمین نفت و افزایش قیمت‌های انرژی می‌تواند هزینه سیاسی قابل توجهی به همراه داشته باشد. اظهارات اخیر او که پایان جنگ با ایران را پس از انتخابات میان‌دوره‌ای با کاهش مورد انتظار قیمت سوخت مرتبط می‌داند، نشان‌دهنده این است که محاسبات اقتصادی و انتخاباتی اکنون به شدت در ملاحظات دولت تأثیرگذار است.

بنابراین، چالش برای دولت ترامپ در این مرحله نه این است که چگونه حوثی‌ها را به طور قاطع شکست دهد، بلکه این است که چگونه از دستیابی آنها به یک دستاورد استراتژیک جلوگیری کند، به عربستان سعودی کمک کند و آزادی ناوبری را تضمین کند بدون اینکه ایالات متحده را به مالک اصلی جنگ دیگری تبدیل کند. بنابراین، دولت احتمالاً به مشارکتی متعادل تمایل خواهد داشت که به شرکای منطقه‌ای وابسته است و با کمک‌های قابل توجه آمریکایی پشتیبانی می‌شود، در حالی که آستانه بالایی برای ورود مستقیم ایالات متحده به این کمپین تعیین می‌کند. موفقیت این رویکرد آزمون مهمی برای توانایی واشنگتن در حفظ ساختار منطقه‌ای است که به دنبال ایجاد آن است: کاهش مشارکت مستقیم بدون تضعیف بازدارندگی یا اعتماد شرکای خود.

استراتژی باب المندب و هرمز شکست می‌خورد

تحولات اخیر در یمن نشان می‌دهد که جنگ با ایران به طور پیوسته از یک درگیری مستقیم به یک کمپین منطقه‌ای چند جبهه‌ای در حال تغییر است. یمن، عراق و عرصه دریایی دیگر جبهه‌های جداگانه‌ای نیستند: ایران در حال مختل کردن ترافیک از طریق هرمز است، حوثی‌ها در حال فشار به عربستان سعودی و تقویت کنترل خود بر منطقه باب المندب هستند و شبه‌نظامیان حامی ایران در عراق به این کمپین ملحق می‌شوند. بنابراین، محور ایرانی به عنوان یک شبکه غیرمتمرکز عمل می‌کند که قادر به اعمال فشار تجمعی از چندین جهت است، حتی بدون فرماندهی و کنترل مستقیم ایران بر هر یک از اجزای آن.

در این زمینه، حتی کنترل محدود بر نقاط تنگه دریایی خود به یک ابزار استراتژیک تبدیل می‌شود. ایران نیازی به بستن کامل هرمز ندارد و حوثی‌ها نیز نیازی به مسدود کردن کامل باب المندب ندارند. توانایی ایجاد تهدیدی پایدار برای حمل و نقل، افزایش هزینه‌های بیمه و حمل و نقل و غیرقابل اعتماد کردن مسیرهای صادرات کافی است تا اهرمی فراتر از قدرت نظامی آن‌ها ایجاد کند. سناریوی خطرناک به این ترتیب ایجاد یک “پنسیر دریایی” در اطراف شبه جزیره عربی است، جایی که ایران و نمایندگان آن می‌توانند به طور همزمان دو شریان اصلی حمل و نقل منطقه را مختل کنند.

این بحران همچنین محدودیت‌های اتحادهای جدید منطقه را نمایان می‌سازد. در سال‌های اخیر، عربستان سعودی دامنه حمایت‌های امنیتی خود را گسترش داده است – از ایالات متحده و ائتلاف دریایی دریای سرخ تا “ائتلاف مکه” با ترکیه و پاکستان – اما در لحظه حقیقت، هیچ‌یک از آن‌ها راه‌حل جامع ارائه نمی‌دهد. ترکیه و پاکستان تا کنون از دخالت نظامی مستقیم خودداری کرده‌اند، ایالات متحده در گسترش کمپین تردید دارد و اردوگاه ضد حوثی‌ها در یمن از تکه‌تکه شدن و ضعف رنج می‌برد. این موضوع یک اصل کلی‌تر را منعکس می‌کند: تعدد اتحادها به دولت‌ها گزینه‌ها، انعطاف‌پذیری و فضای مانور بیشتری می‌دهد، اما امنیت بیشتری را تضمین نمی‌کند.

عربستان سعودی به طور مؤثری تحت فشار استراتژیک تجمعی قرار دارد. تنگه هرمز در شرق مختل شده است، خط لوله شرق-غرب که برای دور زدن آن طراحی شده بود آسیب دیده و در جنوب، حوثی‌ها در حال تهدید مسیر جایگزین از طریق دریای سرخ هستند. گزینه‌هایی که پادشاهی برای کاهش آسیب‌پذیری خود توسعه داده، خود به هدف‌هایی تبدیل شده‌اند. این پادشاهی از نظر نفت کمبود ندارد؛ بلکه از نظر توانایی صادرات ایمن آن به بازار دچار مشکل است. ذخایر می‌توانند فضای تنفسی فراهم کنند و زیرساخت‌های آسیب‌دیده قابل تعمیر هستند، اما تعمیر خط لوله بحران را حل نمی‌کند: آنچه امروز بازسازی می‌شود ممکن است فردا دوباره مورد حمله قرار گیرد. بنابراین چالش تنها از سرگیری صادرات نیست، بلکه تأمین شریان‌های صادراتی است که بتوان آن‌ها را در طول زمان دفاع کرد.

این فشار استراتژیک همچنین تهدیدی مستقیم برای جبهه داخلی عربستان سعودی به همراه دارد. در روزهای اخیر، مقامات بارها مجبور شده‌اند آژیرهایی را فعال کنند که ساکنان شهرهای جنوبی را از موشک‌ها و پهپادهای حوثی‌ها هشدار دهند، پس از حملات قبلی که منجر به تلفات زیادی شد و زیرساخت‌های انرژی را هدف قرار داد. بنابراین عربستان سعودی به طور همزمان موظف است که مسیرهای صادراتی خود را محافظت کند، زیرساخت‌های آسیب‌دیده را بازسازی کند و شهرهای خود را در برابر حملات بیشتر دفاع کند.

از منظر اسرائیل، پیامد اصلی این است که تهدید حوثی‌ها دیگر تنها یک مسئله یمنی، دریای سرخ یا خلیج نیست. این بخشی از کمپین وسیع‌تر محور تحت رهبری ایران و تلاش برای فشار به دولت‌های منطقه از طریق کنترل شریان‌های حیاتی آن‌ها است. بنابراین اسرائیل و عربستان سعودی منافع واضح و به‌طور استثنایی قوی مشترکی دارند: جلوگیری از گسترش و تحکیم کنترل حوثی‌ها بر سرزمین‌های استراتژیک که، در میان چیزهای دیگر، به این گروه اجازه می‌دهد نفوذ خود را بر دولت‌های منطقه و تجارت بین‌المللی افزایش دهد.

برای اسرائیل، این همچنین یک فرصت دیپلماتیک و امنیتی را فراهم می‌کند. در زمانی که ریاض در حال کشف محدودیت‌های حمایت آمریکایی و فاصله بین اعلامیه‌های شرکای جدیدش و تمایل آنها به استفاده از زور است، اسرائیل می‌تواند ارزش خود را به عنوان یک شریک امنیتی با ارائه کمک‌های محرمانه نشان دهد. چنین کمکی نباید مشروط باشد. ارزیابی این است که پادشاهی این “محبت” را به یاد خواهد سپرد، درست همان‌طور که کمک‌های قبلی اسرائیل به کشورهای خلیج فارس در مرحله‌ای بعدی ارزش سیاسی به همراه داشت. منافع فوری این است که به ایران و نمایندگان آن اجازه داده نشود که توانایی مختل کردن دو دروازه دریایی منطقه را داشته باشند؛ هدف بلندمدت این است که این هم‌راستایی منافع به یک پایه برای شراکت عمیق‌تر اسرائیل و عربستان در روزهای آینده تبدیل شود.