بحث جاری درباره استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس نقاط ضعف ساختاری عمیقی را در چارچوب سیاست خارجی واشنگتن برجسته میکند. منتقدان استدلال میکنند که استراتژی سختگیرانه ایالات متحده در خلیج فارس خطر تشدید بحرانهای منطقهای را افزایش میدهد. برای بیش از یک دهه، استراتژی کلی ایالات متحده در خلیج فارس بر تسلط نظامی دائمی به جای راهحلهای دیپلماتیک محلی اولویت داده است. در نهایت، بازنگری در استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس برای سازگاری با واقعیتهای مالی و ژئوپلیتیکی فوری ضروری است.
استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس و تغییر دینامیکهای قدرت منطقهای
در یک بحث تنشآمیز در شبکه الجزیره انگلیسی در تاریخ ۵ مه، مارک کیمیت، ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده، به منتقدان حضور نظامی ایالات متحده در خلیج فارس چالش کشید و استدلال کرد که اگر کشورهای منطقه معتقدند این حضور اکنون یک بار است، باید “ایران را خودشان مدیریت کنند.” در مقابل او، سلطان بارکت، استاد دانشگاه بنیاد قطر، به این موضوع پاسخ داد و استدلال کرد که عامل واقعی موضع ایالات متحده امنیت خلیج نیست، بلکه دفاع از منافع اسرائیل و حفظ تسلط منطقهای ایالات متحده است. این تبادل نظر شکاف فزایندهای را در توجیهات قدرت آمریکایی در خلیج فارس نشان داد.
موضع نظامی واشنگتن در خلیج دیگر به عنوان یک نیروی تثبیتکننده عمل نمیکند، که توجیه ظاهری برای حضور آن است. به طور فزایندهای، این موضع خطر تشدید بحران در منطقهای را که مدتهاست از بیثباتی خسته است، به همراه دارد. پایگاههای آمریکایی نشانهای از عدم بیطرفی هستند و کشورهای میزبان را به طرفهای بالقوه در هر درگیری که ایالات متحده تصمیم به ورود به آن در منطقه بگیرد، تبدیل میکنند. علاوه بر این، این پایگاهها قلعههای نفوذناپذیر نیستند. روزنامه واشنگتن پست گزارش میدهد که حملات هوایی ایران حداقل ۲۲۸ سازه و سایر اهداف نظامی در تأسیسات نظامی ایالات متحده در سراسر منطقه را از زمان آغاز جنگ در ۲۸ فوریه نابود کرده است.
فرضیات نادرست زیر بنای استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس
در عین حال، دههها وابستگی بیش از حد به فرضیه حفاظت آمریکایی، ظهور یک چارچوب امنیتی واقعی منطقهای که قادر به متعادل کردن منافع بدون اجرای خارجی باشد را تضعیف کرده است. همانطور که عبدالله ف. الربح، پژوهشگر خلیج، به تازگی بیان کرده است، “به جای ایجاد یک دکترین منطقهای یکپارچه، کشورهای عضو به شدت به استراتژیهای متنوع پوشش برای تأمین مرزهای خود و پیشبرد دیدگاههای ملی خود وابستهاند.”
data-path-to-node=”8″> شیخنشینهای خلیج فارس همچنان به شدت به چتر امنیتی واشنگتن وابستهاند، در حالی که ایالات متحده در برابر دورهای تشدیدکننده خارج از منافع اصلی خود آسیبپذیر باقی مانده است. ساختار امنیتی منطقه هنوز بر اساس فرضیات پس از انقلاب اسلامی ایران و جنگ خلیج فارس بنا شده است که چرخهای از نظامیسازی را به جای تعادل منطقهای تداوم میبخشد.
شکست متعارف و استراتژی کنونی ایالات متحده در خلیج فارس
استراتژی آمریکایی بر اساس برتری متعارف قاطع، که حول قدرت هوایی، تسلط دریایی، حملات موشکی و تهدید ضمنی حمله بنا شده است، شکل گرفته است. فرض بر این بود که فشار نظامی طولانیمدت و “نابودی” اهداف حیاتی در نهایت ایران را به تسلیم وادار خواهد کرد. اما پس از ماهها تحمل حملات بیوقفه ایالات متحده و اسرائیل، ایران توانایی تهدید زیرساختهای خلیج، مسیرهای دریایی و ثبات منطقهای را حفظ کرده است. و بر اساس یک بررسی اطلاعاتی ایالات متحده، ایران میتواند برای چندین ماه در برابر محاصره تنگه هرمز مقاومت کند.
استراتژی فرسایش ایالات متحده شکست خورده است. نه تنها این استراتژی شکست خورده، بلکه ایالات متحده باید متوجه میشد که این استراتژی شکست خواهد خورد. این استراتژی در ویتنام شکست خورد، در افغانستان شکست خورد و به احتمال زیاد در ایران نیز شکست خواهد خورد. در حالی که ارتش ایالات متحده باید به کمپینهای متعارف ناپلئون بناپارت توجه میکرد، باید به رمان لئو تولستوی “جنگ و صلح” نیز توجه میکرد: “دو جنگجوی قدرتمندتر صبر و زمان هستند.”
چگونه مقاومت و فرسایش با استراتژی ایالات متحده در خلیج فارس مقابله میکند
استراتژی صبر و مقاومت هسته تلاش جنگی ایران است. این به معنای انتظار است در حالی که رئیسجمهور دونالد ترامپ با انتخابات میاندورهای، کاهش حمایت عمومی و افزایش هزینههای جنگی که برای مبارزه با چین و دفاع از اوکراین لازم است، مواجه است. ایران بر این باور است که میتواند با عدم شکست پیروز شود و هرگونه مخالفت داخلی را سرکوب کند.
محدودیتهای مالی استراتژی ایالات متحده در ساختار خلیج فارس را معکوس میکند
موضع نظامی جهانی آمریکا با واقعیتهای مالی در لحظهای برخورد میکند که مقیاس تعهدات آن همچنان در حال گسترش است. علاوه بر هزینه ۲۹ میلیارد دلاری جنگ، حفظ پایگاههای دیگر نظامی ایالات متحده، گروههای ناو، سیستمهای دفاع موشکی و استقرارهای دائمی نیازمند هزینههای عظیم و مداوم است، حتی در حالی که بدهی ملی ایالات متحده اکنون از تولید ناخالص داخلی (GDP) آن فراتر رفته است. پرداختهای سالانه بدهی اکنون از بودجه دفاعی فراتر رفته است.
«حد فِرگوسن»، که توسط تاریخنگار سر نیل فرگوسن نظریهپردازی شده است، به نقطهای اشاره دارد که امپراتوریها قادر به تأمین هزینههای امپریالیسم نیستند. بر اساس این نظریه، یک امپراتوری زمانی شروع به افول میکند که بیشتر از هزینههای خدمات بدهی خود، هزینهای برای بودجه دفاعی خود صرف کند. ایالات متحده در سال 2024 به این نقطه رسید. در حالی که درخواست بودجه 1.5 تریلیون دلاری از وزارت دفاع به طور قابل توجهی هزینههای دفاعی را افزایش میدهد، اما در بلندمدت تنها بدهی ایالات متحده را افزایش خواهد داد.
راهحل—کاهش تعهدات نظامی ایالات متحده، از جمله در خلیج فارس—به معنای عقبنشینی به سمت انزوا نیست. یک حضور نظامی کاهشیافته هنوز به واشنگتن این امکان را میدهد که منافع خود را از طریق دیپلماسی، همکاریهای امنیتی و اطلاعاتی، و قابلیتهای استقرار سریع که «فراتر از افق» قرار دارند، محافظت کند.
چشمانداز آینده فراتر از یک استراتژی دائمی ایالات متحده در خلیج فارس
حضور کوچکتر آمریکایی همچنین بازیگران منطقهای را به پذیرش مسئولیتهای بیشتری در دیپلماسی و دفاع خود سوق خواهد داد. روشهای ایالات متحده به عنوان روشهایی به شدت قهری دیده میشوند، و متحدان خلیج فارس بیشتر از آنکه کشورهایی مستقل باشند، به عنوان کشورهای مشتری تلقی میشوند. یک رابطه متعادلتر میان متحدان خلیج فارس میتواند این روابط را متعادل کند. قدرتهای بزرگ به ندرت با خروج از مناطق دارای منافع استراتژیک تضعیف میشوند. آنها زمانی تضعیف میشوند که حضور دائمی را با ضرورت استراتژیک اشتباه بگیرند. نظم امنیتی آینده خلیج باید در نهایت حق انتخاب منطقهای باشد که عواقب امنیتی را تحمل میکند. خلیج دیگر نمیتواند میزبان یک حضور دائمی ایالات متحده باشد و آمریکا نیز دیگر نمیتواند چنین حضوری را فراهم کند.