ایران در سی و نه روز بین یکسوم تا دوسوم مهمترین مهمات را مصرف کرد و ذخایر پاتریوت، تاد، تاماهاوک و JASSM را نازک کرد. تولید دو تا چهار سال زمان میبرد، خریداران متحد برای همان خطوط رقابت میکنند و هزینه آن بر بازدارندگی علیه چین تحمیل میشود. محدودیت پول نیست؛ زمان است.
جنگ با ایران کمبود عمیقتری را آشکار کرد
رئیسجمهور Trump بارها تهدید به ازسرگیری درگیری با ایران برای تحمیل یک توافق مطلوب کرده است. ایران نیز در مقابل وعده انتقام داده است. آیا ایالات متحده به اندازه کافی مهمات برای ازسرگیری نبرد دارد؟ پاسخ کوتاه بله—در برابر ایران. در برابر چین، نگرانی زیادی وجود دارد. بازسازی موجودیها نیازمند تعهد چندسالهای است که فراتر از بحران کنونی خواهد بود.
تحلیلهای قبلی ما بر مهماتی متمرکز بود که در جنگ علیه ایران به طور گستردهای استفاده شده و در جنگ با چین نیز اهمیت خواهند داشت. این گزارش برآوردهای موجودی را بهروزرسانی کرده و مهمات مصرفشده در جنگ با ایران را در میان طیف کامل مهمات ایالات متحده قرار میدهد. آن دید وسیعتر وضعیت را پیچیدهتر نشان میدهد: برخی موجودیها در وضعیت خوبی هستند، برخی دیگر نیستند، و چند مورد بهطور بحرانی کمبود دارند.
وزارت دفاع (DOD) نگران است که هر مهماتی که علیه ایران استفاده شده، توانایی را کاهش داده و بهطور بالقوه بازدارندگی در برابر چین را تضعیف کند. این گزارش وضعیت جنگی این مهمات را با معیار جنگ با چین ارزیابی میکند. مهمات با ویژگیهای مشابه در گروههایی دستهبندی شدهاند. نه دسته، که در جدول 1 نشان داده شدهاند، بیشتر مهمات متعارف ایالات متحده را پوشش میدهند، به استثنای مواردی که داده غیرطبقهبندیشده اخیر وجود ندارد.

جدول 2 وضعیت اکتساب—هزینه، میزان مصرف و زمان بازیابی—را برای مهماتی که در جنگ با ایران استفاده قابل توجهی شدهاند نشان میدهد. تحلیلهای آوریل و مه ما، «Last Rounds?» و «Rebuilding U.S. Missile Inventory»، محاسبه و روششناسی را به تفصیل شرح میدهند.
جدول 2: وضعیت مهمات کلیدی استفادهشده در عملیات Epic Fury

چهار مشاهده از برآوردها برجسته است:
کفایت برای ایران: در کمپین 39 روزه تا آتشبس 8 آوریل و عملیاتهای بعدی، ایالات متحده بین یکسوم تا دو-سوم موجودیهای کلیدی مهمات را مصرف کرد. تعداد کافی برای درگیری مجدد با ایران باقی مانده است، همانطور که مقامات دولت گفتهاند.
زمان طولانی بازیابی: اکثر مهمات 2–4 سال پس از تصویب اعتبار توسط کنگره طول میکشد تا تحویل داده شوند. اگرچه نرخ تولید در حال افزایش است، تقاضا از جانب هم ایالات متحده و هم متحدان بیشتر از عرضه است، بنابراین جدول زمانی طولانیتر شده است. مشکل پول نیست، به شرطی که کنگره حمایت خود را ادامه دهد، بلکه زمان است.
هزینه بالا: مهمات با قابلیت بالا گرانقیمت هستند و عامل اصلی افزایش هزینههای جنگ بودهاند. نیروهای ایالات متحده تا روز پنجم عملیات Epic Fury به «نقطه انتقال مهمات» رسیدند، نقطهای که در آن مهمات کوتاهبرد بسیار ارزانتر—با دقت و جرم انفجاری معادل با مهمات دوربرد نفیس—در کمپین ضربتی بهکار گرفته شدند.
تغییرپذیری در استفاده: رهگیرهای موشکی نصبشده روی کشتی کمتر از نمونههای زمینی بهکار رفتهاند که احتمالاً به این دلیل است که ناوشکنها در خارج از خلیج فارس مستقر شدهاند. موجودی موشکهای کشتیهای سطحی در صحنه عملیات نیز محدود است زیرا موشکها تنها در بندری با امکانات تخصصی قابل بارگذاری مجدد هستند.
بخشهای زیر نه دسته مهمات را تشریح میکنند. برای هفت نوع مهمات که در جنگ با ایران بهطور گسترده استفاده شدهاند، دو نمودار ارائه شده است تا نشان دهد:
وضعیت موجودی (1) قبل از Operation Epic Fury و (2) امروز پس از مخارج دوران جنگ و تحویلهای جدید از بودجههای گذشته، (3) تحویلهای مورد انتظار در سال مالی جاری، و (4) بودجه درخواستشده برای موشکها در بودجه FY 2027؛ و
خط زمانی بازیابی، با (1) میلههای آبی که افزایشهای تجمعی به موجودی ایالات متحده را هر سهماهه بر اساس برآوردهای فعلی DOD نشان میدهند و (2) یک خط سبز تیره که حداکثر رشد بالقوه موجودی را نشان میدهد، با این فرض که صنعت به اهداف ظرفیت تعیینشده در قراردادهای چارچوب دست یابد و سپس در آن سطح تولید کند.
ذخایر مهمات ایالات متحده با کمبودهای بحرانی مواجهاند
دفاع موشکی بالستیک
رهگیرهای دفاع موشکی در کمبود بحرانی قرار دارند، بهطوری که موجودی پیشاجنگی پیش از این برای جنگ با چین ناکافی تلقی میشد. نیروهای ایالات متحده سه برنامه اصلی دفاع موشکی را اداره میکنند، همانطور که تحلیل زیر تشریح میکند. برای این دستهها جایگزینی وجود ندارد، همانطور که در سایر دستههای مهمات دیده میشود. تنها مهمات بسیار تخصصی میتوانند موشکهای بالستیک صحنهای را که در فاز انتهایی به سرعت 5,000+ mph میرسند رهگیری کنند. هواپیماها و موشکهای کروز حدود 800 mph و پهپادها 150–250 mph سرعت دارند.
Patriot
حدود دو سوم موجودی پیشاجنگی Patriot interceptor در نه ماه گذشته برای مقابله با موشکهای بالستیک ایرانی مصرف شده است. تعداد کمی، اگر اصلاً موردی باشد، توسط نیروهای آمریکایی علیه پهپادهای یکطرفه حملهکننده استفاده شدهاند. انتقالها به اوکراین نیز موجودی آمریکا را کاهش دادهاند.
شکل 1: وضعیت موجودی رهگیرهای پاتریوت

لاکهید مارتین هدف تولید سالانه 2,000 را اعلام کرده است—افزایش از حدود 600 فعلی—بر اساس یک توافق چارچوبی ژانویه 2026 با دولت ترامپ و از آن زمان از وزارت دفاع قرارداد ساخت ظرفیت تولید دریافت کرده است.
برای رهگیرهای تولید جدید رقابت زیادی وجود خواهد داشت. علاوه بر ایالات متحده، 18 کشور دیگر سامانه پاتریوت را بهرهبرداری میکنند. حتی پیش از جنگ، حدود 1,600 رهگیر در پشتِخط متحدین برآورد شده بود. شرکای ائتلاف آمریکا که در جنگ با ایران نیز از موشکهای پاتریوت بهطور گسترده استفاده کردند، خریدهای بیشتری انجام دادهاند. در اکتبر، دولت ترامپ همچنین فروش 500 رهگیر به اوکراین را تأیید کرد، که گزارش شده موجودی پاتریوت این کشور بهطور کامل تمام شده است.

THAAD
حدود نیمی از موجودی پیشاجنگی سامانه دفاع منطقهای ارتفاع بالا – ترمینال (THAAD) برآورد میشود که در جنگ با ایران مصرف شده باشد. هشت باتری THAAD عملیاتی هستند، که حداقل دو باتری قبل از جنگ خارج از قارهایالات متحده در گوام و کره جنوبی مستقر بودهاند. چندین باتری برای عملیات Epic Fury به خاورمیانه فرستاده شدهاند. این رهگیر تکمیلکننده پاتریوت است و تهدیدها را در ارتفاع بالاتر و در منطقه وسیعتری رهگیری میکند.

برای پاسخ به مصرف بالای THAAD در خاورمیانه، وزارت دفاع تحویلهای موشکهای تولیدشده جدید را در 2025 و 2026 بازترتیب داد تا اولویت با موجودی ایالات متحده باشد تا موجودیهای عربستان سعودی و امارات متحده عربی. بر اساس توافق چارچوب، لاکهید برنامه دارد ظرفیت تولید رهگیرهای THAAD را چهار برابر کند.

موشکهای استاندارد
موشکهای استاندارد خانوادهای از موشکهای سطح به هوا هستند که از سلولهای سامانه پرتاب عمودی روی ناوشکنها و رزمناوها پرتاب میشوند. استفاده از هر دو موشک نسبتاً محدود بوده است، تا حدی به این دلیل که کشتیها در خارج از خلیج فارس مستقر بودهاند. Standard Missile 3 (SM-3) میتواند موشکهای بالستیک را رهگیری کند.
سازمان دفاع موشکی دو گونه از این موشک را تهیه میکند، Block IB و IIA، که دومی برد بیشتری دارد (2,500 km در مقابل 700 km)، سرعت بیشتری دارد (4.5 km/s در مقابل 3.0 km/s) و هزینه آن بالاتر است (30 میلیون دلار در مقابل 16 میلیون دلار). نسخههای زمینی، که «Aegis Ashore» نامیده میشوند، وجود دارند اما در منطقه مستقر نیستند. Standard Missile 6 (SM-6) به عنوان جایگزینی برای Standard Missile 2 در دفاع هوایی ناوگان طراحی شد. این موشک دارای برخی قابلیتهای پدافند ضدبالستیک علیه موشکهای بالستیک کوتاهبرد و میانبرد است.

چارچوب توافق دولت ترامپ هر دو موشک SM-3 و SM-6 را پوشش میدهد، و RTX به دنبال افزایش تولید SM-3 IIA «2 تا 4 برابر» و رشد تولید SM-6 به 500 فروند در سال است. با وجود استفاده نسبتاً اندک تا کنون در جنگ ایران، بازیابی موجودی زمانبر خواهد بود بهدلیل سفارشهای کوچک در سالهای اخیر.

پرتابکنندههای ارزانقیمت نمیتوانند همه پایگاهها را پوشش دهند
دفاع کوتاهبرد هوایی و علیه پهپاد
برای مقابله با پهپادها و موشکهای کروز، ارتش آمریکا چندین سامانه رهگیر کمهزینه توسعه داده است. از آنجا که اینها برد نسبتاً کوتاهی دارند، برای پوشش همه نیروها و پایگاهها در یک منطقه نیاز به سامانههای زیادی است.
Advanced Precision Kill Weapon System (APKWS): یک راکت Hydra 70 پرتابشونده از هلیکوپتر با جستجوگر لیزری.
Roadrunner and Coyote: پهپادهای رهگیر کمهزینه که با برخورد به پهپادهای مهاجم آنها را نابود میکنند.
Merops: یک پهپاد رهگیر آزمایششده در اوکراین که به تعداد زیاد به خلیج ارسال شد.
Counter Rocket, Artillery, and Mortar System: یک توپ شلیک سریع تحت کنترل رادار برای حفاظت نزدیک، مبتنی بر سامانه Phalanx نیروی دریایی.
Stinger: یک موشک مادونقرمز کوتاهبرد. تعداد کمی در دسترس است زیرا بسیاری به اوکراین ارسال شدند و خط تولید آن پس از توقف چندینساله تازه راهاندازی شد.
چندین سامانهٔ دیگر در حال توسعه هستند که اغلب از تأمینکنندگان غیرسنتی با تخصص در فناوری، تولید انبوه و ساخت با هزینهٔ پایین میآیند.
هوا به هوا
محمولهٔ بزرگی از موشکهای هوا به هوا همچنان در موجودی ایالات متحده باقی است. این موشکها از جنگندههای آمریکایی شلیک میشوند و مأموریت اصلی آنها رهگیری هواپیماهای دشمن است.
AIM-120 Advanced Medium-Range Air-to-Air Missile (AMRAAM)، 1 میلیون دلار به ازای هر واحد: یک موشک هدایتشونده با رادار با برد بیش از 20 مایل. نسخهٔ زمینی با برد بیشتر—که بهصورت مشترک با نروژ توسعه یافته—به نام National Advanced Surface-to-Air Missile System شناخته میشود. این سامانه بهطور گسترده به اوکراین تأمین شده، اما بهکارگیری آن در آمریکا محدود بوده و ارتش بهجای آن Indirect Fire Protection Capability را انتخاب کرده است.
AIM-9X Sidewinder، 0.4 میلیون دلار به ازای هر واحد: یک موشک حرارتیاب با برد کوتاهتر از AMRAAM. این موشک از دههٔ 1950 بارها ارتقاء یافته است و گونهٔ کنونی، AIM-9X Block II، از سال مالی 2011 در حال تأمین است.

در جنگ با ایران، نیروهای آمریکایی و ائتلافی هر دو نوع موشکِ شلیکشده از هوا را علیه پهپادها بهکار گرفتهاند. عدم توازن شدید هزینه—پهپادهای Shahed هر کدام بهعنوان 0.02–0.05 میلیون دلار برآورد میشوند—این روش را بهعنوان گزینهای بلندمدت غیرعملی میسازد. این موشکها در جنگ با چین علیه هواپیماها و پهپادهای چینی بهطور گستردهای بهکار خواهند رفت.
آتشهای دوربرد سریعتر تخلیه میشوند
موشکهای هجومی زمینی دوربرد
این مهمات به سکویهای شلیک اجازه میدهد از خارج از قویترین پدافند هوایی دشمن شلیک کنند. آنها در مراحل اولیهٔ Operation Epic Fury بهطور گسترده استفاده شدند.
تامهاوک
برآورد میشود که ناوشکنها و زیردریاییهای آمریکایی حدود یکسوم از موجودی تامهاوک پیش از جنگ را تاکنون در جنگ با ایران شلیک کردهاند. تامهاوکها از دریا به اهداف زمینی در بردی در حدود 1,000 مایل شلیک میشوند. نسخههای زمینی وجود دارند اما در منطقه بهکار گرفته نشدهاند.

RTX قصد دارد تولید سالانه تامهاوک را به 1,000 فروند افزایش دهد، با قراردادی با DOD که در ماه اوت برای تسریع تحویلها امضا شد. بازیابی موجودی، با این حال، به دلیل سفارشهای کوچک در گذشته زمان خواهد برد—بهطور میانگین، 86 موشک در سال در ده سال مالی گذشته.

JASSM
بمبافکنها و جنگندههای آمریکایی Joint Air-to-Surface Standoff Missiles (JASSMs)، موشکهای پنهانکار پرتابشونده از هوا با کلاهک 1,000 پوندی را شلیک کردند. حدود یکسوم موجودی پیش از جنگ مصرف شد. این موشک در طول نزدیک به سه دهه بهصورت تدریجی ارتقاء یافته است. JASSM پایه بردی بیش از 200 مایل دارد، گونه برد افزوده (JASSM-ER) بردی بیش از 500 مایل دارد، و گونه برد بسیار زیاد (JASSM-XR) گمانهزنی میشود بردی حدود 1,000 مایل داشته باشد.

نیروهای آمریکایی کارزار در ایران را با موجودی بزرگی از JASSM آغاز کردند، و تدارکات قابل توجه در سالهای گذشته بهسرعت موجودی کاهشیافته را بازتأمین خواهد کرد.

PrSM
Operation Epic Fury نخستین کاربرد رزمی Precision Strike Missile (PrSM) بود، موشکی پرتابشونده از زمین که توسط سامانههای توپخانه میدانی مانند Multiple Launch Rocket System و High Mobility Artillery Rocket System بهکار گرفته میشود. برد آن از پیشینی خود، Army Tactical Missile System، طولانیتر است (بیش از 300 مایل در مقابل 180 مایل).

موجودی پیش از جنگ برای PrSM پایین بود، زیرا خرید در FY 2023 آغاز شد و اولین تحویل در اوایل 2026 انجام شد. سفارشهای بزرگ ارتش در صف—964 موشک بین FY 2024 و 2026—بهسرعت ذخایر را بازپر میکنند و موجودیها را بهطور قابلتوجهی افزایش خواهند داد.

سلاحهای حمله زمینی برد کوتاه و میانبرد
ایالات متحده دارای تعداد زیادی مهمات با همان توان انفجاری و دقت سامانههای دوربرد توصیفشده در بالا است که برد آنها کمتر از 300 مایل است. بنابراین، حتی اگر مهمات حمله زمینی دوربرد کاهش یابد، ایالات متحده میتواند به نبرد ادامه دهد. با این حال، برتری هوایی برای استفاده گسترده از آنها لازم است، زیرا برد کوتاهتر، سکوی پرتاب را در معرض خطر قرار میدهد. این مهمات شامل موارد زیر است:
Joint Direct Attack Munition (JDAM)، $66,000 به ازای هر واحد بهاضافه هزینه بمب: یک کیت هدایت که به بمبهای «احمق» توانایی اصابت دقیق به اهداف را میدهد. این کیت بر روی بمبهای عمومی 500، 1,000 و 2,000 پوندی نصب میشود. موجودیها در جریان کارزار مقابله با داعش کاهش یافت که موجب افزایش خرید از سال مالی 2016 شد. این بهطور قابل توجهی پرکاربردترین مهمات حمله زمینی است.
Joint Air-to-Ground Missile (JAGM)، $249,000 به ازای هر واحد: جایگزین Hellfire برای هلیکوپترهای هجومی و پهپادهای شبیه Reaper و جایگزین Maverick برای هواپیماهای بال ثابت.
Small Diameter Bomb (SDB) I و II، به ترتیب $67,000 و $265,000 به ازای هر واحد: بمبهای سر خورشیدِ دقیقِ شونده، پرتابشونده از هوا. SDB II امکان حمله به اهداف متحرک را فراهم میکند.
برد کوتاهتر این مهمات را بسیار ارزانتر میکند. برای نشان دادن تجارت هزینه/برد، یک JASSM و یک بمب BLU-110 مجهز به کیت هدایت JDAM هر دو بار مفید 1,000 پوند را با دقت تحویل میدهند. JDAM دارای برد حداکثر 15 مایل و هزینه حدود $100,000 است، در حالی که JASSM برد 600 مایل دارد و هزینه آن $2.4 میلیون است.

ژنرال Dan Caine، رئیس ستاد مشترک، اظهار داشت که نیروهای آمریکایی تا «نقطه گذار مهمات» برای حمله به ایران «از standoff…to stand-in» تا روز پنجم کارزار رسیدهاند. منظور Caine این بود که حملات اولیه از مهمات دوربرد و گرانقیمت استفاده کردند تا بیرون از دفاعهای هوایی ایران بمانند تا زمانی که این دفاعها به سطح قابل قبولی کاهش یابند. سپس حملات به مهمات کمهزینهتر منتقل شد. تا روز 14، وزیر دفاع Pete Hegseth اعلام کرد که کمتر از 1 درصد از مهمات شلیکشده توسط نیروهای آمریکایی، دوربرد بوده است. شکل 17 تغییر ترکیب مهمات در طول زمان را نشان میدهد.

یک کمپین هوایی تجدیدشده احتمالاً از این الگو پیروی خواهد کرد. ایالات متحده نیاز خواهد داشت برتری هوایی را از نو برقرار کند زیرا ایران زمان لازم را برای بازسازی دفاع هوایی خود داشته است. انتقال به مهمات ارزانتر ممکن است سریعتر رخ دهد. یک دفاع هوایی بازسازیشده ایرانی ضعیفتر از آغاز جنگ خواهد بود و نیروهای آمریکایی دورهای این سایتها را در حالی که ایران بازسازی میکرد هدف قرار دادهاند. یک انتقال سریعتر استفاده از مهمات کمیاب و سطح بالا را کاهش خواهد داد.
اگرچه این انتقال در برابر دشمنان منطقهای مانند ایران قابل دستیابی است، ممکن است در برابر یک قدرت بزرگ مانند چین قابل دستیابی نباشد. دفاع هوایی گسترده ارتش آزادیبخش خلق ممکن است زمان بسیار بیشتری برای کاهش نیاز داشته باشد و ممکن است توانمندی ادامهداری داشته باشد که مانع از استفاده گسترده از مهمات برد کوتاه شود.
نفوذدهندهها و خلأهای ضدکشتی
نفوذدهندهها مهماتی هستند که برای ضربه زدن به آنچه وزارت دفاع «اهداف سخت و عمیقاً مدفون» مینامد طراحی شدهاند. یک تحلیل پیشین این مهمات را بهطور عمیق بررسی کرده بود و چگونگی حرکت آنها از یک قابلیت نیچ به جریان اصلی را توضیح داده بود، زیرا دشمنان آموختهاند برای کاهش اثر حملات دقیق، تونلسازی و سختسازی تأسیسات را انجام دهند. مهمات متعارف نفوذدهنده آمریکایی که امروز در دسترس است در پنج نوع کلی قرار میگیرد: 500 lb، 2,000 lb، 5,000 lb، بسیار بزرگ، و دورایستا. بیشتر اینها بمبهای سقوط آزاد هوابرد (bomb live units, or BLUs) هستند که میتوانند با کیتهای هدایت لیزری یا GPS تجهیز شوند تا بهعنوان واحدهای بمب هدایتشونده (GBUs) پیکربندی شوند.

نوعهای 2,000-lb فراوان هستند، اما بمبهای بزرگتر موجودی محدودتری دارند. وزارت دفاع در تلاش است تا مهماتی را که در عملیات Midnight Hammer استفاده شده بود بازتأمین کند. همه این مهمات با افزایش تعداد اهداف سخت و عمیقاً مدفون با تقاضای بیشتری روبهرو خواهند شد. گزارش شده است که رئیسجمهور در نظر دارد از «Mother of All Bombs» (MOAB) علیه Pickaxe Mountain استفاده کند، اگرچه ممکن است این مهمات قادر به آسیب کامل به تأسیسات برنامه هستهای که عمیقاً درون کوه مدفون است نباشد.

مهمات ضدکشتی: برد کوتاه، متوسط و بلند
این مهمات در جنگ ایران نقش اندکی ایفا کردند زیرا نیروی دریایی ایران به سرعت و بهراحتی نابود شد.
این مهمات در یک درگیری علیه چین که نیروی دریایی بزرگ و بسیار توانمندی دارد نقش عمدهای ایفا خواهند کرد. در شبیهسازیهای جنگی CSIS، بازیکنان آمریکایی معمولاً بمبافکنهایی را که خارج از برد موشکی چین قرار دارند میفرستند تا موشکهای ضدکشتی بلندبرد را شلیک کنند—پلتفرمهای بلندبرد که موشکهای بلندبرد را شلیک میکنند تا خارج از منطقه دفاعی چین بمانند. بهویژه در مراحل اولیه چنین درگیریای، دفاعهای چین نزدیک شدن را خودکشی میسازد.
این مهمات زمینی کجا رفتند
مهمات زمینی
دولت بایدن مقادیر زیادی گلوله توپ، راکت و موشکهای ضدتانک را از موجودی ایالات متحده به اوکراین منتقل کرد و نهایتاً انتقالها را برای حفظ حداقلهای مورد نیاز برای برنامههای جنگی آمریکا محدود کرد. موجودیها در حال بازسازی هستند چون بیشتر انتقالها زمانی که دومین دوره دولت ترامپ آغاز شد متوقف شدند، هرچند سلاحهای تازه تولیدشده تحت ابتکار کمکهای امنیتی اوکراین یا فهرست نیازمندیهای اولویتدار اوکراین همچنان به اوکراین میرسند. جنگ ایران تاکنون از هیچیک از این مهمات استفاده نکرده چون تاکنون درگیری زمینی رخ نداده است. احتمالاً این دسته از مهمات در یک درگیری بین ایالات متحده و چین به طور گسترده استفاده نخواهند شد.
موشک ضدتانک Javelin وضعیت کنونی این دسته مهمات را نشان میدهد: موجودی بزرگ پیش از جنگ اوکراین وجود داشت، اما بسیاری (حدود 40 درصد برای Javelin) به اوکراین منتقل شدند. موجودیها اکنون در حال بازسازی هستند، با خریدهای بزرگ که در دولت بایدن آغاز شد و در دولت ترامپ ادامه دارد.

بازسازی ذخایر مهمات ایالات متحده سالها طول میکشد
چگونه به این نقطه رسیدیم، و بعد چه میشود؟
علیرغم انتقادها، پایه صنعت مهمات نادیده گرفته نشده بود، و دولتهای قبلی نیز نسبت به نیازهای آینده بیتفاوت نبودند. وضعیت مهمات امروز نتیجه تصمیمات آگاهانه و منطقی در استراتژی امنیت ملی و سیاست تدارکات است. تحلیلی پیشین دلایل موجودیهای پایین را تشریح کرده است:
استراتژی پساجنگ سرد نیاز به مهمات کمتری داشت. به جای جنگ گسترده جهانی، ایالات متحده برای درگیریهای منطقهای کوتاهمدت برنامهریزی کرد.
پایه صنعتی برای تولید کارآمد در زمان صلح طراحی شده بود، نه برای افزایش سریع تولید. فرض بر این بود که جنگها کوتاه خواهند بود و قابلیت افزایش تولید سریع بهعنوان اتلاف منابع در نظر گرفته میشد.
موشکها و مهمات در فرایند بودجهبندی پنتاگون رقابت ضعیفی داشتند. نیروهای نظامی ترجیح میدادند سامانههایی مانند تانکها، هواپیماها یا کشتیها را خریداری کنند که دیدنی بودند و بنابراین میتوانستند تأثیر بازدارنده مستقیمتری بر دشمنان داشته باشند.
جنگ علیه ایران و دیگر عملیات اخیر برخی مهمات را بهطور گسترده استفاده کردهاند. با این حال توجه داشته باشید که استفاده لزوماً چیز بدی نیست؛ مهمات برای استفاده وجود دارند.
انتقالات به اوکراین دلیل اصلی تخلیه مهمات زمینی بودند. با این حال، از میان 102 قلم منتقلشده، تنها Patriot در جنگ با ایران بهطور گسترده استفاده شده است.
اگرچه کمبود فعلی مهمات از انتخابهای منطقی در گذشته ناشی شد، محیط تغییر کرده و نیازمند رویکردهای جدید است.
افزایش تولید چند سالی قبل آغاز شد زمانی که جنگ در اوکراین نشان داد چگونه ذخایر سلاحها، مهمات و تدارکات در یک درگیری شدید به سرعت تهی میشود. دولت ترامپ این تلاش را تسریع کرده است. تولید موشکهای Patriot نمونهای است. پیش از جنگ در اوکراین، تولید حدود 300 در سال بود که نیمی به ایالات متحده و نیمی به متحدان و شرکا میرفت. اکنون تولید حدود 600 در سال است و هدف رسیدن به 2,000 در سال تا 2030 است.
وزارت دفاع نمیتواند با اتکا صرف به مهمات بسیار توانمند و گرانقیمت، موجودیهای کافی ایجاد کند و بنابراین به ترکیبی از مهمات نیاز دارد. برخی موقعیتها به قابلیتهای فوقالعاده نیاز دارند، اما بسیاری چنین نیستند. باید مهماتی با دامنهای از قابلیتها و هزینهها توسعه یابد و سپس به تولید انبوه راه داده شود.
سرانجام کشور باید تعهد بلندمدتی برای ساخت این موجودیها با تأمین مالی آنها در FY 2027 و فراتر از آن اتخاذ کند. تعهدات چندساله شرکتها را قانع میکند که سرمایه خود را سرمایهگذاری کنند. کابوس صنعت این است که وقتی بحرانهای فعلی فروکش کند، وزارت دفاع کاهشهای عمیقی در خرید مهمات اعمال کند و صنعت را با ظرفیت بلااستفاده رها کند. اگرچه به نظر نمیرسد کنگره درخواست کامل وزارت دفاع برای FY 2027 به مبلغ $1.5 trillion را تصویب کند، تأمین مالی مهمات دارای حمایت قوی دوجانبه بوده و میتواند در اولویت قرار گیرد.
تهیه این گزارش از طریق حمایت عمومی از CSIS ممکن شده است. هیچ حامی مستقیمی به طور مستقیم در تهیه این گزارش مشارکت نکرده است. این گزارش در حمایت از پروژهای نوشته شده است که توسط بنیاد Smith Richardson تأمین مالی شده است.

