شکست ترامپ در انتخابات میاندورهای شرطبندی عون بر خودداری آمریکا را تضعیف میکند؛ مأموریت یونیفل بدون جایگزین منقضی میشود، اسرائیل فضای بیشتری برای تحمیل واقعیتها پیدا میکند، ایران ابتکار عمل را بازمییابد، و ارتش بیروت از رویارویی با حزبالله خودداری میکند در حالی که اعتبار نهادهای لبنانی کاهش یافته و خلأ تشدید میشود.
تشدید خلأ امنیتی در لبنان
در حالی که برخی در خاورمیانه احتمالاً از عقبنشینی جمهوریخواهان در انتخابات کنگره آمریکا استقبال کردهاند، با این تصور که این امر احتمال از سرگیری جنگ با ایران توسط رئیسجمهور دونالد ترامپ را کاهش میدهد، این واکنش لزوماً مورد اتفاق همه نبود. برای مثال، رئیسجمهور لبنان، ژوزف عون، روی حمایت آقای ترامپ برای تضمین خروج اسرائیل از لبنان شرطبندی کرده بود. اکنون آن شرطبندی احتمالاً از دست رفته است.
در واقع، آقای عون همیشه توقع بیشتری از رئیسجمهور آمریکاو وزیر خارجهاش، مارکو روبیو، داشت. هرگز محتمل نبود که آقای ترامپ فشار واقعی بر اسرائیل درباره لبنان وارد کند، و احتمال اینکه آقای روبیو چنین کند کمتر هم بود. معلوم نیست وزیر خارجه تا چه زمانی در دولت باقی بماند، چون ممکن است برای دنبال کردن جاهطلبیهای ریاستجمهوری 2028 از مقامش کنارهگیری کند، اما هر محاسبهای که داشته باشد، فشار آوردن بر اسرائیل قطعاً جزئی از آن نخواهد بود.

واشنگتن پوشش خود را پس میگیرد
با این حال، در مواجهه با تمایل اسرائیل به عدم امضای هرگونه توافق با لبنان که ممکن است آزادی عملش را برای اجرای یکجانبه شرایط امنیتیاش در لبنان محدود کند، نوعی چارچوب آمریکایی دستکم اجازه میداد اسرائیل تا حدی مهار شود. با تضعیف آقای ترامپ و مدیریت مذاکرات لبنانی-اسرائیلی از راه دور توسط آقای روبیو، ممکن است به زودی اجتنابناپذیر شود که اسرائیل به دنبال تحمیل واقعیتهای جدید در میدان باشد.
وضع را بغرنجتر کرده است که مأموریت یونیفل، نیروی سازمان ملل در لبنان، در پایان سال منقضی میشود و هنوز درباره جایگزین احتمالی آن توافقی وجود ندارد. لبنان مایل است نیروی جدیدی متشکل از کشورهای اروپایی و دیگر کشورها ببیند، اما آقای Rubio هفته گذشته از یک جایگزین «مدنی» یاد کرد. این سؤالاتی را در پی داشت درباره اینکه آیا او طرفدار پیمانکاران خصوصی است، مشابه آنهایی که در غزه با آنچه «بنیاد بشردوستانه غزه» نامیده میشود، استفاده شدهاند.

این امر با این حال بسیار بحثبرانگیز خواهد بود، زیرا چنین نیرویی باید مورد تأیید اسرائیل قرار گیرد و بنابراین احتمالاً تابع شرایط اسرائیل به گونهای خواهد بود که دولتهای ملی نیستند. فارغ از آنچه رخ میدهد، آنچه در جنوب لبنان در شرف وقوع است، احتمال بسیار واقعی آن است که به زودی هیچ ناظران بینالمللیای برای گزارش اقدامات اسرائیل وجود نداشته باشند.
ارتش در برابر تقابل با حزبالله مقاومت میکند
هم در داخل لبنان و هم در ایالات متحده، انتقادها از عدم تمایل ارتش لبنان به مسلحزدایی حزبالله به زور افزایش یافته است. به نقطهای رسید که رهبر حزب مسیحی برجسته، جریان ملی آزاد، گفت که امکان تغییر فرمانده نیروهای مسلح، رودولف هایکل، را مطرح کرده است. فرمانده از آغاز یک عملیات نظامی خودداری کرده است، زیرا درک میکند این امر به درگیری با نماینده اصلی یکی از بزرگترین جوامع مذهبی لبنان خواهد انجامید که در آن ارتش پیروز نخواهد شد.
علاوه بر این، آقای Haykal درک میکند که ترکیبی از عوامل فقط احمقانه بودن تلاش برای یک روبرویی مسلحانه با حزبالله را تأیید میکند. ایالات متحده بیش از حد در منازعات سیاسی داخلی گرفتار است که به لبنان فکر زیادی کند، در حالی که دکترین امنیتی جدید اسرائیل به نظر میرسد بر این باور مبتنی است که همسایگان عربش مجموعههایی از گروههای قومی هستند که فاقد دیدگاههای بنیادین ملیاند، و بنابراین اسرائیل منافع ویژهای در تکهتکه کردن آنها دارد.

ایران ابتکار عمل منطقهای را بازپس میگیرد
با توجه به این امور، هیچ مقام لبنانی آنقدر نادان نیست که برای راضی کردن آمریکاییها و اسرائیلیها، که یا نسبت به سرنوشت لبنان بیتفاوتاند یا در پی تضعیف انسجام کشورند، وارد یک درگیری داخلی شود. با این حال، در همان زمان، اگر هیچ حرکتی صورت نگیرد، وضعیت بدتر خواهد شد و لبنان بیش از پیش اسیر منازعات نیابتی خواهد شد.
شکست آقای Trump در انتخابات آمریکا باید ایرانیان را در باورشان که در جنگ جاری در خلیج پیروز میشوند تقویت کرده باشد. نتایج انتخابات اسرائیل نیز هفتههای عدمقطعیت را در آنجا وعده داده که برای ایران و متحدانش فرصتهایی برای سازماندهی مجدد ایجاد میکند. با بازپسگیری ابتکار عمل توسط ایرانیها در لبنان، اعتبار دولت لبنان به تزلزل ادامه خواهد داد و تضمین میکند کشور وارد دورهای طولانی از رکود سیاسی شود.
آیا خلأ امنیتی لبنان قابل بازگشت است
کسی در تمایل آقای Aoun و نخستوزیر Nawaf Salam برای بهبود اوضاع در لبنان تردیدی ندارد. با این حال، کشور ضعیف و تقسیمشده است و تحت کنترل طبقهای سیاسی قرار دارد که در هر شرایطی به دنبال حفظ قدرت خود است. این عوامل همگی به تضعیف کار دولتی که از وزیرانی واقعاً قابلاعتماد تشکیل شده است کمک کردهاند.
بدتر از آن، لبنان در محیطی منطقهای بسیار تفرقهافکن و مخرب حرکت میکند، در حالی که از حمله آمریکا و اسرائیل به ایران بیرون میآید. این اقدام پس از جنگ غزه بود که اسرائیل آن را فرصتی برای تحکیم هژمونی منطقهای خود میدانست. لبنان به میدان رقابت ایرانی-اسرائیلی تبدیل شده است، همانگونه که سوریه در رقابت ترکیه-اسرائیل نقش داشته است. در چنین محیطی، شرایط علیه لبنان چیده شده تا کنترل دولت را دوباره برقرار کند.
سرزنش لبنانیها برای بیچارگیهایشان آسان است، اما حیرتآور است که اندیشه آمریکا در مورد منطقه تا چه اندازه سطحی بوده و خوانش آنها از واقعیت لبنانی چقدر یکبعدی است. مقامات لبنانی نیز وعدههای بسیاری دادهاند که نتوانستهاند به آنها عمل کنند، و اکنون کشور خود را بار دیگر در معرض تلاطم قدرتهای خارجی میبینند.
در زمانه شک، لبنانیها به باوری قدیمی پایبند ماندهاند که تمام نجات از طریق آمریکاییها میآید. رئیسجمهور سابق Amin Gemayel در 1982 چنین میاندیشید، و آقای Aoun امروز همان اشتباه را تکرار کرده است. برای وضعیت لبنان گلوله نقرهای آمریکایی وجود ندارد. مقامات در بیروت باید رویکرد جایگزینی را شکل دهند که دستکم ثبات داخلی را در میان طوفان منطقهای حفظ کند، زیرا شرایط در کشور بهزودی بهبود نخواهد یافت.

