افسانه پیروزی هرمز تحت بررسی فرو می‌ریزد
دوباره بگویید: تنگه هرمز قبل از آغاز جنگ ایران باز بود. آن را بخوانید، فریاد بزنید، سه بار دیگر بگویید—شاید حتی خودتان را ضبط کنید که این عبارت را به آرامی می‌گویید و سپس به کلمات نرم و حکیمانه‌ای که هنگام خواب به آن گوش می‌دهید، گوش کنید.
شک دارم که معماران و حامیان این جنگ بزرگ احمقانه این توصیه را بپذیرند، اما اگر این کار را بکنند، ممکن است بالاخره پیام را دریافت کنند. در حال حاضر، آنها هنوز به این موضوع افتخار می‌کنند که ایالات متحده در حال پیروزی در “نبرد هرمز” است—که با توجه به واقعیتی که از شما خواسته می‌شود دوباره تکرار کنید، چندان دستاورد شگفت‌انگیزی نیست:
تنگه هرمز قبل از آغاز جنگ ایران باز بود.
دوویتز یک نبرد مناسب را ابداع می‌کند
عبارت “نبرد هرمز” به بهترین شکل که می‌توانم بگویم، توسط مارک دوویتز از بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها ابداع شده است. من اولین بار این عبارت را در اواخر مارس زمانی که او در یک گفتگوی پادکستی با راس دوتات، نویسنده نظر نیویورک تایمز، از آن استفاده کرد، شنیدم.
در آن زمان—زمانی که واضح می‌شد که حملات آمریکایی-اسرائیلی قرار نیست جمهوری اسلامی را سرنگون کنند—دوویتز استدلال کرد که ایالات متحده باید برای یک نبرد شدید برای تصرف کنترل تنگه هرمز از ایران آماده شود، که در واقع ظرف چند روز پس از آغاز جنگ، این آبراه را بست. اخیراً، او به این استدلال پرداخته که ایران در حال حاضر نبرد را باخته است.
مقامات ارشد کاخ سفید نیز بر دستاوردهای آمریکایی در هرمز تأکید کرده‌اند. “تنگه‌های هرمز باز هستند”، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، روز چهارشنبه گفت. “اکنون تقریباً به اندازه نفتی که قبل از آغاز این درگیری جریان داشت در حال جریان است، بنابراین آنها کنترل کامل تنگه‌ها را از دست داده‌اند.”
بدون شک، تعداد بیشتری از نفتکشها در حال عبور هستند و نفت بیشتری در حال خروج است، در حالی که ایران به دلیل محاصره ایالات متحده در تلاش است تا صادرات خود را حمل کند. اما بر خلاف نظر دوبویتز، هنوز این نبرد به پایان نرسیده است، همان‌طور که رویدادهای دو هفته گذشته نشان داده است. در این مدت، ایران حملات خود را به حمل و نقل در هرمز تشدید کرده است—به حدود دوازده کشتی حمله کرده و حداقل یک کشتی به دستور سپاه پاسداران ایران عقب‌نشینی کرده است.
کارشناسان ادعاهای پیروزی زودهنگام را به چالش می‌کشند
این تشدید، ارزیابی‌های کمتر خوش‌بینانه‌ای را که کارشناسان خاورمیانه ارائه داده‌اند، تأیید می‌کند. «من فکر نمی‌کنم شما بتوانید در یک نبرد پیروز شوید تا زمانی که نبرد به پایان برسد»، روزماری کلانیک از Defense Priorities به The American Conservative گفت. «و فکر می‌کنم می‌توانیم این نبرد را برای مدت طولانی ادامه دهیم.»
یک نبرد طولانی‌مدت هزینه‌بر خواهد بود. ایالات متحده به‌طور تخمینی روزانه ۴۲ میلیون دلار، یا حدود ۱.۳ میلیارد دلار در ماه، برای اجرای محاصره خود بر صادرات دریایی ایران هزینه می‌کند. برخی منابع اضافی برای کمک به کشورهای دیگر در انتقال نفت خود از طریق این آبراه—نظارت، حمایت هوایی، راهنمایی کشتی‌ها در تاریکی شب—نیاز است، اگرچه ارقام قابل اعتماد به سختی به دست می‌آید و از محاصره تفکیک می‌شود.
بر اساس یادداشت تفاهمی که در ژوئن توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ و رئیس‌جمهور ایران، مسعود پزشک‌پور، امضا شد، جمهوری اسلامی مجاز به مدیریت تنگه و شاید در نهایت دریافت هزینه برای عبور شد. اما این یادداشت تفاهم پس از آنکه ایالات متحده سعی کرد یک کریدور جدید حمل و نقل نزدیک به سواحل عمان، خارج از کنترل ایران، راه‌اندازی کند، شکست خورد.
«ما چیزی حدود یک‌سوم از دارایی‌های دریایی مستقر ایالات متحده در جهان را داریم که در این مأموریت برای محاصره ایران و انتقال نفت از طریق تنگه هرمز کار می‌کنند، بنابراین این کار بسیار منابع‌بر است»، کلانیک گفت. «مالیات‌دهنده آمریکایی هزینه این کار را می‌پردازد به جای اینکه جهان هزینه عبور را بپردازد.»
هزینه‌ها افزایش می‌یابد در حالی که قیمت نفت بالا می‌رود
هزینه‌ها فراتر از هزینه‌های دولت ایالات متحده است. قیمت نفت خام برنت، که یک معیار بین‌المللی است، اخیراً در حدود ۱۰۰ دلار برای هر بشکه نوسان دارد، که از حدود ۷۰ دلار قبل از جنگ افزایش یافته است. برخی از تحلیلگران پرسیده‌اند که چرا قیمت‌های جهانی نفت حتی با نزدیک شدن صادرات از تنگه هرمز به سطوح قبل از جنگ همچنان به شدت بالا باقی مانده‌اند.
کلانیک پیشنهاد کرد که این سوال نشان‌دهنده یک سوءتفاهم اساسی است (که برای من کمی شرم‌آور است، زیرا من آن را پرسیدم). کلانیک گفت: “این نفت از تنگه عبور می‌کند زیرا قیمت‌ها ۱۰۰ دلار برای هر بشکه است، درست است؟” او افزود: “این قیمت است که بازار برای مقابله با ریسک ناشی از ایران خواهد پذیرفت، زیرا ایالات متحده به وضوح نمی‌تواند از حمله مکرر ایران جلوگیری کند.”
این خبر بدی برای ترامپ و نامزدهای جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای امسال است، که قیمت‌های بالای سوخت در پمپ‌ها برای آنها موانع قدرتمندی ایجاد کرده است. معضل: افزایش صادرات نفت از تنگه هرمز به کاهش قیمت‌ها منجر نمی‌شود، زیرا قیمت‌های بالاتر برای تشویق کاپیتان‌ها و ملوانان، حمل‌کنندگان و بیمه‌گران به عبور از این مسیر دریایی لازم است.
تجزیه و تحلیل افسانه پیروزی در هرمز
و یک مشکل دیگر وجود دارد: “کشتی‌ها تقریباً به همان میزان نفت خام از تنگه هرمز خارج می‌کنند که قبل از جنگ ایران بودند”، روزنامه وال استریت ژورنال روز دوشنبه گزارش داد. “اما آنها به سختی هیچ بشکه‌ای از سوختی که جهان بیشتر به آن نیاز دارد: دیزل، جابجا می‌کنند.”
و تریتا پارسی از موسسه کوئینسی، بر اساس گفتگوهایش با افراد مطلع ایرانی، مشکوک است که تهران اجازه می‌دهد تنگه تثبیت شود تا شوک بیشتری به بازارهای انرژی وارد کند وقتی که دور جدیدی از خصومت‌ها را آغاز کند.
باید دید. در هر صورت، اکنون واضح است که “پیروزی در نبرد هرمز” یک چارچوب کوتاه‌نگرانه بود که به طور مناسب به حامیان این جنگ فاجعه‌بار اجازه می‌داد تا برای ادامه آن استدلال کنند و نوعی پیروزی ادعا کنند. به وضوح، این بلاغت نتوانست رأی‌دهندگان آمریکایی را تحت تأثیر قرار دهد: مخالفت با این جنگ که به طور مداوم غیرمحبوب بوده به بالاترین حد خود رسیده است.
شاید آمریکایی‌ها هرگز واقعیتی را که برای جنگ‌طلبان بسیار ناخوشایند بود فراموش نکردند: تنگه هرمز قبل از آغاز جنگ ایران باز بود.