توافق دفاعی آمریکا-اسرائیل کمکهای مستقیم را کاهش میدهد و تأمین را به کانالهای پنتاگون منتقل میکند و با این کار کمک آشکار را با وابستگی عمیقتر به تسلیحات مبادله میکند. اسرائیل به دسترسی به فناوری دست مییابد اما با از دست دادن بافرهای نقدی و انعطافپذیری سیاسی مواجه میشود زیرا کنترل کنگره تغییر میکند و اختیار اجرایی افزایش مییابد.
توافق دفاعی آمریکا-اسرائیل ساختار را تغییر میدهد
در 3 November، در حالی که کنترل کنگره آمریکا در حال تغییر بود، رئیسجمهور آمریکا دونالد ترامپ به نظر میرسید که وعده کمک نظامی 38 میلیارد دلاری به اسرائیل را در یک جمله در تلویزیون صبحگاهی به پایان میرساند: «آنها به ما نیاز ندارند»، او گفت. بر اساس یک گزارش رسانهای اسرائیلی، اسرائیل از قبل مطلع نشده بود. یک هفته بعد، دفتر نخستوزیر بنیامین نتانیاهو جزئیاتی اضافه کرد: کمک نظامی آمریکا در 31 December متوقف نخواهد شد، اما نیمه شده و طی پنج سال به تدریج متوقف خواهد شد.
این کمک، که مدتها تصور میشد ستون بنیادین شراکت تاریخی بین این دو کشور باشد، اکنون به دلیل کاهش محبوبیت اسرائیل در میان افکار عمومی آمریکا به یک مسئولیت سیاسی تبدیل شده است. دموکراتها اکنون کنترل هر دو مجلس کنگره را در اختیار دارند، و سیاستمداران جوانتر صریحاً بر «صفر کمک» و توقف فروش تسلیحات برنامه تبلیغاتی میسازند. برای مثال، سناتور تازهمنتخب میشیگان Abdul El-Sayed بارها در کارزار انتخاباتی از کمکهای آمریکا به اسرائیل برای جلب حمایت استفاده کرد و اظهار تأسف کرد که «3.5 میلیارد دلار ارسالشده به یک نیروی نظامی خارجی» بهتر است صرف مردم آمریکا شود. نامزدهای دیگر نیز اظهارات مشابهی داشتهاند و از کمکها بهعنوان موضوع انتخاباتی استفاده کردهاند.
در همین حال، یک جناح قدرتمند در راست نیز به شدت با کمکهای خارجی مخالفت دارد—احساساتی که توسط معاون رئیسجمهور JD Vance بازتاب یافته و توسط تقریباً دو سوم رأیدهندگان جوان بالقوه جمهوریخواه حمایت میشود. از سوی خود، مجری سابق Fox News تاکر کارلسون نیز از «هزینههای دهها و دهها میلیارد دلار آمریکا در دفاع از اسرائیل» شکایت کرده و خواستار «پایان کامل هرگونه کمک، نظامی یا اقتصادی، به اسرائیل» شده است.
با جا انداختن حمایت از اسرائیل در چارچوب قانون از طریق ادغام عمیق با پنتاگون، این به ظاهر باعث میشود حمایت آمریکا از اسرائیل کمتر قابل مشاهده شود. اسرائیل امیدوار است این رویکرد بتواند قطع حمایت توسط کنگرههای آینده را دشوارتر کند. این تاکتیک ممکن است کار کند، اما همچنین میتواند اسرائیل را با پول کمتر، همان وابستگی به موتورها و بمبهای آمریکایی و حسن نیت کمتری برای تکیه کردن باقی بگذارد.
ادغام به جای وجه نقد
این توافق در حال ظهور FMF مستقیم را به نصف کاهش میدهد، به 16.5 میلیارد دلار طی پنج سال، شروع از 2028، ضمن این که تأمین مالی دفاع موشکی را اندکی افزایش میدهد. اما تغییر واقعی، ساختاری است. پیشنویس قانون دفاعی یک «ابتکار همکاری فناوری دفاعی ایالات متحده-اسرائیل» ایجاد میکند که میلیاردها دلار را از کمکهای وزارت امور خارجه به خریدهای کلی وزارت دفاع منتقل میکند. این پول در اعماق بودجه پنتاگون دفن خواهد شد، احتمالاً برای دشوارتر کردن حذف باقیمانده کمکها.
در ازای چشمپوشی از اعطای نقدی پر سروصدا، اسرائیل دسترسی ترجیحی به فناوری نسل ششم، برداشتن موانع صادراتی بر سر سامانههای توسعهیافته مشترک، و ثبات مالی چندساله درخواست میکند. در عوض، واشینگتن را با دفاع لیزری آزمایشپسداده برای هوا، سامانههای لایهای مقابله با پهپاد و هوش مصنوعی پیشنهاد میدهد. کارخانههای آمریکایی در حال حاضر بهرهمند شدهاند. نخستین پادگیر تمیر برای گنبد آهنین که کاملاً در ایالات متحده ساخته شده بود، اخیراً از یک کارخانه در آرکانزاس تحویل داده شد.

محاسبات استقلال اسرائیل ناکافی است
برای اسرائیلیها، تلاش برای استقلال در سال 2024 وقتی تبلور یافت که کاخ سفید ارسال بمبهای 2,000 پوندی را متوقف کرد و دولتهای اروپایی نیز تحریمهای خود را اعمال کردند. اسرائیل با امضای قراردادهای عظیم داخلی برای بمبهای هوایی سنگین پاسخ داد و هدفگذاری کرد که کیتهای هدایت را ظرف دو سال در داخل انبوهسازی کند. رهبری سیاسی وعده افزایش عظیم 350 میلیارد شِکِل در بودجه دفاعی را داد تا وابستگی به خارج را پایان دهد و حتی پیشنهاد ساخت یک جنگنده بومی اسرائیلی ظرف یک دهه را مطرح کرد.
با این حال، محاسبات جور درنمیآید. کمیسیون ناگل (بازبینی رسمی بودجه دفاعی اسرائیل) افزایش بسیار کمتری را توصیه کرد و ناظران مالی هشدار میدهند که جهش 350 میلیارد شکِل، بدهی عمومی را به سوی سطح نامتعادلی برابر با 80٪ تولید ناخالص داخلی سوق میدهد. اسرائیل در حال حاضر سومین بار مالیاتی نظامی سنگین را در جهان بر دوش دارد.
توافق دفاعی آمریکا و اسرائیل وابستگی عمیق را میپوشاند
علاوه بر این، موفقیت صنعتی وابستگی ساختاری را میپوشاند. در حالی که اسرائیل از صادرات دفاعی رکورددار برخوردار است، تقریباً 60 تا 75٪ از قطعات پادگیرهای گنبد آهنین و 50٪ از سامانهٔ Arrow 3 در آمریکا ساخته میشوند. ناوگانهای F-35 و F-15IA کاملاً به موتورهای ساختهشده در آمریکا وابستهاند. به عبارت دیگر، در حالی که کمکهای مالی ممکن است امروز در مرکز توجه باشند و قطعشان آسانتر باشد، وابستگی بیشتر به سلاحهای آمریکایی است تا دلارهای آمریکایی.
اسرائیل امیدوار است که با قطع یکی، بتواند به تدریج دیگری را نیز حذف کند، اما این امر زمانبر خواهد بود و ممکن است واقعبینانه نباشد، با توجه به میزان یکپارچگی این دو سیستم دفاعی. اسرائیل میتواند یاد بگیرد بمبهای خود را بسازد، اما ساخت یک F-35 جدید، برای مثال، پروژهای چنددههای است. پایان دادن به کمکها به این معنی است که هزینههای تهیه این پلتفرمهای پیشرفته از بودجه خود اسرائیل پرداخت خواهد شد.
کاهش ادغام پنتاگون کنترل کاخ سفید را تضعیف میکند
اسرائیل شرط بسته است که ترتیباتی که از طریق پنتاگون اجرا میشوند، بهتر از لوایح اعتباری سالانه از این تلاطم جان به در خواهند برد. با این حال، این استراتژی به شدت متکی به یک قوه مجریه همسوست. طبق یادداشتنگاری قبلی، کنگره به مبلغی ثابت از پیش متعهد شده بود؛ تحت ادغام پنتاگون، کاخ سفید اختیار و اهرم را در دست دارد.
اندیشکدههای اسرائیلی مانند مؤسسه مطالعات امنیت ملی (INSS) درباره خطر دیگری هشدار دادهاند: بدون تضمین کمکهای آمریکایی برای حمایت از تولید انبوه، پیمانکاران دفاعی آمریکایی ممکن است تلاش بیشتری برای فروش سیستمهای سطح بالا به دیگر مشتریان خاورمیانهای انجام دهند و از بیرون برتری نظامی کیفی اسرائیل را فرسایش دهند. کاهش اهرم واشینگتن همچنین به این معنی است که واشینگتن احساس تعهد کمتری برای محافظت از منافع اسرائیل خواهد داشت.

چه اتفاقی در پی خواهد آمد
هشت هفته آینده شرایط دهه بعد را تعیین خواهد کرد. نتانیاهو میخواهد یادداشتنگاری جدید قبل از آنکه دمکراتها در 3 January کنترل کنگره را به دست گیرند امضا شود. اگر این اتفاق بیفتد، کنگره جدید با توافقی مواجه خواهد شد که در تدوین آن نقشی نداشته و احتمالاً با ابزارهایی که در اختیار دارد مقابله خواهد کرد: لوایح اعتباری سالانه، جلسات استماع و شرطگذاری بر فروش تسلیحات.
در عین حال، اسرائیل طبق جدول زمانی خود عمل میکند. هر ائتلافی که از بنبست اکتبر پدید آید، چارچوبی را به ارث خواهد برد که توسط یک کابینه سرپرست امضا شده است. آن ائتلاف میتواند این توافق را بازگشایی کند، یا آن را حفظ کند و نتانیاهو را بهخاطر هزینه مقصر بداند. به هر حال، اسرائیل هزینه F-35ها و مهمات را با شِکِل خواهد پرداخت از اقتصادی که هماکنون 7.8% از تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع میکند.

چه اتفاقی بعد از 2028 میافتد
سپس سال 2028 فرا میرسد. یادداشت تفاهم در همان سالی به پایان میرسد که آمریکاییها رئیسجمهور جدیدی را انتخاب میکنند، و انتخابات مقدماتی در هر دو حزب اکنون از نامزدهایی حمایت میکند که وعده میدهند به اسرائیل کمک کمتری بدهند. رئیسجمهور بعدی ائتلافی را به ارث خواهد برد که هیچ کمک بلاعوضی برای قطع کردن باقی نمانده، اما خطوط تولید مشترک زیادی وجود دارد که میتوان آنها را کند کرد: مبارزه بر سر کمک به پایان میرسد، اما مبارزه بر سر سرنوشت این شراکت شاید تازه آغاز شده باشد.

