ترافیک نفتی هرمز بهبود می‌یابد، اما تنگه در بلاتکلیفی باقی می‌ماند

ترافیک نفتی هرمز، باتلاقی را می‌پوشاند

گزارش‌ها مبنی بر اینکه نفت بیشتری از تنگه هرمز عبور می‌کند، به عنوان یک پیروزی برای دولت ترامپ اعلام شده است، اما کارشناسان می‌گویند این نوع صحبت‌های خوشبینانه واقعیت را پنهان می‌کند که جنگ در یک باتلاق باقی مانده است. با افزایش هزینه‌های حمل و نقل و ادامه حملات ایران به کشتی‌ها، بازارهای جهانی — از جمله سوخت — برای آینده قابل پیش‌بینی در خطر خواهند بود.

به عبارت دیگر، هرچقدر هم که تلاش شود تا روایت‌ها برای تغییر دیدگاه‌های آمریکایی‌ها قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای شکل بگیرد، قیمت‌ها برای مصرف‌کنندگان به سطوح پیش از جنگ در زمان مناسب کاهش نخواهد یافت. اگر چیزی باشد، بحران دیزل ادامه دارد، همان‌طور که تأثیر کشتی‌های حامل بار خشک (کود، آلومینیوم، پتروشیمی‌ها، غلات، گوگرد، سیمان، مواد معدنی صنعتی و غیره) که هنوز در خلیج فارس گرفتار هستند، ادامه دارد.

علاوه بر این، با خبر ارسال یک گروه ضربت دیگر از ناوگان دریایی ایالات متحده به رهبری USS Roosevelt به خلیج، تقریباً مسلم است که رئیس‌جمهور دونالد ترامپ می‌خواهد حضور دریایی را برای حفاظت از این انتقال‌های نفتی حفظ کند (و شاید از عملیات‌های نظامی آینده حمایت کند).

اما ارتش ایالات متحده تا چه مدت می‌تواند این سطح پرهزینه از فعالیت را در خلیج حفظ کند تا از سقوط بازارهای سوخت جلوگیری کند؟ و اینطور نیست که این کشتی‌ها بدون چالش حرکت کنند. با وجود آنچه ترامپ و وزیر دفاع پیت هگست به‌درباره نابودی ارتش ایران می‌گویند، حملات به کشتی‌هایی که هفته گذشته سعی در عبور از تنگه داشتند، ادامه یافت و بسیاری از آن‌ها زیر رادار رسانه‌های اصلی باقی ماندند.

کارگران یک تانکر را برای تخلیه یک محموله بنزین در یک ایستگاه گاز Costco در هاوتورن، کالیفرنیا، در تاریخ ۱۸ مارس آماده می‌کنند. پاتریک تی. فالون/AFP/Getty Images[/caption>

کارشناسان از بلاتکلیفی استراتژیک هشدار می‌دهند

بنابراین در حالی که دولت و تأثیرگذاران رسانه‌های اجتماعی‌اش پیروزی بر تهران را اعلام کرده‌اند، یک بازی گربه و موش بسیار پرهزینه بدون وقفه ادامه دارد — بازی‌ای که رز کلانیک، مدیر برنامه خاورمیانه در Defense Priorities، می‌گوید ممکن است برای مدت طولانی غیرممکن باشد.

“ما هنوز در این بلاتکلیفی هستیم که ایران نمی‌تواند به‌طور کامل تنگه را ببندد، اما ایالات متحده نیز نمی‌تواند آن را به‌طور کامل باز کند”، او به Responsible Statecraft می‌گوید.

<p

“اگر ایالات متحده می‌خواهد نفت از تنگه عبور کند بدون اینکه به توافق صلحی با ایران برسد، باید مقدار زیادی نیروی نظامی به این کار اختصاص دهد,” کلانیک ادامه داد. “اینکه آیا این واقعاً پایدار، عاقلانه یا عادلانه برای مالیات‌دهنده آمریکایی است، سوالی باز است.”

انجام لیمبوی خلیج فارس

تأثیرگذاران طرفدار جنگ مانند ویل چمبرلین هفته گذشته در X به انتشار “یادآوری‌های روزانه” پرداختند که “تنگه باز است و ما در حال پیروزی هستیم” و در عین حال “بدبین‌ها” را به خاطر اینکه می‌گویند سیاست جنگ شکست خورده و به آمریکایی‌ها آسیب می‌زند، مورد انتقاد قرار دادند.

چه اتفاقی در واقع در حال وقوع است؟ راه‌های متعددی برای ردیابی محموله‌ها از طریق تنگه وجود دارد: از طریق سیستم‌های شناسایی خودکار کشتی‌ها، رادار و تصاویر ماهواره‌ای، و نظارت بر حجم واقعی نفت خام. برخی از ردیاب‌ها از ترکیبی از منابع استفاده می‌کنند. هفته گذشته، تمام ردیاب‌های صنعتی افزایش کشتی‌هایی که از تنگه وارد و خارج می‌شوند را از زمان آغاز جنگ مشاهده کردند، با حجم‌هایی بین ۱۳ میلیون تا ۱۷ میلیون بشکه در روز و ۶ تا ۱۷ نفتکش در روز که عبور می‌کنند. این در مقایسه با میانگین ۲۰ میلیون بشکه‌ای است که قبل از جنگ از تنگه عبور می‌کرد.

کپلر، یک پلتفرم داده و تحلیل خصوصی، در گزارش‌های اخیر مطبوعات بیشترین استناد را داشته است. این پلتفرم اعلام کرد که عبور نفت در پایان ماه به طور متوسط ۱۳ میلیون بشکه در روز بوده است. همچنین در حال ردیابی این است که چه مقدار نفت از خاورمیانه از طریق سایر بنادر در دریای سرخ در انتهای خط لوله شرق-غرب عربستان سعودی که در پایان سپتامبر دوباره به خط افتاد، خارج می‌شود. این مسیر دور زدن به ۴ میلیون بشکه در روز اجازه داده است تا از منطقه خارج شود، به گفته کپلر.

انتقال کشتی به کشتی هزینه‌ها را افزایش می‌دهد

بخش عمده‌ای از حجم بالاتر اکنون به لطف انتقال کشتی به کشتی ممکن شده است، امیر هنجانی، وکیل انرژی و مدیر امور عمومی، در مصاحبه‌ای با RS اشاره می‌کند. اینجاست که شرکت‌های خصوصی به بنادر می‌آیند و با خاموش کردن ترانسپوندرهای AIS، کار بسیار پرخطر و پرهزینه‌ای را برای انتقال محموله سوخت به کشتی‌های “شاتل” دولتی که از تنگه به صورت “تاریک” عبور می‌کنند و سپس در آب‌های امن‌تر و باز به نفتکش‌های بزرگ‌تر تخلیه می‌شوند، انجام می‌دهند. انتقال کشتی به کشتی همچنین برای عبور از مسیرهای دور زدن هرمز استفاده می‌شود.

“حرکت بدون هزینه و بدون سرمایه‌گذاری کلان نیروی دریایی ایالات متحده امکان‌پذیر نیست. آیا این پایدار است؟” هنجانی پرسید. “نمی‌دانم، فکر می‌کنم هر چیزی ممکن است.”

اگرچه نفت‌کش‌های دولتی می‌توانند از هزینه‌های بیمه اجتناب کنند، حق بیمه‌های حمل و نقل خصوصی در حال افزایش است، بخشی به دلیل ادامه حملات، و نفت‌کش‌های فوق‌العاده یا Very Large Crude Carriers (VLCCs) که برای ملاقات با شاتل‌ها در طرف دیگر نیاز است، اکنون در کمبود هستند.

“پارادوکس اینجا این است که حرکت‌های فیزیکی نفت در حال بهبود است، اما سیستم دریایی این کار را از طریق سفرهای طولانی‌تر، انتقال از کشتی به کشتی، تغییر مسیر و هزینه‌های فوق‌العاده ریسک جنگ انجام می‌دهد، نه از طریق بازگشت به عملیات عادی,” سال مرکوگلیانو، کارشناس دریایی، در قسمت ۳ اکتبر پادکست خود اشاره کرد. “به این (موضوع) نرخ‌های مضحکی که برای نفت‌کش‌های فوق‌العاده بزرگ دریافت می‌شود اضافه کنید — ۱.۲ میلیون دلار از خلیج فارس و ۸۰۰ هزار دلار از خلیج عمان به سمت آسیا.”

معضل دیزل

هر تحلیلی از وضعیت بدون صحبت درباره دیزل، که یک محصول تصفیه‌شده از نفت خام است، کامل نخواهد بود. به گفته کارشناسان، نقطه تأثیر اولیه، نقطه تنگه هرمز برای صادرات نفت است که در بالا توضیح داده شد. اگر و زمانی که نفت خام از آنجا عبور کند، به دلیل حملات ایران به تأسیسات خلیج، پالایشگاه‌های کمتری در طرف دیگر وجود دارد و پالایشگاه‌های اوکراین و روسیه نیز در جنگ آنجا هدف قرار گرفته‌اند. مسکو به همین دلیل صادرات را ممنوع کرده است.

ایالات متحده یکی از صادرکنندگان بزرگ دیزل است، اما این کاهش در عرضه جهانی را جبران نمی‌کند. کاهش عرضه باعث اختلال در قیمت‌ها (از جمله در ایالات متحده) شده است، به‌ویژه به این دلیل که دیزل برای حمل و نقل زمینی، کشاورزی و حمل و نقل در سراسر ایالات متحده، اروپا و جنوب جهانی استفاده می‌شود.

زیر فشار دولت ترامپ، کشورهای گروه ۷ روز جمعه توافق کردند که ۱۰۰ میلیون بشکه نفت خام و دیزل از ذخایر آزاد کنند. این علاوه بر توافق قبلی در ماه مارس از طریق آژانس بین‌المللی انرژی برای آزاد کردن ۴۰۰ میلیون بشکه است. ترامپ گفت که اروپایی‌ها به تعهدات خود عمل نمی‌کنند و تهدید کرده است که صادرات دیزل ایالات متحده را ممنوع خواهد کرد، که کارشناسان به RS می‌گویند این برای قیمت‌ها — در ایالات متحده و خارج از آن — در بلندمدت فاجعه خواهد بود.

در مورد ذخایر نفتی آمریکا، کارشناسان می‌گویند که این ذخایر به پایین‌ترین سطح خود از سال ۱۹۸۳ رسیده است، که این امر به دلیل آزادسازی صدها میلیون بشکه توسط دولت‌های بایدن و ترامپ در طول جنگ‌ها در اوکراین و اکنون ایران است. اخبار اخیر درباره عبور کشتی‌ها از تنگه نمی‌تواند تمام مشکلاتی را که سیستم با آن مواجه است جبران کند.

ترافیک نفتی هرمز همچنان در بلاتکلیفی

“همه چیز هنوز خالص منفی است — مقدار نفتی که خارج می‌شود — در مقایسه با آنچه که بازار تقاضا دارد,” کلانیک اشاره کرد. “ما موجودی‌های خود را به آرامی تخلیه می‌کنیم، اما آن ذخایر نیز بسیار کمتر از آنچه در فوریه بود، قوی هستند.”

ازانا تدلا، تحلیل‌گر کلان اقتصادی در بنیاد بورس و بازار، به RS می‌گوید که بدون حل و فصل جنگ و پایان تهدید حملات به حمل و نقل، بازارها همچنان نامشخص باقی می‌مانند، به همین دلیل قیمت نفت برنت روز یکشنبه با وجود تمام اخبار “خوب” هفته گذشته درباره تنگه، هنوز ۱۰۲ دلار برای هر بشکه بود.

“با نگاهی به داده‌های مالی کلان جهانی، می‌توانید ببینید که فشار قابل توجهی از طرف بخش حل‌نشده درگیری وجود دارد,” تدلا گفت. او به یادداشت تحقیقاتی اخیر از جی.پی. مورگان اشاره کرد که اساساً “گفت ما نمی‌دانیم چه خبر است” و بنابراین نمی‌توانیم پیش‌بینی‌هایی درباره قیمت‌ها انجام دهیم، او افزود.

همچنین مشخص نیست که نیروی دریایی چقدر می‌تواند این سرعت را برای حفظ محاصره و چتر امنیتی لازم برای عبور کشتی‌ها حفظ کند، کارشناسان اشاره کردند. نیروی دریایی در حال حاضر تحت فشار است و کشتی‌های کمتری برای چرخش به داخل و خارج از خاورمیانه دارد بدون اینکه وضعیت امنیتی خود را در سایر نقاط به خطر بیندازد.

نتیجه این است که قیمت‌ها قبل از اینکه رأی‌دهندگان در ماه آینده به پای صندوق‌های رأی بروند، کاهش نخواهد یافت. هرچند ترامپ ممکن است این را به گونه‌ای دیگر بیان کند، پیروزی‌های کوچک در تنگه هرمز هیچ نشانه‌ای از پایان جنگ ندارند.

“مگر اینکه (ترامپ) البته توافقی با ایران امضا کند، که این بسیار کمک خواهد کرد,” هندجانی گفت. “این چیزی است که بازار واقعاً به دنبالش است.”