رأی‌گیری ۲۷ اکتبر اسرائیل پارادوکسی پدید آورد. بلوک نتانیاهو نخست با ۵۳ کرسی به پایان رسید اما به ۶۱ کرسی نمی‌رسد. اپوزیسیون آیزنکوت ۴۸ کرسی دارد و احزاب عرب ۱۹ کرسی کسب کردند. هر ائتلافی مستلزم نقض وعده‌هاست و نتیجه بر روابط آمریکا و اسرائیل تأثیر خواهد گذاشت.
مذاکرات ائتلافی اسرائیل پارادوکسی را پدید آورد
انتخابات 27 اکتبر اسرائیل پارادوکسی را به وجود آورد: جناح بنیامین نتانیاهو نخست شد اما قادر به تشکیل حکومت نیست، در حالی که رقبای او اکثریتی دارند که ممکن است نتوانند از آن استفاده کنند. لیکود همچنان بزرگ‌ترین حزب با 27 کرسی است و بلوک متحدان ملی‌گرا و تندرو-ارتدوکس آن 53 کرسی را در اختیار دارد که هشت کرسی کمتر از 61 کرسی لازم است. اپوزیسیون صهیونیستی به رهبری رئیس سابق ستاد گادی آیزنکوت 48 کرسی دارد. احزاب عرب رکوردی با 19 کرسی به دست آوردند که از نظر نظری کافی است تا تراز را به نفع آنها تغییر دهد، هرچند در عمل به‌وضوح چنین نیست.
این محاسبات در هفته‌های آینده تعیین‌کننده خواهد بود. هر ائتلاف محتمل کسی را وادار می‌کند تا وعده انتخاباتی را نقض کند. سوال تنها این نیست که چه کسی حکومت می‌کند، بلکه این است که دولت حاصل تا چه اندازه دوام‌پذیر، منسجم و بین‌المللی قابل‌باور خواهد بود.
احتمال شکل‌گیری دولت بعدی اسرائیل چگونه است
وقتی نتایج این هفته تایید شود، رئیس‌جمهور اسحاق هرتزوگ با رهبران احزاب مشورت خواهد کرد و ماموریت را به نامزد دارای بیشترین شانس موفقیت واگذار خواهد کرد. آن نامزد 28 روز فرصت خواهد داشت تا دولت تشکیل دهد، با امکان تمدید 14 روزه. آیزنکوت پیشتاز برای نخستین ماموریت است: حزب نفتالی بنت او را تایید کرده و احزاب عرب نیز قرار است او را توصیه کنند.
اما توصیه‌ها ائتلاف نمی‌سازند. بنت و آویگدور لیبرمن هر دو حکمرانی همراه با احزاب عرب را رد کرده‌اند و لیبرمن پس از رأی نیز این موضع را تکرار کرده است. این آیزنکوت را با سه مسیر پرهزینه روبه‌رو می‌کند. او می‌تواند حمایت خارجی احزاب عرب را بدون وزارت در کابینه جلب کند، الگویی که شرکای خود او ممکن است هنوز رد کنند. می‌تواند با احزاب تندرو-ارتدوکس مذاکره کند، که برخی از چهره‌های آنها به گفت‌وگو تمایل نشان داده‌اند، اگرچه آیزنکوت سوگند خورده که در مورد اعزام مردان هاردی (Haredi) به خدمت نظامی کوتاه نخواهد آمد. یا می‌تواند به دنبال توافق وحدت با لیکود باشد، که در حالی که نتانیاهو رهبری آن را بر عهده دارد او از آن امتناع کرده است.
راهبرد نتانیاهو تدافعی است. اولویت او مسدود کردن رقبایش از طریق مشروعیت‌زدایی از همکاری یهودی-عربی، ادعای مداخله خارجی در آرای عرب‌ها و مطرح کردن این پرسش است که آیا لیکود باید اصلاً نتیجه را به رسمیت بشناسد یا نه. زمان به نفع اوست: اگر گفتگوها به شکست بینجامد، او به‌عنوان سرپرست تا زمان برگزاری انتخابات جدید اوایل سال آینده باقی می‌ماند. بهترین اقدام تهاجمی او این است که یک حزب اپوزیسیون متمایل به راست را به اردوگاه خود بازگرداند.
سناریوی پایه، کشمکش طولانی‌مدت است، با ریسک واقعی بازگشت به چرخه تکرار انتخابات که بین 2019 و 2022 پنج رأی را تولید کرد. طبقه سیاسی می‌داند آن دوره چقدر فرساینده بود، و این خود فشار برای رسیدن به توافق را ایجاد می‌کند.
اگر دولتی ضد نتانیاهو شکل بگیرد چه اتفاقی می‌افتد
دولتی به رهبری آیزنکوت از نظر ایدئولوژیک گسترده و از نظر ساختاری نازک خواهد بود. این دولت از دموکرات‌های گرایش چپ یایر گولان تا ملی‌گرایان لائیک تندرو لیبرمن و رأی‌دهندگان راست‌گرای بنت امتداد خواهد یافت. آنچه آنها را متحد می‌کند مسئولیت‌پذیری است: یک کمیسیون دولتی تحقیق درباره شکست‌های اطلاعاتی پیش از 7 اکتبر 2023، پایان برنامه اصلاح قضایی و خدمت نظامی گسترده‌تر. در این موارد انتظار حرکت سریع می‌رود.
در حوزه امنیت، تغییر بیشتر در روش خواهد بود تا در ماهیت. آیزنکوت یک نظامی حرفه‌ای است که بر وحدت تبلیغ کرد نه امتیازدهی، و تعداد کمی در بلوک او در کوتاه‌مدت طرفدار دولت فلسطینی هستند. تفاوت در نحوه اتخاذ تصمیمات خواهد بود: وزن بیشتر به مشورت حرفه‌ای امنیتی، پذیرش بیشتر با شرکای عرب و بین‌المللی درباره آینده غزه، و تمایل کمتر به توسعه شهرک‌ها به‌عنوان سیاست دولتی.
آسیب‌پذیری‌ها آشکارند. اگر دولت متکی به احزاب عرب باشد، حتی از بیرون، هر بحران امنیتی تبدیل به آزمون وفاداری خواهد شد که اپوزیسیون از آن سوءاستفاده خواهد کرد. اگر متکی به احزاب حریدی باشد، باید اصلاحات مربوط به سربازی که ماموریتش را تعریف می‌کند تضعیف کند. تکه‌پچ مشابه بنت-لابید در 2021 حدود یک سال دوام آورد.
اگر بنیامین نتانیاهو سر پا بماند چه اتفاقی می‌افتد
دولت نتانیاهو که از این اعداد شکل گیرد به خیانتکاران یا یک شریک غیرمنتظره نیاز خواهد داشت و شکننده‌تر از دولت کنونی خواهد بود. احزاب اصلی آن—لیکود، اوتسما یهودیت به رهبری اتامار بن‌گِویر، و احزاب ارتدوکس افراطی—هر یک حق وتو خواهند داشت. بن‌گِویر خط مشی‌های سخت‌گیرانه‌تری در کرانه باختری و غزه دنبال خواهد کرد. احزاب حریدی محافظت قانونی از معافیت‌های سربازی را مطالبه خواهند کرد در حالی که ارتش با کمبود نیروی انسانی حاد روبه‌رو است و خشم عمومی بالا می‌گیرد.
نتیجه محتمل، حکمرانی در بحبوحه بحران خواهد بود: سیاست گروگان گرفته‌شده توسط «شریک ائتلافی» شدیدترین، بودجه‌ها معطل مطالبات بخشی و تهدیدهای مکرر به ترک ائتلاف. یک مأموریت مورد مناقشه که با ادعاهای دزدیده‌شدن انتخابات همراه است نیز شکاف‌ها را عمیق‌تر و مبارزه با دادستان کل، دادگاه‌ها و نیروهای امنیتی را تجدید خواهد کرد. انتظار داشته باشید نبردها بر سر صلاحیت قضایی و تحقیق درباره 7 اکتبر با شدتی بیشتر بازگردند.
یک پیچش وجود دارد. اگر نتانیاهو با بازگرداندن یک متحد سابق از اپوزیسیون دوام بیاورد، آن شریک می‌تواند راست افراطی را تضعیف کرده و دولتی معتدل‌تر از دولت قبلی پدید آورد. این نسخه‌ای است که او به شرکای مردد و به واشینگتن عرضه خواهد کرد.
معنی intrigues ائتلاف اسرائیل برای ایالات متحده
ایالات متحده در این نتیجه سهم غیرمعمولی دارد، زیرا رئیس‌جمهور Donald Trump قبل از انتخابات آشکارا از نتانیاهو حمایت کرد و بعدها خود را محقِ موفقیت او دانست. این دو رهبر در جریان جنگ با ایران نزدیکانه هماهنگ بودند و همچنان به طور منظم صحبت می‌کنند. یک دولت نتانیاهو آن صمیمیت را حفظ خواهد کرد. اما حمایت او در هر صورت خطرناک است. اگر نتانیاهو ببازد، Trump طرف بازنده در انتخابات یک دولت متحد را حمایت کرده است. اگر او با شرکای راست افراطی به‌طور ناچیز پیروز شود، واشینگتن وارث ائتلافی خواهد شد که سیاست‌های آن در کرانه باختری و غزه می‌تواند اهداف منطقه‌ای خود آمریکا را تضعیف کند، از ثبات غزه تا عادی‌سازی با عربستان سعودی.
دولت ایزنکوت معنایش خنک‌تر شدن اتحاد نیست. ایزنکوت از Trump ستایش کرده است در حالی که استدلال می‌کند اسرائیل بیش از حد به تصمیم‌های کاخ سفید وابسته شده است. منتظر نخست‌وزیری باشید که هماهنگی آرام‌تر از طریق کانال‌های نظامی، کشمکش‌های عمومی کمتر و پیش‌بینی‌پذیری بیشتر را ترجیح دهد، اما همچنین تمایل بیشتری به گفتن «نه» داشته باشد. این می‌تواند رابطه را سالم‌تر کند، اگرچه کمتر شخصی باشد. دولتی که نهادهای اسرائیل را تثبیت کرده و پیش‌نویس قانونی قابل‌اعتنایی را تصویب کند نیز در کنگره آمریکا دفاع‌پذیرتر خواهد بود، جایی که حمایت از اسرائیل حزبی‌تر شده است.
بدترین نتیجه برای واشینگتن بن‌بست طولانی است: دولتی سرپرست با مشروعیت ضعیف برای تصمیمات بزرگ درباره ایران، لبنان یا غزه، درست زمانی که ایالات متحده به یک شریک اسرائیلی نیاز دارد که قادر به تحویل باشد.
گفت‌وگوهای ائتلافی اسرائیل بیش از دفتر را تعیین می‌کنند
سه سیگنال ابتدا نشان خواهند داد که این روند به کجا می‌انجامد: آیا لیبرمن یا بنت درباره حمایت بیرونی از احزاب عرب نرمش نشان می‌دهند که در این صورت به آیزنکوت اکثریتی شکننده می‌دهد؛ دوم، آیا شاس در ازای یک مصالحه اولیه از نتانیاهو جدا می‌شود؛ سوم، آیا لیکود نتایج تصدیق‌شده را می‌پذیرد یا ادعاهای تقلب خود را تشدید می‌کند.
این پاسخ‌ها بیش از اینکه تعیین کنند چه کسی در دفتر نخست‌وزیری می‌نشیند، مشخص خواهند کرد که آیا اسرائیل پس از سال‌ها جنگ با دولتی بیرون می‌آید که توان اتخاذ تصمیمات سخت را دارد، و آیا واشنگتن شریکی به‌دست می‌آورد که بتواند روی او حساب کند.