دموکرات‌ها هر دو مجلس را بردند اما پیش از ژانویه نمی‌توانند جنگ ترامپ با ایران را متوقف کنند. او ممکن است ظرف شصت روز اقدام نظامی را آغاز کند و با شرط‌بندی بر فشار زمان تهران بیش از واشینگتن، در حالی که اکثریت ورودی تنها پس از آن می‌تواند تحقیق کند و تأمین مالی را محدود سازد.
اکثریت دموکرات پس از مهلت می‌رسد
پس از آنکه دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده پیروز شدند—و کرسی‌هایی را که سال‌ها، گاه دهه‌ها در اختیار جمهوری‌خواهان بود کسب کردند—دونالد ترامپ شکست را پذیرفت، به پیروزها تبریک گفت و به‌صورت علنی اعتراف کرد که جنگ با ایران به حزب او آرا را از دست داده است.
او گفت حاضر است با دموکرات‌ها کار کند، اما همچنین روشن ساخت که هرچه را نپسندد وتو خواهد کرد. اکنون هر دو حزب دلیل دارند که وارد معامله شوند. هر یک پیش از 2028 چیزی برای نشان دادن به هواداران خود نیاز دارد و وسوسه کسب امتیاز به‌هزینه دیگری خود دارای ریسک انتخاباتی است.
در خارج از کشور، رئیس‌جمهور اختیار وسیعی حفظ می‌کند و دموکرات‌ها ابزارهای محدودی برای مهار او دارند. آنها جنگ با ایران را به‌دقت بررسی، انتقاد و خواستار پایان دادن به آن خواهند شد—درگیری‌ای که آنها قبلاً از آن به منفعت سیاسی روی آورده‌اند و اکنون آن را از موقعیت قدرت کنگره به‌جای شکایت اقلیت پیگیری خواهند کرد.
با این حال، نشانه چندانی وجود ندارد که ترامپ قصد تغییر مسیر دارد. به‌نظر می‌رسد مصمم است تا وقتی نتواند پیروزی قاطعی را ادعا کند به فشار ادامه دهد، چه از طریق دیپلماسی، زور، یا ترکیبی از هر دو. اظهارات او پس از شکست این مسئله را روشن ساخت. او پذیرفت که جنگ برای او آرا هزینه داشته، اما تأکید کرد اقداماتش در برابر ایران درست و برای منافع بلندمدت آمریکا ضروری بوده است—خطی که او در طول کارزار بارها تکرار کرده بود.
کانال قطر به سازش‌ها اشاره می‌کند
در هفته‌های اخیر، لحن ترامپ به‌طور فزاینده‌ای اشاره کرده است که ممکن است توافقی نزدیک باشد که از طریق قطر میانجی‌گری شود. از طریق آن کانال، گزارش شده است که ایران امتیازاتی پیشنهاد کرده است، از جمله تمایل به کنار گذاشتن تنگه هرمز و رفتن مستقیم به مذاکرات درباره برنامه هسته‌ای‌اش.
اینکه آیا پیشنهادهای تهران واقعی است و آیا کافی خواهد بود تا ترامپ را به زودی به توافق بکشاند، هنوز روشن نیست. اظهارات ایرانی متناقض بوده است. ژنرال محسن رضایی، دبیرکل شورای عالی امنیت ملی ایران، اصرار کرده است که پیش از آغاز مذاکرات هفت شرط باید رعایت شود.
اکثریت دموکرات وضع او را تیزتر می‌کند
ترامپ، با این حال، زمان کمی برای انتظار برای امتیازات ایرانیان دارد—یا برای آغاز دور دیگری از مذاکرات مستقیم طولانی که ممکن است تنها نتایج اندک و شکننده‌ای به‌بار آورد. مذاکرات خسته‌کننده‌ای که منجر به تفاهم‌نامه آوریل گذشته شد هشداری است. آن توافق کوتاه‌مدت بود و هیچ ثمری نداشت. اکنون رویدادها کاملاً از آن پیشی گرفته‌اند.
پیروزی دموکرات‌ها وضعیت دشوار ترامپ را تیزتر کرده است. او تمایلی ندارد که به کنگره ورودی فرصتی دهد تا سوءمدیریت جنگ او یا پیامدهای نامطمئن اقتصادی آن را آشکار کند. دولت او به همان اندازه مصمم است که آنچه از سرمایه سیاسی رو به کاهشش باقی مانده را حفظ کند تا آن را صرف درگیری‌ای کند که حمایت مردمی اندکی دارد.
با این حال، جنگ مرکزی است که او امیدوار است میراثش را بر آن بنا کند. او بارها گفته است مشکل ایران را به جانشینی واگذار نخواهد کرد، همان‌گونه که به باور او پیشینیانش آن را به او سپرده‌اند — گله‌ای که او اغلب هنگام انتقاد از دولت‌های پیشین بیان کرده است. این فشارها او را به سمت یک خاتمه سریع سوق می‌دهد. فعلاً محاسبات او به ابتکار قطری متکی به نظر می‌رسد و او آماده است در صورت ناکامی مذاکرات در تولید نتایج سریع از زور استفاده کند.
منطق حاکی از عملیات نظامی در ظرف 60 روز آینده است — پیش از آنکه اکثریت جدید دموکرات در ژانویه کرسی‌های خود را تصاحب کند. هرگونه عملیات از این دست به احتمال زیاد به‌طور مشترک با اسرائیل انجام خواهد شد. اگر این عملیات نتواند اهداف واشنگتن را محقق کند، ترامپ می‌تواند آن را خاتمه دهد، بیشتر نیروهای آمریکایی را از منطقه خارج کند و بر محاصره زمینی و دریایی موجود علیه ایران تکیه کند. او می‌تواند به اندازه‌ای نیرو نگه دارد که محاصره را حفظ کرده و تنگه هرمز را تأمین کند.
در چنین شرایطی، زمان به جای فشار بر دولت ترامپ بر ایران فشار وارد خواهد کرد — که احتمالاً جمهوری اسلامی را وادار به امتیازدهی‌هایی خواهد ساخت که واشنگتن می‌خواهد. این سناریو پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای مورد بررسی قرار گرفته بود. نتیجه جمهوری‌خواهان احتمالاً ترامپ را به تسریع آن وادار خواهد کرد.
چرا برنامه‌ریزی، واکنش ایران را نادیده می‌گیرد
با این حال، این راهبرد یک ضعف بنیادی دارد: دشوار است پیش‌بینی کرد که ایران چگونه ممکن است واکنش نشان دهد به‌گونه‌ای که بخواهد آن را تضعیف کند. تا کنون، دولت نشان نداده است که برنامه‌ریزی‌اش حساب حرکت‌های غیرمنتظره ایرانی را کرده یا اینکه قادر است تهران را از گشودن جبهه‌های جدید در درگیری بازدارد.