ممکن است ترامپ، شی و پوتین در جریان نشستهای APEC در شنژن برای کاهش تنش در اوکراین، ترتیبدهی روند خلع سلاح هستهای کره، رویارویی با ایران، اختلالات حملونقل در تنگه هرمز و مناقشات پیرامون تثبیت استراتژیک پس از معاهده نوین «استارت جدید» گرد هم آیند، در حالی که نگرانیهای مربوط به یالتا و ترس متحدان از طرد شدن مطرح است.
چشمانداز مذاکرات همزمان میان رؤسای ایالات متحده، چین و روسیه در شنژن آزمون ساختاری نادری برای مدیریت معاصر قدرتهای بزرگ ارائه میدهد. در برابر جنگهای فعال در اوکراین و ایران، تنش حلنشده در شبهجزیره کره، فروپاشی کنترل تسلیحاتی دوجانبه و اضطراب شدید متحدان درباره کنار گذاشته شدن، این دیدار التزامات رقابتی را در یک لحظه دیپلماتیک متمرکز میسازد.
منتقدان یالتا را یادآور میشوند و هشدار میدهند که معاملهگری مستقیم درباره اوکراین بدون حضور کییف یا درباره امنیت آسیا بدون توکیو، سئول، تایپه و بروکسل ممکن است به مشروعیت بخشیدن به تجاوز، تضعیف بازدارندگی و معاوضه منافع متحدان با منافع بصری کوتاهمدت پس از یک انتخابات میاندورهای دشوار بینجامد. هواداران پاسخ میدهند که فقدان تماس هزینههای بیشتری به همراه دارد و اجازه میدهد خطا در محاسبه، تشدید موازی و فرسایش ارتباطات بحران بدون کنترل ادامه یابد.
در این زمینه مورد مناقشه، اجلاس سهجانبه پیشنهادی اهمیتی بیشتر بهعنوان مکانیزمی برای روشن ساختن خطوط قرمز، آزمایش معاملات محدود و بازیابی ارتباط در سطح رهبران پس از دوری طولانی مییابد تا بهعنوان مکانی برای حل و فصل. گزارششده است که دستورکار شامل یخزدگی مرحلهای در توسعه تسلیحات کره شمالی در حمایت از طرح صلح سئول، اقدامات محدود کاهش تشدید در اوکراین مانند حفاظت از زیرساختهای انرژی، غیرنظامیان و کشتیرانی، محدودیتها بر زنجیرههای تأمین نظامی ایران و اختلال نفتی از طریق هرمز و بابالمندب، و بحث اولیه درباره ثبات راهبردی پس از انقضای New START در میانه افزایش زرادخانهها است.
هیچیک از این مسیرها وعده حل سریع را نمیدهند، زیرا شخصیتها غیرقابل مصالحه باقی ماندهاند، منافع بهطور چشمگیری متفاوت است و همراستایی چین و روسیه فضای مانور واشینگتن را محدود میکند. با این حال اجلاس سهجانبه پیشنهادی اهمیت تحلیلی خود را حفظ میکند زیرا نشان میدهد رقابت لزوماً مانع هماهنگی گزینشی نیست، مقدمهای برای گفتوگوی فراگیر قدرتهای بزرگ ایجاد میکند و گزینههایی پدید میآورد که جانشینان ممکن است برای گسترش به سمت ترتیبات هماهنگشدهتر از آن استفاده کنند.
چرا اجلاس سهجانبه هنوز اکنون اهمیت دارد
در عرض تنها چند روز، ممکن است رئیسجمهور آمریکا Donald Trump، رهبر چین Xi Jinping، و رئیسجمهور روسیه Vladimir Putin در حاشیه نشست آتی همکاری اقتصادی آسیا-پاسیفیک در شنژن، چین، جلسهای سهجانبه برگزار کنند. به گزارش The Wall Street Journal، Putin ماه گذشته ایده یک رایزنی سهجانبه را بهعنوان فرصتی برای بحث درباره پایان جنگ در اوکراین مطرح کرده است.
هنوز برنامه قطعی اعلام نشده است، اما حتی احتمال برگزاری این دیدار نیز پریشانی گستردهای ایجاد کرده است. وزیر امور خارجه لهستان رادوسلاو سیکورسکی هشدار داد که تکرار کنفرانس یالتای 1945 رخ ندهد، زمانی که رئیسجمهور آمریکا فرانکلین روزولت و نخستوزیر بریتانیا وینستون چرچیل در برابر فشار رهبر شوروی ژوزف استالین برای سلطه اتحاد جماهیر شوروی بر اروپای شرقی تسلیم شدند.
سناتور آمریکایی کریس کونز در پست خود در X نوشت که «بدون حضور اوکراین سر میز، نمیتوان درباره آینده اوکراین گفتوگو کرد، و در حالی که ترامپ در هر فرصت ضعف و خدمت به شی و پوتین را نشان میدهد، هیچ مذاکره واقعی امکانپذیر نخواهد بود.»
این نگرانیها کاملاً موجه است؛ ترامپ سابقه نزدیک شدن به خودکامگان و پشت کردن به متحدان دموکراتیک را دارد. در صورتی که او با شی و پوتین گفتگو کند، باید از فروش متحدان اروپایی و شرکای آسیایی که در آن میز حضور نخواهند داشت، خودداری کند. و با توجه به شخصیتهای سرسخت سه رهبر و منافع ملی رقابتی که ایالات متحده را در برابر آنچه شی «شراکت بدون محدودیت» بین چین و روسیه مینامد قرار میدهد، این دیدار ممکن است در نهایت پیشرفت چندانی در مسائل بزرگ به همراه نداشته باشد.
با این حال، اگر ترامپ در یک اجلاس با شی و پوتین شرکت کند، تصمیم درستی خواهد بود. هیچ رئیسجمهور آمریکا تاکنون یک دیدار سهجانبه با رهبران چین و روسیه برگزار نکرده است، و مذاکرات پیشنهادی میتواند یخ را بشکند و گفتوگوی بسیار لازم را عادیسازی کند.
خودکامگی در حال از بین رفتن نیست، بنابراین خودکامهها و دموکراسیها باید یاد بگیرند نه تنها بهطور مسالمتآمیز در کنار هم زندگی کنند بلکه برای مهار رقابت ژئوپولیتیک و مقابله با چالشهای جهانی در دنیای هموابسته همکاری کنند. آمریکاییها بهراحتی با کشورهایی مانند روسیه و چین کنار نخواهند آمد، نظامهای سیاسی آنها تعهد ایالات متحده به گسترش دموکراسی را تهدید میکنند. اما ترامپ با تماس گرفتن با رؤسای بزرگترین خودکامههای جهان گامی جسورانه در مسیر درست برداشته است.
اگر او با شی و پوتین دیدار کند، ترامپ باید هدفی پایین انتخاب کند و تمرکز خود را بر انجام پیشرفتهای معنادار، اگرچه محدود، در تعداد کمی از مسائل محوری قرار دهد که میتواند از گفتگوهای سهجانبه سود ببرد: نقاط انفجاری شبهجزیره کره، اوکراین و ایران، و همچنین کنترل تسلیحات و ثبات راهبردی. اما حتی اگر نشست به نتایج ملموسی منجر نشود، باز هم ارزشمند خواهد بود. ترامپ، شی و پوتین راه را برای جانشینان خود هموار میکنند تا همکاری قدرتهای بزرگ را فراتر از خطوط ایدئولوژیک پیش ببرند و جهانی تکهتکه شده را تثبیت کنند.

تلاش هماهنگ
قبلاً، از جمله در مقالهای در Foreign Affairs در سال 2021 همراه با Richard Haass، استدلال کردهام که یک کنسرت جهانی—یک گروه هدایت غیررسمی از قدرتهای بزرگ بر الگوی کنسرت اروپا در قرن نوزدهم—بهترین امید برای مهار رقابت ژئوپلیتیک و امکانپذیر ساختن اقدام جمعی در دنیای چندقطبی را فراهم میآورد. علاوه بر ایالات متحده، چین و روسیه، یک کنسرت جدید شامل هند، ژاپن، اتحادیه اروپا و نمایندگانی از آفریقا، آمریکای لاتین، خاورمیانه و جنوبشرقی آسیا خواهد بود. کنسرتها نمایندگی را فدای کارآمدی میکنند و تنها به دولتهای ژئوپلیتیکی تأثیرگذار که باید در آن حضور داشته باشند، صندلی میدهند.
آنها اختلافات ایدئولوژیک را کنار میگذارند و دموکراسیها و خودکامگیها را گرد هم میآورند تا بر همکاری بینالمللی تمرکز کنند. از آنجا که کنسرتها روشهای الزامآور و قابلاجرایی را به نفع ایجاد اجماع غیررسمی کنار میگذارند، میتوانند زمانی موفق شوند که نهادهای رسمی مانند شورای امنیت سازمان ملل فلجاند و زمانی که ایالات متحده در تعهد خود به چندجانبهگرایی مبتنی بر قواعد دچار تردید میشود.
اما زمان کنسرت جهانی فرا نرسیده است. کنسرتها تنها زمانی بهطور مؤثر عمل میکنند که اعضای آنها متعهد به وضع موجود ارضی باشند، حاضر به اعمال خویشتنداری راهبردی و دنبال کردن منافع متقابل باشند، و آماده حل اختلافات بهصورت دیپلماتیک باشند. تهاجم پوتین به اوکراین در 2022 و تصمیم شی برای حمایت از روسیه، فعلاً امیدها را برای عادیسازی خویشتنداری و حل مسالمتآمیز اختلافات توسط قدرتهای بزرگ، نقش بر آب کرده است. در همین حال، دیپلماسی «اول آمریکای ترامپ» اقدام جمعی و منافع متقابل را کنار گذاشته و به نفع یکجانبهگرایی عمل میکند.
با این حال، اگرچه ترامپ، شی، و پوتین رهبران نامناسبی در زمان نامناسب برای تأسیس یک گروه هدایتکننده ابرقدرتها هستند که بازیگران عمده دیگر نهایتاً به آن بپیوندند، دیپلماسی آیکونوکلاستیک ترامپ مسبوق به سابقه مفیدی است. نشست آلاسکای او با پوتین سال گذشته و دو دیدار او با شی در سال جاری بهراستی نمایشی بودند و محتوای کمی داشتند.
اما با برداشتن گام بحثبرانگیز مذاکره مشترک با این دو رهبر، ترامپ پنجره اوورتون دیپلماتیک را گسترش داده و آنچه برای روسای جمهور آینده از نظر سیاسی ممکن است را توسعه داده است. اجتناب از برخورد ابرقدرتها و مهار جهانی که روزافزون آشفته میشود، مستلزم آن است که ایالات متحده روابط سازندهای با هر دو کشور چین و روسیه برقرار کند. شایسته است که به ترامپ برای آغاز یک سهجانبه که جانشینانش میتوانند ادامه دهند، اعتبار داده شود.
جنگ و صلح
اگر آنها در شنژن دیدار کنند، ترامپ، شی، و پوتین باید بر کاستن از تنشها در نقاط حساس ژئوپلیتیکی کلیدی تمرکز کنند. شبهجزیره کره بهترین فرصت را برای همکاری سه رهبر فراهم میآورد. در مجمع عمومی سازمان ملل در سپتامبر، رئیسجمهور کره جنوبی Lee Jae-myung طرح جاهطلبانهای برای عادیسازی روابط با پیونگیانگ مطرح کرد که شامل پیشنهادی برای جایگزینی آتشبس 1953 شبهجزیره با یک «رژیم صلح» است که «احترام به نظامهای یکدیگر و پذیرش تفاوتهایمان» را ترویج میدهد. بهعنوان بخشی از آن طرح، لی از رویکرد مرحلهای برای خلع سلاح هستهای کره شمالی حمایت کرده است، با یک توقف اولیه در توسعه تسلیحات و سپس کاهش تدریجی زرادخانه هستهای و موشکهای بالستیک پیونگیانگ تا زمانی که شبهجزیره عاری از سلاح هستهای شود.
پیشنهاد جسورانه لی میتواند منافع ایالات متحده، چین و روسیه را همراستا کند. ترامپ روشن ساخته که میخواهد تنشها در شبهجزیره کره را کاهش دهد و در حال حاضر به دنبال دیدار با رهبر کره شمالی Kim Jong Un است. پکن و مسکو برای نفوذ بر کیم رقابت میکنند، اما هر دو خواهان رابطهای باثبات بین کره شمالی و جنوبی هستند، بنابراین ممکن است حاضر به همکاری بر سر پیشنهادهایی برای توقف تولید تسلیحات هستهای و تشویق مذاکرات بین پیونگیانگ و سئول باشند. ترامپ، شی، و پوتین باید هدف خود را این قرار دهند که از دیدارشان با طرحی برای پیشبرد دستورکار صلح لی بیرون آیند؛ حمایت مشترک از توقف توسعه تسلیحات هستهای کره شمالی نقطه آغاز خوبی است.
فشار بر پوتین برای کاهش تنش در اوکراین
چشمانداز پیشرفت در مسیر پایان دادن به جنگ در اوکراین بسیار تاریکتر اما ناممکن نیست. ترامپ باید در تلاش برای تضعیف توان روسیه برای تداوم جنگ باشد، اما مدتهاست در برابر تشدید تحریمها علیه مسکو مقاومت کرده است. او درباره فرصتهای بالقوه کسبوکار با روسیه سخن میگوید و در هفتههای اخیر حتی با پوتین توافقی برای وارد کردن دیزل بیشتر روسیه به بازارهای جهانی منعقد کرد و از اعمال دور جدیدی از تحریمهای کنگره علیه مسکو صرفنظر کرد. ظاهراً ترامپ بیش از آنکه برای محدود کردن توان روسیه به منظور تأمین مالی جنگش علیه اوکراین اهمیت قائل باشد، به کاهش قیمت سوخت توجه دارد.
یک اجلاس به ترامپ فرصت میدهد مسیر را تغییر دهد و تلاش کند شی را قانع کند که پوتین را مهار کند. ترامپ سوگند خورده جنگ در اوکراین را به پایان برساند، و رهبر چین میتواند به او در دستیابی به این هدف کمک کند. شی اهرم عظیمی بر پوتین دارد: چین از کرملین از لحاظ دیپلماتیک حمایت میکند، بزرگترین خریدار نفت و گاز روسیه است، و تأمینکننده اصلی کالاهای دوگانهمصرف مانند نیمههادیها و ابزارهای ماشینی است که برای تولید تسلیحات روسیه حیاتیاند.
شی تا کنون با جنگ پوتین علیه اوکراین همراهی کرده است، احتمالاً زیرا این درگیری توجه و منابع آمریکا را از آسیا منحرف میکند، ناتو را دچار تفرقه میسازد، و به شی و پوتین امکان میدهد خود را پیشروان مقاومت جهانی در برابر هژمونی غرب قلمداد کنند.
اما زمانی که شی و ترامپ در ماه مه دیدار کردند، رهبران توافق کردند که «یک رابطه سازنده ثبات استراتژیک» بین چین و ایالات متحده پیگیری کنند، که شی میتواند با فشار آوردن بر پوتین برای کاهش تنش آن را پیش ببرد. هرچه شمار بیشتری از روسها اثرات جنگ را احساس کنند، کرملین ممکن است نسبت به چنین فشاری پذیراتر شود.
حملات پهپادی اوکراین به بخش نفتی و شبکههای لجستیکی روسیه آسیب قابلتوجهی زدهاند، که به معنی آن است که شهروندان روس با کمبود فزاینده گاز و کالاها مواجهاند. در همین حال، حدود 35,000 سرباز روسی در هر ماه در شرق اوکراین جان خود را از دست میدهند یا آسیبهای شدید میبینند، که پوتین را وادار میکند به حرکت نامحبوب افزایش بسیج نظامی فکر کند. با نبود پیروزی میدانی در افق، پوتین انگیزههایی برای بررسی یک راه دیپلماتیک خروج دارد.
ترامپ و شی میتوانند پوتین را تحت فشار قرار دهند تا مجموعهای از اقدامات محدود اما مؤثر برای کاهش تنش را بپذیرد. این اقدامات میتواند شامل توافقی بین روسیه و اوکراین—به میانجیگری و نظارت واشنگتن و پکن—برای پایان دادن به حملات به تأسیسات انرژی و زیرساختها، اهداف غیرنظامی، و کشتیرانی تجاری باشد. ترامپ و شی همچنین میتوانند بهصورت مشترک پوتین را تحت فشار قرار دهند تا از اقداماتی که میتواند جنگ را گسترش دهد مانند نفوذ پهپادهای روسی به فضای هوایی ناتو، خرابکاری در زیرساختهای اروپایی، و تهدید به استفاده از سلاحهای هستهای خودداری کند. این فشار، در کنار جذابیت بهبود روابط دیپلماتیک و تجاری با ایالات متحده، ممکن است پوتین را قانع کند حداقل در برخی از این مسائل عقبنشینی کند.

گفتوگوی تنگهای
ترامپ همچنین میتواند از یک اجلاس سهجانبه برای درخواست کمک در بیرون آوردن ایالات متحده از جنگش در ایران استفاده کند—یک مرداب که هرجومرج منطقهای و افزایش شدید قیمت نفت را بهوجود آورده است. در حالی که تهران به صدور خواستههای حداکثری ادامه میدهد و جنگ، عبور کشتیها از تنگه هرمز و بابالمندب را مختل میکند، ترامپ به یک راه خروج نیاز دارد.
نه شی و نه پوتین تا کنون مایل نبودهاند که کمکی کنند. چین همچنان نفت ایران را میخرد و به تهران اطلاعات نظامی و اقلام دومنظورهای میدهد که در نهایت در پهپادها و موشکهای ایرانی بهکار میروند، و روسیه دادههای هدفگیری ماهوارهای، مهمات، فناوری پیشرفته پهپاد و پشتیبانی لجستیکی فراهم میکند. هم پکن و هم مسکو از دیدن گیر کردن ایالات متحده در یک درگیری که شکافها در میان آرایدهندگان آمریکایی را تشدید میکند و ناتو را تفرقهافکن میسازد، خرسندند.
بهعنوان یک صادرکننده عمده انرژی، روسیه از جهش قیمت نفت که این درگیری برانگیخته سود میبرد، بنابراین فشار آوردن بر پوتین برای متوقف کردن حمایت از ایران احتمالا بیفایده است. اما چین بزرگترین واردکننده نفت در جهان است و پکن منافع مستقیمی در کاهش قیمت انرژی از طریق تثبیت صادرات از خاورمیانه دارد. اگرچه ذخایر بزرگ نفتی چین تا کنون اقتصادش را از افزایش قیمت نفت محافظت کردهاند، آن ذخایر بهطور قابلتوجهی کاهش یافتهاند. واردات نفت خام چین دوباره شروع به افزایش کردهاند و در صورت طولانی شدن درگیری اقتصاد آن را در معرض قیمتهای بالای انرژی قرار میدهند. و بهعنوان بزرگترین صادرکننده کالا در جهان، چین از اثر خنثیکننده قیمتهای بالای انرژی بر رشد جهانی متضرر میشود.
بنابراین ممکن است شی مایل به کمک برای پایان دادن به جنگ به ترامپ باشد. ترامپ باید از شی بخواهد جریان اقلام دومنظوره چینی به ایران را متوقف کند یا دستکم کند کند. محاصره دریایی واشنگتن و تحریمهای مالی و تجاری علیه تهران از پیش به اقتصاد و زنجیرههای تأمین نظامی ایران آسیب زدهاند. با قطع ارسال فناوریهای چینی به ایران، پکن میتواند این انزوای اقتصادی را عمیقتر کند و به متقاعد کردن تهران برای مذاکره درباره پایان درگیری کمک کند.
شی همچنین میتواند از ایران بخواهد که درخواستهای غیرواقعبینانه خود برای پایان دادن به جنگ را کنار بگذارد، از جمله خروج نیروهای آمریکایی از خلیج، آزادسازی داراییهای ایران که مسدود شدهاند، و رفع تحریمهای اقتصادی. واشنگتن ممکن است حاضر باشد تسهیلات اقتصادی ارائه کند، اما تنها بهعنوان بخشی از مذاکرات پس از جنگ در جهت دستیابی به توافقی که جاهطلبیهای هستهای ایران را محدود کند. شی میتواند با ترغیب ایران به پذیرش شروط قابلقبول برای پایان فوری درگیری، راه را برای آن گفتوگوها هموار سازد.
مسیر سهجانبه برای کنترل تسلیحات
فراتر از تلاش برای حل منازعات کنونی، ترامپ باید ثبات راهبردی آینده را با پیگیری مذاکرات کنترل تسلیحات با شی و پوتین ترویج کند. هر توافق کنترل تسلیحاتیای که بین واشینگتن و مسکو مذاکره شده منقضی شده است؛ توافق هستهای نهایی آنها، New START، در فوریه پایان یافت. در حال حاضر هیچ محدودیتی بر زرادخانههای راهبردی آمریکا و روسیه وجود ندارد و هیچ بازرسی منظم، تبادل داده یا اطلاعرسانی درباره تمرینهای هستهای وجود ندارد. این آزادی هستهایِ کامل بهویژه با توجه به غرّشهای هستهای روسیه در جریان جنگ در اوکراین و علاقه کرملین به provocationهایی مانند فرستادن پهپادهای حاوی مواد منفجره به فضای هوایی ناتو بهشدت خطرناک است.
در ماه اکتبر، ترامپ بهجا پیشنهاد کرد که یک اجلاس سهجانبه شامل بحثی درباره کنترل تسلیحات هستهای باشد. چین مدتها از ورود به گفتوگوهای کنترل تسلیحات امتناع کرده و استدلال کرده که وقتی زرادخانهاش بسیار کوچکتر از ایالات متحده و روسیه است، نباید مجبور به محدود کردن برنامه هستهای خود شود.
اما پکن بهسرعت در حال گسترش و نوسازی زرادخانه هستهای خود است. پنتاگون پیشبینی کرده که چین تا سال 2030 بیش از 1,000 کلاهک عملیاتی خواهد داشت و آن را نزدیک به سطح ایالات متحده و روسیه قرار میدهد که هر کدام تقریباً 1,800 کلاهک عملیاتی دارند.
با توجه به مسیر نامشخص روابط ایالات متحده و چین، بیثباتی در شبهجزیره کره و رابطه تنشآلود چین با تایوان که خطر درگیری در شرق آسیا را افزایش میدهد، پکن باید بخشی از مذاکرات سطح بالا درباره کنترل تسلیحات هستهای باشد.
واقعبینانه، ترامپ کاری بیشتر از آغاز این گفتوگو و دعوت از شی و پوتین برای ادامه آن در مذاکرات سهجانبه آتی که توسط تیمهایی از دیپلماتها و کارشناسان کنترل تسلیحات هدایت میشوند، نمیتواند انجام دهد. در مذاکرات آینده، این سه کشور باید نه تنها درباره سقفهای ذخایر تسلیحات هستهای بلکه درباره تماسهای نظامی به نظامی، پروتکلهای مدیریت بحران، اطلاعرسانی درباره تمرینهای نظامی، مقابله با تکثیر تسلیحات و دیگر اقداماتی که میتوانند به ثبات راهبردی کمک کنند، گفتوگو کنند.

حفظ خط
ترامپ میتواند موضوعات زیادی دیگر را به دستور کار اجلاس بیفزاید، از جمله تجارت، امنیت انرژی و مقررات هوش مصنوعی، اما باید از مکالمهای گسترده که به جایی نمیرسد اجتناب کند. با این حال، او ممکن است با پیشنهاد یک ابتکار سهجانبه در حوزهای که همکاری نسبتاً ساده است، یک پیروزی آسان کسب کند—برای مثال، یک مأموریت پزشکی مشترک به جمهوری دموکراتیک کنگو برای کمک به مبارزه با ابولا یا یک عملیات کمک مشترک برای ارائه کمکهای بشردوستانه به غزه یا یمن. یک تلاش ملموس و علنی در این زمینه نشان خواهد داد که گفتوگوی سهجانبه میتواند همکاریهای قابل اجرا به همراه داشته باشد.
اما ترامپ باید مراقب باشد که آنچنان مشتاق پیروزی نشود که اجازه دهد شی و پوتین از او سوءاستفاده کنند. نشست همکاری اقتصادی آسیا-پاسیفیک تنها دو هفته پس از آن برگزار میشود که رأیدهندگان آمریکایی در انتخابات میاندورهای بهطور تاریخی به ترامپ و حزب او پیام رد دادهاند.
رئیسجمهوری بهشدت حساس ممکن است وسوسه شود برای کسب یک دستاورد در سیاست خارجی به پکن و مسکو امتیاز دهد. او باید از بهاتفاق پشت درهای بسته انجامدادن مصالحهای درباره اوکراین که سپس سعی کند آن را بر کییف و حامیان اروپاییاش تحمیل کند، جلوگیری کند.
بهطور مشابه، او باید در قبال تایوان موضع خود را حفظ کند حتی در حالی که در پی کمک شی برای کره شمالی، اوکراین و ایران است. در غیر این صورت، ترامپ از نشست سهجانبه خارج خواهد شد و بدترین نگرانیهای کسانی را تأیید خواهد کرد که پیشبینی یک یالتای جدید را داشتند. تسلیمشدن در برابر شی و پوتین متحدان واشنگتن را دور خواهد کرد، ضعف آمریکایی را نمایش خواهد داد و بازدارندگی جهانی را تضعیف خواهد کرد.
ترامپ همچنین باید با دقت جنبههای بصری یک اجلاس سهجانبه را مدیریت کند. پوتین یک جنایتکار جنگی متهم است که به جنگ تجاوزکارانهای بیرحمانه علیه اوکراین ادامه میدهد. بسیار زود است که او را از جعبه تنبیه بیرون گذاشت. و اگرچه واشنگتن در تلاش برای ایجاد یک رابطه کاری خوب با پکن درست عمل میکند، زمان آن رسیده است که «دوستی واقعاً بزرگ» ترامپ با شی به ثمر بنشیند. ترامپ باید با خونسردی و عملگرایی به مذاکرات نزدیک شود و بکوشد نشان دهد واشنگتن، پکن و مسکو میتوانند با هم کار کنند تا به ترویج صلح و ثبات جهانی کمک کنند.
نشست هفته آینده بهزودی دوران جدیدی از همکاری ابرقدرتها را آغاز نخواهد کرد. ممکن است حتی دستاوردهای مشخصی هم به دنبال نداشته باشد. با این حال، این دیدار سابقه ارزشمندی را ایجاد خواهد کرد. صرفاً با نشستن روبهروی شی و پوتین، ترامپ مکالمه سهجانبهای که به شدت مورد نیاز است را آغاز خواهد کرد.
