ترامپ، شی و پوتین ممکن است هم‌زمان با نشست‌های اپک در شنژن برای کاهش تنش در اوکراین، ترتیبی‌بخشی به خلع‌سلاح شبه‌جزیره کره، مواجهه با ایران، اختلال در کشتیرانی هرمز و پساکمیت «نیوت استارت» بر سر ثبات راهبردی گردهم آیند؛ در حالی که نگرانی‌های یالتایی درباره حذف متحدان نیز مطرح است.
چرا نشست سه‌جانبه همچنان اکنون اهمیت دارد
در عرض چند روز، رئیس‌جمهور ایالات متحده Donald Trump، رهبر چین Xi Jinping، و رئیس‌جمهور روسیه Vladimir Putin می‌توانند در حاشیه نشست آتی همکاری اقتصادی آسیا-پاسفیک در شنژن، چین، یک اجلاس سه‌جانبه برگزار کنند. به گزارش The Wall Street Journal، Putin ماه گذشته ایده یک گفت‌وگوی سه‌طرفه را به‌عنوان فرصتی برای بحث دربارۀ پایان دادن به جنگ در اوکراین مطرح کرد.
هنوز طرح قطعی اعلام نشده است، اما حتی احتمال برگزاری این نشست موجب نگرانی گسترده‌ای شده است. وزیر امور خارجه لهستان Radoslaw Sikorski هشدار داد که نباید تکرار کنفرانس یالتا در 1945 رخ دهد، زمانی که رئیس‌جمهور آمریکا Franklin Roosevelt و نخست‌وزیر بریتانیا Winston Churchill در برابر فشار رهبر شوروی Joseph Stalin برای تسلط اتحاد شوروی بر اروپای شرقی تسلیم شدند.
سناتور ایالات متحده Chris Coons در X نوشت که «دربارۀ آینده اوکراین نمی‌توان بدون حضور اوکراین در میز مذاکره بحث کرد، و هیچ مذاکرات واقعی وجود ندارد تا زمانی که Trump در هر فرصت ضعف و بندگی نسبت به Xi و Putin نشان دهد.»
این نگرانی‌ها کاملاً موجه است؛ Trump سابقه نزدیکی با خودکامگان و پشت کردن به متحدان دموکراتیک را دارد. اگر او با Xi و Putin بنشیند، باید از فروش متحدان اروپایی و آسیایی که در میز حضور نخواهند داشت خودداری کند. و با توجه به شخصیت‌های سرسخت سه رهبر و منافع ملی متعارض که ایالات متحده را در برابر آنچه Xi آن را «شراکت بدون حد و مرز» بین چین و روسیه می‌نامد قرار می‌دهد، این نشست ممکن است در نهایت پیشرفت قابل‌توجهی در مسائل اصلی به دست ندهد.
با این حال، پیوستن Trump به یک نشست با Xi و Putin تصمیم درستی خواهد بود. هیچ رئیس‌جمهور آمریکا تاکنون یک ملاقات سه‌جانبه با رهبران چین و روسیه برگزار نکرده است، و گفت‌وگوهای پیشنهادی می‌تواند یخ را بشکند و آغازگر عادی‌سازی گفت‌وگوی بسیار مورد نیاز باشد.
خودسالاری از بین نخواهد رفت، بنابراین خودکامگان و دموکراسی‌ها باید بیاموزند نه تنها در کنار هم راحت زیست کنند بلکه برای مهار رقابت ژئوپولیتیکی و مقابله با چالش‌های جهانی در جهانی به‌هم‌وابسته با یکدیگر همکاری کنند. آمریکایی‌ها رابطه‌ای آسان با کشورهایی مانند روسیه و چین نخواهند داشت که نظام‌های سیاسی‌شان تعهد ایالات متحده به ترویج دموکراسی را تهدید می‌کنند. اما ترامپ با برقراری ارتباط با سران برجسته‌ترین خودکامگان جهان گامی جسورانه در مسیر درست برمی‌دارد.
اگر او با شی و پوتین دیدار کند، ترامپ باید هدفی پایین‌تر قرار دهد و بر پیشرفت معنادار، هرچند محدود، در چند موضوع محوری که می‌توانند از یک گفت‌وگوی سه‌جانبه سود ببرند تمرکز کند: نقاط تنش شبه‌جزیره کره، اوکراین و ایران، همچنین کنترل تسلیحات و ثبات راهبردی. اما حتی اگر این اجلاس نتایج ملموسی به همراه نداشته باشد، باز هم ارزشمند بوده است. ترامپ، شی و پوتین راه را برای جانشینان خود هموار می‌کنند تا همکاری قدرت‌های بزرگ را فراتر از خطوط ایدئولوژیک پیش ببرند و دنیای قطعه‌قطعه‌شده را تثبیت کنند.
تلاش هماهنگ
پیش‌تر، از جمله در مقاله‌ای در Foreign Affairs در سال 2021 همراه با Richard Haass، استدلال کرده‌ام که یک کنسرت جهانی—گروهی راهبردی غیررسمی از قدرت‌های بزرگ الگو گرفته از کنسرت اروپا در قرن نوزدهم—بهترین امید برای محدود کردن رقابت ژئوپولیتیکی و امکان‌پذیر ساختن اقدام جمعی در جهانی چندقطبی را فراهم می‌آورد. علاوه بر ایالات متحده، چین و روسیه، یک کنسرت جدید شامل هند، ژاپن، اتحادیه اروپا و نمایندگانی از آفریقا، آمریکای لاتین، خاورمیانه و جنوب‌شرق آسیا خواهد بود. کنسرت‌ها نمایندگی را فدای کارایی می‌کنند و تنها به آن دولت‌های دارای نفوذ ژئوپولیتیکی که باید در میز حضور داشته باشند، صندلی می‌دهند.
آنها اختلافات ایدئولوژیک را کنار می‌گذارند و دموکراسی‌ها و خودکامگی‌ها را گرد هم می‌آورند تا بر همکاری بین‌المللی تمرکز کنند. از آنجا که کنسرت‌ها به‌جای رویه‌های الزام‌آور و قابل اجرا به ساخت اجماع غیررسمی پایبندند، می‌توانند زمانی موفق شوند که نهادهای رسمی مثل شورای امنیت سازمان ملل فلج شده‌اند و زمانی که ایالات متحده در تعهد خود به چندجانبه‌گرایی مبتنی بر قواعد تردید دارد.
اما زمان برگزاری کنسرت جهانی فرا نرسیده است. کنسرت‌ها تنها زمانی به‌خوبی عمل می‌کنند که اعضای آن متعهد به وضع موجود ارضی باشند، حاضر به اعمال خویشتن‌داری راهبردی و پیگیری منافع مشترک بوده و آماده حلوفصل دیپلماتیک اختلافات باشند. تهاجم 2022 پوتین به اوکراین و تصمیم شی برای حمایت از روسیه، فعلاً امیدها برای عادی‌سازی خویشتن‌داری و حل مسالمت‌آمیز اختلافات از سوی قدرت‌های بزرگ را نقش بر آب کرده‌اند. در همین حال، سیاست «آمریکا اول» ترامپ، عمل مشترک و منافع متقابل را رها کرده و به جانبداری از یک‌جانبه‌گرایی می‌پردازد.
با این حال،گرچه ترامپ، شی و پوتین در این زمان و با این افراد رهبران مناسبی برای ایجاد گروه هدایت‌کننده قدرت‌های بزرگ که دیگر بازیگران عمده نهایتاً به آن بپیوندند نیستند، دیپلماسی آیکونوکلاستیک ترامپ سابقه‌ای مفید ایجاد می‌کند. نشست آلاسکای او با پوتین در سال گذشته و دو نشست او با شی در سال جاری راستش را بخواهیم بیشتر نمایشی و کم‌عمق بودند.
اما با برداشتن گام جنجالی برای دنبال‌کردن مذاکرات مشترک با این دو رهبر، ترامپ پنجره اوورتون دیپلماتیک را گسترش داده و محدوده آنچه برای رؤسای جمهوری آینده آمریکا از نظر سیاسی ممکن است را وسعت بخشیده است. اجتناب از درگیری بین قدرت‌های بزرگ و مهار دنیایی که روزبه‌روز در آشفتگی بیشتری فرو می‌رود، مستلزم آن است که ایالات متحده روابط سازنده‌ای با هر دو کشور چین و روسیه بسازد. شایسته است که از ترامپ به‌خاطر آغاز یک سه‌جانبه گفت‌وگو که جانشینان او می‌توانند آن را ادامه دهند، قدردانی شود.
جنگ و صلح
اگر آنها در شنژن دیدار کنند، ترامپ، شی و پوتین باید بر کاهش تنش‌ها در نقاط کلیدی تنش ژئوپلیتیک متمرکز شوند. شبه‌جزیره کره بهترین فرصت را برای همکاری این سه رهبر فراهم می‌آورد. در مجمع عمومی سازمان ملل در سپتامبر، رئیس‌جمهور کره جنوبی لی جائه‌میونگ طرحی بلندپروازانه برای عادی‌سازی روابط با پیونگ‌یانگ ارائه داد که شامل پیشنهادی برای جایگزینی آتش‌بس سال 1953 شبه‌جزیره با «رژیم صلح» است که «احترام به نظام‌های یکدیگر و به رسمیت شناختن تفاوت‌هایمان» را ترویج کند. به‌عنوان بخشی از آن طرح، لی رویکردی مرحله‌ای برای خلع‌سلاح هسته‌ای کره شمالی را پیشنهاد کرده است، با یک یخ‌زدن اولیه در توسعه تسلیحات و سپس کاهش تدریجی زرادخانه‌های هسته‌ای و موشک‌های بالستیک پیونگ‌یانگ تا زمان خلع‌سلاح شبه‌جزیره.
پیشنهاد جسورانه Lee می‌تواند منافع آمریکا، چین و روسیه را هم‌راستا کند. ترامپ صراحتاً گفته است که می‌خواهد تنش‌ها در شبه‌جزیره کره را کاهش دهد و در پی دیداری با رهبر کره‌شمالی کیم جونگ اون است. پکن و مسکو برای نفوذ بر کیم رقابت می‌کنند، اما هر دو خواهان رابطه‌ای باثبات بین کره شمالی و جنوبی هستند، بنابراین ممکن است مایل به همکاری در پیشنهادهایی برای توقف تولید تسلیحات هسته‌ای و تشویق گفت‌وگو بین پیونگ‌یانگ و سئول باشند. ترامپ، شی و پوتین باید هدف‌شان این باشد که از دیدار خود با برنامه‌ای برای پیشبرد دستورکار صلح Lee خارج شوند؛ حمایت مشترک از توقف توسعه تسلیحات هسته‌ای کره‌شمالی نقطه خوبی برای شروع است.
فشار بر پوتین برای کاهش تنش‌ها در اوکراین
افق پیشرفت برای پایان دادن به جنگ در اوکراین کمرنگ‌تر است اما اصلاً ناموجود نیست. ترامپ باید در تلاش باشد تا توانایی روسیه برای تداوم جنگ را تضعیف کند، اما او مدت‌ها از سخت‌تر کردن تحریم‌ها علیه مسکو خودداری کرده است. او از پروژه‌های تجاری بالقوه با روسیه سخن می‌گوید و در هفته‌های اخیر حتی برای وارد کردن بیشتر دیزل روسیه به بازارهای جهانی با پوتین به توافق رسید و از دور جدید تحریم‌های کنگره علیه مسکو چشم‌پوشی کرد. واضح است که ترامپ بیشتر نگران کاهش قیمت سوخت است تا محدود کردن توان روسیه برای تأمین مالی جنگش علیه اوکراین.
یک اجلاس به ترامپ فرصت می‌دهد مسیرش را تغییر دهد و سعی کند شی را قانع کند پوتین را مهار کند. ترامپ سوگند خورده جنگ در اوکراین را به پایان برساند و رهبر چینی می‌تواند در تحقق آن هدف به او کمک کند. شی اهرم زیادی روی پوتین دارد: چین از لحاظ دیپلماتیک از کرملین حمایت می‌کند، بزرگ‌ترین خریدار نفت و گاز روسیه است، و عمده تأمین‌کننده کالاهای دو کاربرده مانند نیمه‌هادی‌ها و ابزارهای ماشینکاری است که برای تولید تسلیحات روسیه حیاتی‌اند.
شی تا کنون با جنگ پوتین علیه اوکراین همراهی کرده است، احتمالاً زیرا این درگیری توجه و منابع آمریکا را از آسیا منحرف می‌کند، ناتو را تقسیم می‌کند، و به شی و پوتین اجازه می‌دهد خود را به‌عنوان رهبری یک مقاومت جهانی در برابر هژمونی غربی نشان دهند.
اما وقتی شی و ترامپ در ماه مه امسال دیدار کردند، رهبران توافق کردند که «روابط سازنده‌ای مبتنی بر ثبات استراتژیک» بین چین و ایالات متحده دنبال کنند، که شی می‌تواند با فشار بر پوتین برای کاهش تنش‌ها آن را پیش ببرد. هر چه تعداد بیشتری از روس‌ها آثار جنگ را احساس کنند، ممکن است کرملین پذیرش چنین فشاری را تازه‌تر بپذیرد.
حملات پهپادی اوکراین ضربه قابل‌توجهی به بخش نفت و شبکه‌های لجستیکی روسیه وارد می‌کند که به معنای مواجهه شهروندان روس با کمبود فزاینده گاز و کالاهاست. در همین حال، حدود 35000 سرباز روسی در هر ماه در شرق اوکراین جان خود را از دست می‌دهند یا دچار جراحات شدید می‌شوند و این امر پوتین را وادار می‌کند تا به اقدام نامحبوب افزایش بسیج نظامی فکر کند. با نبود پیروزی میدانی در افق، پوتین دلایلی برای درنظر گرفتن یک مسیر دیپلماتیک خروج دارد.
ترامپ و شی می‌توانند بر پوتین فشار بیاورند تا مجموعه‌ای از گام‌های محدود اما مهم را برای کاهش تنش بپذیرد. این اقدامات می‌تواند شامل توافقی میان روسیه و اوکراین—با میانجی‌گری و نظارت واشنگتن و پکن—برای پایان دادن به حملات علیه تأسیسات و زیرساخت‌های انرژی، اهداف غیرنظامی و حمل‌ونقل تجاری باشد. ترامپ و شی همچنین می‌توانند به‌طور مشترک از پوتین بخواهند از اقداماتی که می‌تواند جنگ را گسترش دهد خودداری کند، مانند نفوذ پهپادهای روسی به فضای هوایی ناتو، خراب‌کاری در زیرساخت‌های اروپایی و تهدید به استفاده از تسلیحات هسته‌ای. این فشار، همراه با جذابیت بهبود روابط دیپلماتیک و تجاری با ایالات متحده، ممکن است پوتین را قانع کند نسبت به دست‌کم برخی از این مسائل کوتاه بیاید.
گفت‌وگوی تنگه‌ها
ترامپ همچنین می‌تواند از یک اجلاس سه‌جانبه برای جستجوی کمک جهت رهایی ایالات متحده از جنگش در ایران استفاده کند—مردابی که هرج‌ومرج منطقه‌ای و افزایش قیمت نفت را به همراه داشته است. با ادامه درخواست‌های حداکثری تهران و اختلال جنگ در عبور و مرور از تنگه‌های هرمز و باب‌المندب، ترامپ به یک راه خروج نیاز دارد.
نه شی و نه پوتین تا کنون تمایلی به همکاری نشان نداده‌اند. چین همچنان نفت ایران را می‌خرد و به تهران اطلاعات نظامی و اقلام دو منظوره‌ای می‌دهد که به پهپادها و موشک‌های ایرانی منتهی می‌شوند، و روسیه نیز داده‌های هدف‌گیری ماهواره‌ای، مهمات، فناوری پیشرفته پهپادی و حمایت لجستیکی فراهم می‌کند. هر دو پکن و مسکو خوشحال‌اند که می‌بینند ایالات متحده درگیر یک منازعه‌ای است که شکاف‌ها در میان رأی‌دهندگان آمریکایی را تشدید می‌کند و ناتو را تضعیف می‌نماید.
به‌عنوان یک صادرکننده بزرگ انرژی، روسیه از جهش قیمت نفت که این منازعه به‌وجود آورده است سود می‌برد، بنابراین فشار آوردن بر پوتین برای متوقف کردن حمایت از ایران احتمالاً تلاش بی‌حاصلی است. اما چین بزرگ‌ترین واردکننده نفت در جهان است و پکن علاقه‌مند به کاهش قیمت‌های انرژی از طریق تثبیت صادرات از خاورمیانه است. اگرچه ذخایر بزرگ نفتی چین تاکنون اقتصاد آن را از افزایش قیمت نفت محافظت کرده‌اند، این ذخایر به طور قابل توجهی کاهش یافته‌اند. واردات نفت خام چین بار دیگر شروع به افزایش کرده است و در صورتی که جنگ طول بکشد، اقتصاد آن در معرض قیمت‌های بالای انرژی قرار می‌گیرد. و به‌عنوان بزرگ‌ترین صادرکننده کالا در جهان، چین از تأثیر مهارکننده قیمت‌های بالای انرژی بر رشد جهانی متضرر می‌شود.
از این‌رو ممکن است شی مایل به کمک به ترامپ برای پایان دادن به جنگ باشد. ترامپ باید از شی درخواست کند جریان کالاهای دو منظوره چینی به ایران را متوقف یا حداقل کند کند. محاصره نیروی دریایی واشینگتن و تحریم‌های مالی و تجاری علیه تهران تاکنون به اقتصاد و زنجیره‌های تأمین نظامی ایران آسیب زده است. با قطع ارسال فناوری‌های چینی به ایران، پکن می‌تواند این انزوای اقتصادی را عمیق‌تر کند و به متقاعد کردن تهران برای مذاکره جهت پایان دادن به درگیری کمک کند.
شی همچنین می‌تواند از ایران بخواهد خواسته‌های غیرواقعی خود برای پایان جنگ را کنار بگذارد، از جمله خروج نیروهای ایالات متحده از خلیج، آزادسازی دارایی‌های منجمد ایران و رفع تحریم‌های اقتصادی. واشینگتن ممکن است حاضر به ارائه تسهیلات اقتصادی باشد، اما تنها به‌عنوان بخشی از مذاکرات پساجنگ در جهت توافقی که جاه‌طلبی‌های هسته‌ای ایران را مهار کند. شی می‌تواند با ترغیب ایران به پذیرش شرایط قابل‌اعتنا برای خاتمه فوری درگیری، مسیر را برای آن مذاکرات هموار کند.
مسیر نشست سه‌جانبه برای کنترل تسلیحات
فراتر از تلاش برای حل منازعات جاری، ترامپ باید ثبات راهبردی آینده را با پیگیری مذاکرات کنترل تسلیحات با شی و پوتین ترویج کند. هر توافق کنترل تسلیحاتی که بین واشینگتن و مسکو مذاکره شده منقضی شده است؛ آخرین پیمان هسته‌ای آنها، New START، در فوریه خاتمه یافت. در حال حاضر هیچ محدودیتی بر زرادخانه‌های راهبردی آمریکا و روسیه وجود ندارد و هیچ بازرسی منظم، تبادل داده یا اطلاع‌رسانی درباره تمرین‌های هسته‌ای وجود ندارد. این هرج‌ومرج هسته‌ای به‌ویژه در شرایطی که روسیه در میانه جنگ اوکراین به لاف‌زنی هسته‌ای دست می‌زند و کرملین علاقه‌مند به تحریکاتی مانند فرستادن پهپادهای حامل مواد منفجره به حریم هوایی ناتو است، به‌شدت خطرناک است.
در ماه اکتبر، ترامپ به‌درستی پیشنهاد کرد که یک نشست سه‌جانبه شامل بحث درباره کنترل تسلیحات هسته‌ای شود. چین مدت‌ها از ورود به مذاکرات کنترل تسلیحات امتناع کرده و استدلال کرده است که وقتی زرادخانه‌اش بسیار کوچکتر از ایالات متحده و روسیه است، نباید مجبور به محدود کردن برنامه هسته‌ای خود باشد.
اما پکن به‌سرعت در حال گسترش و نوسازی زرادخانه هسته‌ای خود است. پنتاگون پیش‌بینی کرده است که چین تا سال 2030 بیش از 1,000 کلاهک عملیاتی خواهد داشت، که آن را در سطحی تقریباً برابر با ایالات متحده و روسیه قرار می‌دهد که هر کدام حدود 1,800 کلاهک عملیاتی در اختیار دارند.
با توجه به مسیر نامشخص روابط آمریکا و چین، بی‌ثباتی در شبه‌جزیره کره و رابطه پرتنش چین با تایوان که خطر درگیری در شرق آسیا را افزایش می‌دهد، پکن باید بخشی از مذاکرات سطح‌بالای کنترل تسلیحات هسته‌ای باشد.
واقع‌بینانه، ترامپ کم‌تر از آغاز این گفتگو و دعوت از شی و پوتین برای ادامه آن در مذاکرات سه‌جانبه‌ای که توسط تیم‌هایی از دیپلمات‌ها و کارشناسان کنترل تسلیحات رهبری می‌شوند، نمی‌تواند انجام دهد. در مذاکرات آینده، این سه کشور باید نه تنها درباره سقف‌های موجودی سلاح‌های هسته‌ای بلکه درباره تماس‌های نظامی به نظامی، پروتکل‌های مدیریت بحران، اطلاع‌رسانی درباره تمرینات نظامی، مقابله با اشاعه و دیگر تدابیری که می‌تواند به ثبات استراتژیک کمک کند، بحث کنند.
حفظ موضع
ترامپ می‌توانست مجموعه‌ای از موضوعات دیگر را به دستور کار اجلاس اضافه کند، از جمله تجارت، امنیت انرژی و تنظیم هوش مصنوعی، اما باید از یک گفتگوی گسترده و بی‌نتیجه که به جایی نمی‌رسد پرهیز کند. با این حال، او ممکن است با پیشنهاد یک ابتکار سه‌جانبه در حوزه‌ای که همکاری در آن نسبتاً ساده است، پیروزی آسانی به‌دست آورد—برای مثال، یک ماموریت پزشکی مشترک به جمهوری دموکراتیک کنگو برای کمک به مبارزه با ابولا یا یک عملیات کمک‌رسانی مشترک برای ارائه کمک‌های انسانی به غزه یا یمن. یک تلاش علنی و مشخص در این راستا نشان خواهد داد که گفتگوی سه‌جانبه می‌تواند به همکاری‌های عملی منجر شود.
با این حال، ترامپ باید مراقب باشد که به‌قدری مشتاق پیروزی نباشد که به شی و پوتین اجازه بهره‌برداری از او را بدهد. اجلاس همکاری اقتصادی آسیا-پاسفیک تنها دو هفته پس از آن برگزار می‌شود که رأی‌دهندگان آمریکایی در انتخابات میان‌دوره‌ای به‌طور تاریخی به ترامپ و حزب او واکنش منفی نشان دادند.
رئیس‌جمهوری که به‌خاطر حساسیت زیادش مشهور است ممکن است وسوسه شود که برای ثبت یک پیشرفت در سیاست خارجی به پکن و مسکو امتیاز دهد. او باید از دادن یک سازش پشت درهای بسته درباره اوکراین که بعداً قصد دارد آن را بر کیف و حامیان اروپایی‌اش تحمیل کند، خودداری کند.
به‌طور مشابه، او باید در مورد تایوان مقاومت کند حتی اگر در جست‌وجوی کمک شی برای کره شمالی، اوکراین و ایران باشد. در غیر این صورت، ترامپ از نشست سه‌جانبه خارج خواهد شد و بدترین بیم‌های کسانی را تأیید خواهد کرد که وقوع یک یالتای جدید را پیش‌بینی می‌کردند. تسلیم شدن در برابر شی و پوتین متحدان واشنگتن را از خود دور خواهد کرد، ضعف آمریکایی را به نمایش خواهد گذاشت و بازدارندگی جهانی را تضعیف خواهد کرد.
ترامپ همچنین باید تصویر عمومی یک نشست سه‌جانبه را با دقت مدیریت کند. پوتین یک جنایتکار جنگی متهم است که همچنان یک جنگ تجاوزکارانه بیرحمانه علیه اوکراین را دنبال می‌کند. هنوز برای بیرون آوردن او از جعبه تنبیه بسیار زود است. و اگرچه واشنگتن برای ایجاد یک رابطه کاری خوب با پکن حق دارد، زمان آن رسیده که «دوستی واقعاً بزرگ» ترامپ با شی ثمر دهد. ترامپ باید با خویشتن‌داری و عمل‌گرایی وارد گفتگوها شود تا نشان دهد واشنگتن، پکن و مسکو می‌توانند برای کمک به ترویج صلح و ثبات جهانی همکاری کنند.
نشستی در هفته آینده به‌سرعت عصر جدیدی از همکاری قدرت‌های بزرگ را پدید نخواهد آورد. ممکن است حتی به دستاوردهای ملموسی منتهی نشود. با این حال، این دیدار یک رویه باارزش را پایه‌گذاری خواهد کرد. صرف نشستن کنار شی و پوتین، ترامپ را وارد گفتگوی سه‌جانبه‌ای خواهد کرد که به‌شدت نیازمند آن است.