انتخابات دبیرکل سازمان ملل، محدودیت‌های قدرت آمریکا را عیان کرد

رقابتی غیرمنتظره و نزدیک

For most of this year, a relentlessly crowded news cycle has kept the race to succeed António Guterres as U.N. secretary-general out of the main headlines.

So, for those of you who haven’t been following this story, I can tell you that it’s been rather entertaining. Not since 1996, when the United States at the 11th hour lifted its veto on a second term for the Egyptian incumbent Boutros Boutros-Ghali, has the race arrived at such a white-knuckle denouement. As of this writing, it’s still not clear who will replace Guterres when his term expires on Dec. 31, although it may be getting a little clearer.

In terms of the selection process, the successful candidate needs to win a majority of the 15 member states on the U.N. Security Council, 10 of whom are elected to serve temporary terms. They must also avoid one or more vetoes from the five permanent members—the United States, the United Kingdom, France, China and Russia. Once they have jumped over that hurdle, the Security Council’s nominee is referred to the General Assembly for approval, which is usually a straightforward procedure.

ظهور نامزدهای پیشرو در آغاز

At the beginning of this year, the assumption was that the post would go to a diplomat from Latin America, in keeping with the informal practice of rotating the U.N.’s top post among the world’s regions; and, ideally, a woman, as every secretary-general so far has been male.

Accordingly, the two leading candidates at the start of 2026 were Michele Bachelet, a former president of Chile, and Rafael Grossi, the Argentine diplomat currently at the helm of the International Atomic Energy Agency. Happily, Bachelet, who demonized Israel during her 2018-22 tenure as head of the U.N. Human Rights Council, and who is disturbingly close to China, watched her bid tank shortly after Chile’s newly elected conservative government said that it would not support her.

For his part, Grossi, who’s still in the race, appears to be facing stiff opposition from the Russians because of his concerns over the nonproliferation implications stemming from Moscow’s ongoing invasion of Ukraine and its close relations with Iran.

Until the middle of this month, Grossi’s two main rivals were also from Latin America: Rebeca Grynspan(yes, she’s Jewish), the Costa Rican who currently heads the U.N. Conference on Trade and Development; and Carolyn Rodrigues-Birkett, currently Guyana’s ambassador to the United Nations.

ارزیابی نامزدهای برجسته

گرینسپن شاید نامزد درون‌سازمانی نهاد جهانی باشد چرا که در میان کارکنان حرفه‌ای سازمان بسیار مورد احترام است و آن را در همان قالب گوترش می‌دانند. اما این پرسش را مطرح می‌کند که آیا او می‌تواند اصلاحات مالی و ساختاری رادیکال سازمان ملل را که ایالات متحده خواستار آن است، اجرا کند. او همچنین به چین نزدیک است و به عنوان کسی که نسبت به اسرائیل خصوصاً همدل شناخته نمی‌شود، مطرح است.

با وجود همه تردیدها درباره گرینسپن، رودریگز-بیرکت انتخاب بسیار بدتری خواهد بود. او همدردی خود را با رژیم کمونیستی کوبا ابراز کرده و حامی صریح ادعای رژیم چین است مبنی بر اینکه تنها جمهوری خلق چین می‌تواند به طور مشروع نماینده چین در محافل بین‌المللی باشد و بدین ترتیب تایوان دموکراتیک را به حاشیه می‌راند. او همچنین جنگ اسرائیل علیه حماس در غزه پس از 7 اکتبر را به عنوان «نسل‌کشی واقعی» بدنام کرده است.

در سه نظرسنجی آزمایشی اخیر در شورای امنیت، نه گرینسپن و نه گرویسی و نه رودریگز-بیرکت توانسته‌اند پیشتازی قاطع کسب کنند. در آخرین نظرسنجی آزمایشی که گرینسپن با فاصله‌ای اندک آن را برد و برای نشان‌دادن موقعیت اعضای دائم شورای امنیت با رنگ‌بندی همراه بود، هر یک از آن‌ها دو وتو جذب کردند. این موضوع حدس و گمان را برانگیخت که رقابت تا پایان سال حل و فصل نخواهد شد، به این معنی که ممکن است گوترش مجبور شود تا زمانی که بن‌بست شکسته شود، به عنوان سرپرست دبیرکل باقی بماند.

نبرد برای دبیرکلی سازمان ملل وارد مرحله تازه‌ای شد

سپس بمبی فرود آمد. در 21 اکتبر، لانا نسیبِح — دیپلماتی جوان و بااستعداد از امارات متحده عربی با سابقه طولانی مشارکت در امور سازمان ملل، از جمله 11 سال به‌عنوان نماینده امارات در این نهاد جهانی — اعلام کرد که وارد رقابت شده است.

نسیبِح که کرون‌تبار فلسطینی و از یکی از برجسته‌ترین خانواده‌های عرب اورشلیم است، گاه‌به‌گاه به‌صراحت از رفتار اسرائیل در غزه انتقاد کرده است. با این حال، او نیز از حامیان پرشور توافق‌های ابراهیم بین اسرائیل و چندین کشور با اکثریت مسلمان، از جمله امارات است، و همچنین فارغ‌التحصیل برنامه معتبر مطالعات اسرائیل در مدرسه مطالعات شرقی و آفریقایی لندن است (جایی که استاد راهنمای او او را «دانشجویی درخشان که چند مقاله بسیار بینش‌مند و تیزبین درباره صهیونیسم و تاریخ اسرائیل نوشته» توصیف کرده است).

ابراز حمایت‌ها از نسیبِح به‌سرعت از سوی شورای همکاری خلیج، مصر و اردن، و همچنین چند کشور اروپایی از جمله عضو ناتو، یونان، اعلام شد. چند تن از چهره‌های دیپلماتیک برجسته از او حمایت کرده‌اند، از جمله نیکولای ملادنوف، رئیس هیئت صلح مأمور تثبیت نوار غزه؛ و برایت مک‌گورک، که به‌عنوان یک مقام ارشد امنیت ملی تحت چهار رئیس‌جمهور مختلف، از جمله دونالد ترامپ، خدمت کرده است.

دیپلماسی پشت پرده

ایالات متحده موضع خود را اعلام نکرده است، اما در روزهای اخیر گمانه‌زنی‌هایی مطرح شده که نامزدهای جایگزینی که واشنگتن گفته می‌شود مطرح کرده است، مانند نخست‌وزیر پیشین مجارستان، ویکتور اوربان، تنها در میدان قرار داده شده‌اند تا دیپلمات‌های آمریکایی بتوانند با قانع‌کننده‌تر کردن همتایان خود اثبات کنند که نسیبِح نامزد مصالحه‌ای مناسب است.

اشتباه خواهد بود اگر در این مقطع نسیبِح را حتمی بدانیم. ترکیه، رقیب امارات از نظر نفوذ منطقه‌ای، در نظر دارد نامزد خود را وارد میدان کند، به‌صورت دیپلمات کهنه‌کاری به نام فریدون سینیرلی‌اوغلو. بیست سال پیش، سینیرلی‌اوغلو سفیر آنکارا در تل‌آویو بود؛ این روزها او با وفاداری، کلیشه‌های ضداسرائیلی و ضدیهودی را که رئیسش، رئیس‌جمهور ترکیه رجب طیب اردوغان، ترویج می‌دهد، تکرار می‌کند، در حالی که بدون هیچ حس تناقضی از اشغال غیرقانونی بخش شمالی قبرس توسط ترکیه دفاع می‌کند.

باید انتظار داشت که دراماتیسم و توطئه‌ها همچنان ادامه یابد در حالی که ما به‌طرز خطرناکی به تاریخ خروج گوترش نزدیک می‌شویم. اما فراتر از آن، پرسش از اینکه چرا در نهایت کسی باید به نتیجه اهمیت بدهد، همچنان مرتبط است.

رقابت دبیرکل سازمان ملل و اسرائیل

برای یهودیان آمریکایی و اسرائیلی‌ها، این پرسشی به‌ویژه مهم است.

سازمان ملل متحد همان نهادی است که قطعنامه‌ای را تصویب کرد که صهیونیسم را با نژادپرستی برابر دانست. این سازمان در نقض اصل «تساوی حاکمیتی» مندرج در منشور سازمان ملل، به تبعیض ساختاری علیه اسرائیل می‌پردازد. این سازمان خانه یکی از آشکارترین و بدخیم‌ترین ضدسامیت‌ها روی زمین، Francesca Albanese، گزارشگر ویژه «در امور وضعیت حقوق بشر در سرزمین‌های فلسطینی اشغالی از سال 1967» را فراهم می‌آورد. وقتی مقامات آن درباره ضدسامیت سخن می‌گویند، سخنانشان چنان شیرین و پُرقلاب به نظر می‌رسد که آدم آرزو می‌کند ای کاش سکوت می‌کردند.

با این حال، علیرغم همه اینها، رد بی‌تفاوتانه همه نامزدها و نیز خود نهاد جهانی، خردمندانه‌ترین واکنش نیست. چه خوش‌تان بیاید و چه نه، اسرائیل باید با آن سر و کار داشته باشد. چه خوش‌تان بیاید و چه نه، اسرائیل به حمایت ایالات متحده در راهروها و اتاق‌های نشست سازمان ملل نیاز دارد. چه خوش‌تان بیاید و چه نه، سازمان ملل تا وقتی که از انجام این کار بازداشته نشود، توجه ضدسامیتی خود را به اتهامات سوءاستفاده ادعایی اسرائیل حفظ خواهد کرد و تا حد زیادی دولتیان یاغی واقعی مانند ایران و کره شمالی را نادیده خواهد گرفت.

انتخاب رهبر بعدی

به‌خاطر این دلایل و موارد دیگر، سازمان به دبیرکل نیاز دارد که بتواند به‌صورت سازنده با ایالات متحده کار کند، به‌ویژه در پنج سال آینده، زمانی که وضعیت در غزه همچنان بخش عمده‌ای از دستور کار او خواهد بود. همچنین به رهبری نیاز دارد که اسراف مزمن منابع آن را ریشه‌کن کند و بر نهادهای تبلیغاتی مانند «کمیته اجرای حقوق غیرقابل سلب مردم فلسطین» سرکوب اعمال کند.

آیا Lana Nusseibeh می‌تواند چنین نامزدی باشد؟

اکنون پیش‌بینی این موضوع، هرچند که او در مقایسه با رقبایش امیدوارکننده به نظر برسد، ساده‌لوحانه خواهد بود. با این حال، او قطعاً نسبت به دیگر نامزدها در قبال اسرائیل ذهنی بازتر دارد. پس چشم به این رقابت بدوزید که به کجا خواهد رفت.