کتاب جدید کیم غطّاس شکست‌های واشنگتن در لبنان را به تهاجم ۱۹۸۲ و قتل حل‌نشده مالکوم کر نسبت می‌دهد. تولد حزب‌الله، بمب‌گذاری در پادگان نیروی دریایی و پرونده ایران-کنترا الگوهایی را ایجاد کردند که امروز دوباره تکرار می‌شوند، همانطور که اسرائیل بار دیگر لبنان را بمباران می‌کند و حزب‌الله در حال بازسازی زرادخانه‌اش است.
نبرد لبنان طنین‌انداز در طول دهه‌ها
در اواسط ژوئیه 2006، سردبیر خارجی NPR مرا به بیروت فرستاد. اسرائیل و حزب‌الله در حال جنگی تمام‌عیار بودند پس از آنکه شبه‌نظامیان عملیاتی مرزی را از لبنان اجرا کردند، هشت سرباز اسرائیلی را کشتند و دو نفر دیگر را به اسارت گرفتند. بمب‌های اسرائیل بنادر، جاده‌ها و پل‌های لبنان را کوبید و در حالی که حزب‌الله موشک‌هایی را بر شمال اسرائیل بارید. اوهود اولمرت، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، که باور داشت کشورش برتری دارد، می‌خواست حزب‌الله را یک‌بار برای همیشه نابود کند و دولت جرج دبلیو. بوش را قانع کرده بود که از درخواست آتش‌بس خودداری کند.
من در اتاق هتل مشغول کار روی یک گزارش با یک مترجم لبنانی بودم که کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، در تلویزیون ظاهر شد و پیشنهاد داد که این درگیری فرصتی برای بازسازی منطقه است. او افزود که حملات — که تا آن زمان منجر به بیش از 300 کشته لبنانی شده بود و بعدها بیش از 1,000 نفر در لبنان و 121 سرباز اسرائیلی را خواهد کشت — «درد زایمان یک خاورمیانه جدید» است.
مترجم از پشت کامپیوتر سرش را بلند کرد و به من رو کرد. «درد زایمان؟» سرش را تکان داد و پرسید. «چرا همیشه باید لبنان قابله باشد؟»
چرا لبنان به میدان نبرد دائمی تبدیل شد
برای پنج دهه، لبنان یک میدان نبرد کلیدی در خاورمیانه بوده، گرفتار در تقاطع ژئوپلیتیکی اسرائیل، ایران، سوریه و ایالات متحده که رقابت می‌کنند تا شکل یا کنترل منطقه وسیع‌تر را تعیین کنند. در کتاب جدیدش The Best Kind of American: A True Story of Murder, War, and America’s Undoing in the Middle East، کیم غطّاس ادعا می‌کند که بسیاری از سیاست‌ها و درگیری‌هایی که امروز در سراسر منطقه در جریان‌اند در دهه 1980 در لبنان شکل گرفته‌اند، به‌ویژه تهاجم اسرائیل در 1982. این استدلال پیش‌بینانه‌ای است با توجه به جایگاه کنونی خاورمیانه، با ادامه تلاش اسرائیل برای تأمین امنیت و سرزمین، ایران که از حزب‌الله برای بروز قدرت استفاده می‌کند، و لبنان که همچنان کشوری شکننده باقی مانده است.
غِتّاس، روزنامه‌نگار و مفسر لبنانی‌تبار، داستان تلاطم‌های این کشور را حول قتل مالكْلم كِر در سال 1984 بازمی‌کند؛ مالكلم كِر استاد مطالعات خاورمیانه و رئیس دانشگاه آمریکایی بیروت که بیرون دفترش با شلیک گلوله کشته شد. کتاب با ایمیلی از سوی همسرِ كِر، آن، آغاز می‌شود که از غِتّاس می‌پرسد آیا هنگام نگارش کتاب قبلی دربارهٔ ترور او اطلاعات جدیدی یافته است یا خیر. آن سرنخ‌هایی دربارهٔ قاتل همسرش داشت، اما از انگیزهٔ قتل آن وضوح را نداشت.
مالکلم کر فهمید آنچه واشینگتن هرگز نفهمید
کِر در لبنان به دنیا آمد و بخش اعظم کودکی‌اش را در آنجا گذراند. غِتّاس او را به‌عنوان یک عرب‌پژوه با دانش عمیق از خاورمیانه و فهم شهودی از نقش خرافات دینی در منطقه تصویر می‌کند. این در تضاد آشکاری با دولت‌های متوالی آمریکا بود که، به‌نوشتهٔ غِتّاس، بارها و بارها از سوی ایران، اسرائیل و سوریه مهار شده‌اند.
لبنان در دههٔ 1980 درگیر جنگ داخلیی وحشیانه بود که زمینه‌ای زنده و ملموس برای جستجوی غِتّاس جهت شناسایی قاتل کِر و دلیل مرگ او فراهم می‌کند. قدرت‌های منطقه‌ای در پی پیشبرد دستورکارهای مرگباری در کشور بودند، در حالی که تانک‌های اسرائیلی از جنوب لبنان تا رسیدن به بیروت پیشروی می‌کردند و متوقف نشدند. مرگ کِر صرفاً یکی از تلفات جنگی بسیاری تلقی شد و بنابراین مورد تحقیق قرار نگرفت.
این کتاب پروفایل‌های غنی و پژوهش‌شده‌ای از مجموعه‌ای از رقبای مرگبار—مسلحین، بنیادگرایان دینی، قاتلین و دولت‌ها—که در آن دوران در لبنان فعالیت می‌کردند، ارائه می‌دهد. این گروه‌ها شامل سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO)، که از اوایل دههٔ 1970 در کشور مستقر بود؛ میلیشای اسلامی امل طرفدار ایران؛ و رئیس‌جمهور سوریه حافظ الاسد و پسر و جانشین او بشار، که دهه‌ها لبنان را با قساوت کنترل کردند، بودند.
غِتّاس همچنین جمع گسترده‌ای از چهره‌هایی را که تحت تاثیر هواپیماگیری‌ها، بمب‌گذاری‌های خودرویی، گروگان‌گیری و جنگ داخلی قرار گرفته بودند انسانی می‌کند: زنی که در جستجوی همسری است که ربوده شده بود، دوشیزهٔ برجستهٔ لبنانی‌ای که تا توقف قتل‌ها از خواندن خودداری می‌کرد، و رنج کسانی که عزیزان‌شان را از دست دادند، از جمله خانوادهٔ کِر.
اسرائیل تهاجم کرد و حزب‌الله متولد شد
یکی از پیامدهای برجسته‌تر جنگ 1982 این بود که به ظهور حزب‌الله انجامید، یکی از قدرتمندترین نیابتی‌های ایران. در آن ژوئن، اسرائیل برای بیرون راندن یاسر عرفات و سازمان آزادی‌بخش فلسطین که حملات پراکنده‌ای علیه اسرائیل انجام می‌دادند، به لبنان حمله کرد. هم‌زمان، رژیم اسلام‌گرای جدید ایران چند صد مبارز و داوطلب همراه با شماری روحانی را از طریق سوریه به لبنان فرستاد. آنها اردوگاه‌های آموزشی برای شیعیان محلی در اطراف بعلبک و دیگر مناطق در دره بقاع برپا کردند. شمار بیشتری از مبارزان و نیروهای شبه‌نظامی رسیدند و نام حزب‌الله، یا حزب خدا، را بر خود گذاشتند.
در آغاز، حافظ اسد در اجازه دادن به ایران برای عبور نیروها و سلاح‌ها از سوریه محتاط بود، اگرچه پس از انقلاب 1979 ایران و سوریه به متحدان تبدیل شده بودند. اما اسد به مرور حزب‌الله را بازدارنده‌ای قدرتمند در برابر اسرائیل و راهی برای کمک به تحکیم تسلطش بر لبنان دید. به روایت غطاس، دولت رونالد ریگان با پذیرش تهاجم 1982 مرتکب اشتباه استراتژیک شد. این حمله به ایالات متحده توسط آریل شارون، وزیر دفاع وقت اسرائیل، به عنوان عملیاتی محدود برای بیرون راندن سازمان آزادی‌بخش فلسطین از لبنان فروخته شد، نه تهاجم گسترده‌ای به بیروت که در نهایت رخ داد. در کتاب لحظات قابل‌توجهی وجود دارد که نفوذ اسرائیل بر واشنگتن را برجسته می‌کند.
سفیر ایالات متحده در لبنان، رابرت دیلون، با اضطرار با وزارت خارجه تماس گرفت و گفت که در حال مشاهده حرکت تانک‌ها و نیروهای اسرائیلی به سمت بیروت است، اما اپراتور مرکز تماس به او گفت که تل‌آویو اطمینان داده است که ارتش اسرائیل آنجا نیست. چند هفته بعد، فیلیپ هریب، فرستاده ویژه ریگان در خاورمیانه، با واشنگتن تماس گرفت و گفت اسرائیل آتش‌بس را شکسته و بیروت را بمباران می‌کند. وقتی واشنگتن گفت اسرائیل آن ادعا را رد می‌کند، هریب تلفن خود را از پنجره بیرون گرفت در حالی که دو تانک به شلیک گلوله مشغول بودند و بدین ترتیب ادعای خود را ثابت کرد.
بمب‌گذاری‌های بیروت شکست‌ناپذیری آمریکایی را در هم شکست
ایالات متحده برای کمک به کنترل بازتاب‌های تهاجم اسرائیل که کاخ سفید نگران آن بود ممکن است به جنگ دیگری میان اعراب و اسرائیل منجر شود، وارد باتلاق لبنان شد. واشنگتن در آگوست 1982 تفنگداران دریایی را به عنوان حافظان صلح برای نظارت بر خروج سازمان آزادی‌بخش فلسطین از لبنان به تونس و برای کنترل درگیری میان جناح‌های مختلف لبنانی مستقر کرد. اعزام دوم تفنگداران دریایی پس از کشتار اردوگاه‌های پناهندگان صبرا و شتیلا در سپتامبر 1982 توسط نیروهای فالانژ وابسته به اسرائیل در لبنان صورت گرفت که در طی سه روز حدود 3,500 فلسطینی و شیعیان لبنانی را در بیروت کشت.
با این حال، مشارکت ایالات متحده در لبنان که با تراژدی همراه بود، در نهایت هاله شکست‌ناپذیری واشنگتن را فرو ریخت. در آوریل 1983، یک وانت پر از مواد منفجره به سفارت ایالات متحده در بیروت کوبید و 63 نفر از جمله 17 آمریکایی را کشت. در آن اکتبر، خوابگاه‌های محل استقرار تفنگداران دریایی آمریکا پس از آنکه یک انتحاری کامیونی پر از مواد منفجره را منفجر کرد، فرو ریخت و 241 نفر از پرسنل نظامی آمریکا کشته شدند. چهار ماه بعد، ریگان پایان مأموریت را اعلام کرد.
شهرت واشنگتن با ماجرای ایران-کنترا ضربه دیگری خورد. در 1986 مشخص شد که ریگان به‌طور محرمانه طرحی را برای فروش سلاح‌های آمریکایی به ایران تصویب کرده بود با هدف آزادسازی هفت گروگان در دست حزب‌الله. مقامات آمریکایی همچنین سود فروش‌ها را به نفع تأمین مالی کنتراهای نیکاراگوئه در مبارزه‌شان علیه دولت چپگرای ساندینیستا انحراف داده بودند. این رسوایی ماه‌ها واشنگتن را درگیر کرد و سوالات ماندگاری درباره قابل‌اعتماد بودن آمریکا در میان متحدان باقی گذاشت. همچنین روشن کرد که گروگان‌گیری سودآور است و به حزب‌الله هنگام تعامل با ایالات متحده اهرم فشار می‌داد.
ایران-کنترا به حزب‌الله آموخت چگونه اهرم فشار به‌دست آورد
در حالی که این ماجرا در جریان بود، خانواده مالکوم کر همچنان به دنبال سرنخ‌هایی درباره قتل او می‌گشتند. اندرو کر، پسر کوچک‌تر او، هنگام کار به‌عنوان دستیار جوان در شورای امنیت ملی در دوره دولت کلینتون، به اطلاعات طبقه‌بندی‌شده‌ای برخورد. این اطلاعات رونوشتی از گفت‌وگوی شنودشده‌ای بود که در آن دو عامل ایرانی به سفیر ایران در دمشق، علی اکبر محتشمی‌پور، گفته بودند که کر را کشته‌اند. این سند که به‌طور مستقیم نقش ایران را ثابت می‌کرد، روش‌ها و شیوه‌های مرگ پدرش را در خود داشت، اما پاسخ‌های قاطعی درباره انگیزه ارائه نمی‌داد.
تا امروز هیچ‌کس برای این قتل محاکمه نشده است، اما در تحقیق برای کتابش، غطاس پیوندی میان قتل کر و تحقیق او درباره ربایش یک همکار دانشگاهی، David Dodge، کشف کرد. با این حال، با وجود همه آنچه غطاس فاش کرده است، معمای اصلی مرگ کر همچنان باقی مانده است.
در دهه‌های بعد، غطاس مشاهده می‌کند که فعالیت‌های مخفیانه و جاه‌طلبی‌های مرگبار ایران همچنان بی‌وقفه ادامه یافته است، اغلب در هماهنگی با بازیگران دیگر. او می‌نویسد که تصمیم بوش برای حمله به عراق نه تنها موقعیت ایالات متحده در منطقه را بیشتر تضعیف کرد، بلکه توجه آن را نیز مصرف کرد و ایران را «عملاً از بغداد تا بیروت رها شده» رها ساخت. این امکان را برای حزب‌الله فراهم آورد تا نیروی رزمی خود را تقویت کرده و قدرت و مشروعیت در لبنان را تثبیت کند. در 2006، جنگجویان حزب‌الله به نیروهای اسرائیلی کمین زدند، تا حدی برای وادار کردن به آزادی زندانیان لبنانی و عرب در زندان‌های اسرائیل. اسرائیل این حمله را فرصتی برای حذف نیروی نیابتی قدرتمند ایران دید، اما جنگ یک‌ماهه با آتش‌بس پایان یافت.
لبنان؛ میدان جنگ در انتظار یک کر دیگر
حملات حماس به اسرائیل در 7 اکتبر 2023، بار دیگر به اسرائیل تحت رهبری نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو فرصتی داد تا منطقه را دوباره بازسازی کند، درست همانطور که شارون در 1982 انجام داده بود. اندکی پس از آنکه گروه شبه‌نظامی مورد حمایت ایران حمله خود را آغاز کرد و حدود 1,200 نفر را در اسرائیل کشت و 251 نفر را ربود، ارتش اسرائیل حملات ویرانگری را علیه غزه آغاز کرد و محله‌هایی را به‌کلی ویران کرد و برق، غذا و سوخت را از فلسطینیان قطع نمود.
جبهه دوم در جنگ پس از آن باز شد که حزب‌الله حمله‌ای فرامرزی انجام داد. نیروهای اسرائیلی وارد جنوب لبنان شدند و بخش بزرگی از توانمندی‌های نظامی حزب‌الله را نابود کرده و چندین از رهبران آن، از جمله دبیرکل حسن نصرالله را کشتند. همچنین مخازن تسلیحاتی ایران و اهداف دیگر در سوریه را بمباران کرد. حزب‌الله ضعیف‌شده قادر یا مایل به حمایت از رژیم بشار الاسد نبود، که سریعاً سقوط کرد. شبکه نیابتی ایران در حال unraveling بود.
آتش‌بس لرزان سال 2024 بین لبنان و اسرائیل پس از آن شکسته شد که ایالات متحده و اسرائیل در فوریه با مجموعه‌ای از حملات جنگ ارادی علیه ایران را آغاز کردند که در جریان آن رهبر عالی ایران، آیت‌الله علی خامنه‌ای، کشته شد. حزب‌الله در حمایت از ایران بارانی از موشک‌ها را به سوی اسرائیل شلیک کرد و ارتش اسرائیل با یک تهاجم شدید به جنوب لبنان پاسخ داد. در جریان این عملیات که هنوز ادامه دارد حداقل 4,300 لبنانی کشته شده و بیش از 1 میلیون نفر آواره شده‌اند؛ عملیاتی که شباهت‌هایی با تهاجم اسرائیل در سال 1982 به همراه داشته است.
ایران—که از نظر نظامی به‌مراتب نیروی ضعیف‌تری است—در این درگیری با اسرائیل و ایالات متحده به‌واسطه کنترل تنگه هرمز اهرم فشار داشته است. اکنون در نهمین ماه خود، جنگ منجر به بحران جهانی انرژی، تزلزل در ائتلاف‌ها و تضعیف اعتبار ایالات متحده شده است. لبنان همچنان درگیر درگیری‌ای است که توسط بازیگران خارجی سازمان‌دهی شده است. حزب‌الله بار دیگر در حال بازسازی نیروهای خود است. تاریخ در خاورمیانه تمایل به تکرار دارد.
چیزی که واشینگتن در حالی که این باتلاق را هدایت می‌کند به‌شدت کم دارد، فردی مانند کر است، کسی که تاریخ‌نگار کمال صلیبی، دوست و همکار او، روزی او را «بهترین نوع آمریکایی که به خاورمیانه آمد» نامیده بود—فردی که وقف منطقه و روابط آن با ایالات متحده بود و واقع‌بینانه به آن می‌نگریست.