سفر ترامپ به آسیا: چرا یک رئیس‌جمهور «کبوتن» به تصویرسازی ترجیح می‌دهد تا محتوای واقعی

سفر بایدن به آسیا تحت سایه مسائل داخلی ترامپ

مانند بسیاری از رؤسای جمهور ایالات متحده پیش از او، Donald Trump در واکنش به یک شکست قاطع در انتخابات میان‌دوره‌ای تصمیم گرفته است به سرزمین‌های خارجی برود—به منطقه‌ای که طی دو سال گذشته چندان در مرکز توجه نبوده است.

Trump قرار است هفته آینده به فیلیپین و چین سفر کند تا در نشست مجمع کشورهای جنوب‌شرقی آسیا (ASEAN) در مانیل و نشست همکاری اقتصادی آسیا-اقیانوسیه (APEC) در شنژن شرکت کند. در نشست دوم، او برای سومین بار در سال جاری با رئیس‌جمهور چین Xi Jinping دیدار خواهد کرد. در مانیل، انتظار می‌رود Trump برای اولین بار در دوره دوم خود با دیگر رهبران گفت‌وگوی امنیتی چهارجانبه—بین ایالات متحده، استرالیا، ژاپن و هند—دیدار کند.

Trump این سفرها را در سایه کاهش نفوذ سیاسی خود در داخل کشور انجام خواهد داد، زیرا انتخابات هفته گذشته منجر به کنترل حزب دموکرات بر کنگره از ژانویه شده و به آنها توانایی مسدود کردن دستور کار قانون‌گذاری Trump را می‌دهد.

«اغلب وقتی یک رئیس‌جمهور به یک سفر بزرگ در آسیا دست می‌زند، سایه طولانی مسائل داخلی تاریکی خود را بر آن سفر می‌افکند،» گفت Kurt Campbell، رئیس و هم‌بنیان‌گذار The Asia Group، یک مؤسسه مشاوره ژئوپلیتیک در واشینگتن، دی.سی. «این مورد دیگری است از بار عظیم مسائل داخلی که همه کارهای او را شکل خواهد داد،» اضافه کرد Campbell، که قبلاً به‌عنوان معاون وزیر خارجه و هماهنگ‌کننده هند-اقیانوسیه در شورای امنیت ملی تحت ریاست‌جمهوری سابق ایالات متحده Joe Biden خدمت کرده بود.

اما ترامپ به همان اندازه ممکن است تلاش کند از آن پویایی عبور کند، گفت مایک کویکن، نایب‌رئیس کمیسیون بررسی اقتصادی و امنیتی آمریکا و چین، یک کمیته دوحزبی که به قانون‌گذاران آمریکایی در مورد چین مشورت می‌دهد. «واقعیت این است که ترامپ در داخل کشور از لحاظ سیاسی ضعیف‌تر است، بنابراین فکر می‌کنم او انگیزه زیادی برای نمایش قدرت و اعتمادبه‌نفس خواهد داشت،» گفت کویکن که همچنین پژوهشگر مهمان برجسته در موسسه هوور دانشگاه استنفورد است.

ترامپ «عاشق تشریفات و مناسک است، و این نوع رویدادها فرصت شگفت‌انگیزی در این زمینه فراهم می‌کنند،» گفت کویکن. «فرش قرمز، گل و رژه خواهد بود، و تجهیزات نظامی در همه جا، بنابراین این نوع چیزی است که به نحوی با ناامنی‌های او بازی می‌کند و بسیار از آن لذت خواهد برد.»

آیا آتش‌بس تجاری با شی می‌تواند پابرجا بماند؟

اما ممکن است محتوا کمتر باشد.

کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که در دیدار او با شی، ترامپ تلاش خواهد کرد وضع موجود بین دو اقتصاد بزرگ جهان را حفظ کند—چه با آتش‌بس تجاری‌شان (که دو کشور همین‌اکنون آن را تا اواسط ژانویه تمدید کردند)، گفت‌وگوی نوپای آنها درباره هوش مصنوعی، یا کنترل‌های صادراتی تلافی‌جویانه‌شان بر تراشه‌های نیمه‌هادی آمریکایی و مواد معدنی حیاتی چین.

«فکر می‌کنم حداقل چینی‌ها انتظار دارند که او بیش از پیش مایل به حفظ آرامش در جبهه دیپلماتیک باشد، اکنون که از لحاظ سیاسی تضعیف شده و احتمالأ نمی‌خواهد شاهد افت‌های بورس یا دیگر مواردی باشد که موقعیت او را بیش از پیش تضعیف کند،» گفت هل برندز، استاد دانشکده مطالعات بین‌الملل پیشرفته جانز هاپکینز که همچنین در کمیسیون بررسی اقتصادی و امنیتی آمریکا و چین خدمت می‌کند. این کمیسیون، به‌عنوان یک قاعده، قرار است گزارش سالانه خود به کنگره را روز چهارشنبه منتشر کند—همان روزی که برنامه‌ریزی شده ترامپ در شنژن فرود بیاید.

نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای «احتمالاً باعث می‌شود ترامپ بیش از پیش علاقه‌مند به به‌دست آوردن تیترهای بین‌المللی بزرگ و مثبت باشد تا به او در احیای حس شتاب در اطراف ریاست‌جمهوری‌اش کمک کند،» گفت برندز که همچنین مکرراً برای Foreign Policy مطلب می‌نویسد.

اختلال در Nvidia مذاکرات مربوط به تراشه‌ها را تیره می‌کند

موضع ترامپ در مورد نیمه‌هادی‌ها ممکن است با آشفتگی پیرامون Nvidia، غول ساخت تراشه که در مرکز بحث کنترل صادرات ایالات متحده قرار دارد، نیز مبهم شود. مدیرعامل این شرکت، Jensen Huang، روز پنج‌شنبه پس از انتشار اخباری درباره روابط فرازناشویی او با یک فرد ادعا شده که جاسوس چینی است و همچنین با یکی از زیردستانش در شرکت، کناره‌گیری کرد.

Huang پیوندهای شخصی نزدیکی با ترامپ برقرار کرده و همراه با دیگر مدیران عامل فناوری در هر دو دیدار قبلی ترامپ با شی در پکن و واشنگتن حضور داشت. دسامبر گذشته، Huang با موفقیت از دولت ترامپ خواست تا برخی محدودیت‌ها بر فروش تراشه‌های رده دوم شرکت به چین را کاهش دهد — که در این فرآیند به دولت ایالات متحده 25 درصد از برخی فروش‌ها را واگذار کرد.

درام Nvidia در حال حاضر باعث ایجاد تنش در رابطه ایالات متحده و چین شده است. «ایالات متحده باید از ساختن روایت‌های ‘جاسوس چینی’ به‌عنوان بهانه‌ای برای اعمال محدودیت‌های فناوری دست بردارد،» سخنگوی وزارت امور خارجه چین، Mao Ning، روز پنج‌شنبه در پکن به خبرنگاران گفت.

اما فیل Nvidia در اتاق احتمالاً هنگام دیدار ترامپ و شی به‌طور متقابل نادیده گرفته خواهد شد — یا به سرعت زیر فرش جاروب خواهد شد. «برای ترامپ سودی در مطرح کردن این موضوع وجود ندارد و برای شی حتی سود کمتری در مطرح کردن آن هست، بنابراین من از مطرح شدن این موضوع در دیدار دوجانبه‌شان متعجب خواهم شد،» Kuiken گفت.

با این حال، احتمالاً شی تأکید خواهد کرد که هرگونه تشدید بیشتر کنترل‌های صادرات تراشه از طریق قانون‌گذاری پیشنهادی، پاسخ تلافی‌جویانه‌ای از پکن را به دنبال خواهد داشت. «اگر شی به دنبال یافتن راه‌هایی برای یادآوری به رئیس‌جمهور ترامپ باشد که: ‘اوه، چه دستاورد فوق‌العاده‌ای را طی سال گذشته با هم داشته‌ایم، وحشتناک خواهد بود اگر چیزی بخواهد این رابطه مولد را مختل کند،’ من متعجب نخواهم شد،» Kuiken افزود.

چرا نشست سه‌جانبه پوچ باقی می‌ماند

همچنین چشم‌انداز برگزاری دیدار سه‌جانبه میان ترامپ، شی و رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین مطرح است. ترامپ گفت که فکر می‌کند او دو رهبر را در شنژن ملاقات خواهد کرد تا در مورد «مسائل زیادی، از جمله خلع سلاح هسته‌ای» گفتگو کنند، او یکشنبه گفت. اما پکن به‌نظر می‌رسد که نسبت به پیامدهای چنین دیداری محتاط است، با توجه به بی‌میلی دیرینه‌اش برای متعهد شدن به کنترل تسلیحات.

«اگر نشست شی-پوتین-ترامپ رخ دهد، تنها به این دلیل خواهد بود که چینی‌ها تضمین‌های کافی دریافت کرده‌اند که این نشست کاملاً فاقد محتوا خواهد بود»، برندز گفت. «مسائلی که ترامپ می‌خواهد درباره آنها صحبت کند، یک راه‌حل در اوکراین و کنترل تسلیحات هسته‌ای است. چینی‌ها هیچ قصدی ندارند به‌عنوان یک طرف مسئول در پایان دادن به جنگ اوکراین متعهد شناخته شوند، و علاقه‌ای به یک مذاکره سه‌جانبه در مورد کنترل تسلیحات هسته‌ای ندارند»، او افزود. «آنها می‌خواهند این نشست تا حد ممکن از پیش‌نویس‌شده و فرمولیک شود.»

برای پکن، صرفِ داشتن و میزبانی این نشست درجه‌ای از جذابیت را دارد. «وقتی در چین بودیم، بارها و بارها شنیدیم که چینی‌ها واقعاً چارچوب «G-2» رئیس‌جمهور ترامپ را دوست داشتند»، کویکن گفت. «چه اتفاقی می‌افتد وقتی که این چارچوب نوعی G-3 می‌شود که در آن چین عملاً دو کرسی در میز دارد؟ چون می‌دانید کرسی پوتین اساساً کرسی چین است.»

پوتین، به‌عنوان رهبری که اولین بار این نشست را مطرح کرد، ظاهراً در بحث درباره هر دو موضوع تسلیحات هسته‌ای و اوکراین نرم‌تر است اما احتمالاً بیشتر بر روی دومی تمرکز خواهد کرد، ادگاردا کگان، مشاور ارشد و رئیس مطالعات چین در مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی در واشنگتن دی.سی. گفت. «این ایده در اصل از پوتین بود»، کگان در یک نشست خبری در اوایل این هفته به خبرنگاران گفت. «فکر می‌کنم نکته کلیدی برای پوتین این بود که این امر تا حد زیادی درباره سیگنال دادن تمایل به گفتگو با رئیس‌جمهور و گفتگو با رئیس شی است به‌گونه‌ای که نشان می‌دهد آنها درباره اوکراین تصمیم‌گیری می‌کنند، که طبیعتاً اوکراینی‌ها و اروپایی‌ها از آن خوششان نمی‌آید.»

سفر آسیایی ترامپ اتحاد کواد را آزمایش می‌کند

سپس نوبت به کواد می‌رسد، که قرار است پیش از عزیمت ترامپ به شنژن، یک نشست رهبران را در حاشیه آسه‌آن برگزار کند. این دیدار اولین و احتمالاً آخرین‌بار در دوره کنونی ترامپ خواهد بود که او با سایر رهبران این گروه امنیتی—نخست‌وزیر استرالیا Anthony Albanese، نخست‌وزیر هند Narendra Modi، و نخست‌وزیر ژاپن Sanae Takaichi—به‌طور همزمان ملاقات می‌کند.

وزیر امور خارجه ایالات متحده Marco Rubio تا کنون پرچمدار کواد بوده است و در دو سال گذشته در چندین نشست با همتایان خود شرکت و آنها را برگزار کرده است. کارشناسان گفتند مشارکت ترامپ به احتمال زیاد چیزی بیش از یک فرم تایید ساده نخواهد بود.

«من فکر نمی‌کنم رئیس‌جمهور بتواند پنهان کند که چندان علاقه‌مند به این گردهمایی نیست»، کمپبل گفت و افزود که فقدان قابل توجه آمادگی دولت ترامپ برای نشست‌ها با متحدان و شرکای سنتی آمریکا از چشم رهبران آنان دور نخواهد ماند. «اگر مقایسه کنید که او چگونه برای یک نشست با پوتین یا شی، یا حتی احتمالا با [دیکتاتور کره شمالی] کیم جونگ اون آماده می‌شود و به آن می‌اندیشد، تفاوت قابل‌ملاحظه‌ای وجود دارد، و این برای مخاطبان آسیایی پوشیده نیست»، کمپبل افزود.

حد و مرزی برای آنچه دیگر کشورهای تشکیل‌دهنده ASEAN سعی خواهند کرد از ترامپ به دست آورند وجود دارد—تا حدی که به هر صورت فرصت گفتگو با او را پیدا کنند. «آنها احتمالاً تا حالا آموخته‌اند که مؤثرترین مکان برای تعامل با این دولت هرگز قالب چندجانبه نیست بلکه در واقع قالب دوجانبه است، بنابراین فکر می‌کنم دیدارهای جانبی جالب‌تر خواهند بود»، کویکن گفت. «این دیدارها احتمالاً مکان‌هایی خواهند بود که این کشورها انتخاب می‌کنند وارد گفت‌وگو شوند، به‌جای اینکه تلاش کنند ایالات متحده را در نوعی بحث یا تعامل منطقه‌ای بزرگ‌تر محصور کنند.»

متحدان فراتر از کاخ سفید را می‌نگرند

کاخ سفید هنوز برنامه کامل سفر ترامپ را منتشر نکرده است، هرچند به نظر می‌رسد یک دیدار دوجانبه در مانیل با رئیس‌جمهور فیلیپین Ferdinand Marcos Jr. در دستور کار باشد و دیدارهای دیگر ممکن است در نزدیکی تاریخ سفر شکل بگیرند.

تجارت احتمالاً در فهرست اولویت‌های رهبران آسیایی جایگاه بالایی خواهد داشت. «برخی از تعرفه‌هایی که او بر این کشورها اعمال کرده است تا حدی شگفت‌آورند، و بنابراین فکر می‌کنم آن کشورها اکنون ممکن است جسور شوند تا ترامپ را وادار یا ترغیب کنند که این مسائل را بازنگری کند»، کویکن گفت. «جالب خواهد بود دیدن اینکه آیا آنها تصمیم می‌گیرند آن کارت را در این دیدار اول بازی کنند، یا تصمیم می‌گیرند برای تعامل بعدی که نوعی آرام‌تر و کمتر در معرض دید است، دست نگه دارند.»

طبق گفته کمپبل، پرسش بزرگ در ذهن هر رهبر، حل‌وفصل یک جنگ است که هیچ‌یک از آنها مستقیماً در آن دخیل نیستند. «همه ما می‌دانیم که جنگ ایران بر این [انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا] تأثیر گذاشت، اما اکنون در حال ایجاد تأثیرات بسیار چشمگیری در سراسر آسیا است»، او گفت و به اختلال در تأمین ورودی‌های صنعتی کلیدی مانند هلیوم، گوگرد و گازوئیل که توسط جنگ مختل شده‌اند اشاره کرد.

«وقتی جنگ هشت ماه پیش شروع شد، آن در لحظه‌ای بود که اکثر کشورها در بسیاری از این حوزه‌ها حداکثر ذخایر را داشتند. آن ذخایر اکنون از بین رفته‌اند»، او اضافه کرد. «پس [ترامپ] قرار است در کشورهایی باشد و با رهبران دیدار کند—فلیپین، اندونزی، سایر کشورهای جنوب‌شرقی آسیا که از هزینه‌های بالاتر مرتبط با انرژی و موارد مشابه ضربه می‌خورند.»

با این حال، در نهایت، کمپبل گفت آن رهبران در واقع از هم‌اکنون شروع به نگاه کردن فراتر از ترامپ خواهند کرد.

«فکر می‌کنم چیزی که آنها [از میان‌دوره‌ای‌ها] می‌بینند، یک ردّ نسبتاً آشکار از یک سبک سیاسی در ایالات متحده و یک ردّ از ایالات متحده به‌عنوان یک کشور اقتدارگرا و رهبرمحور است»، او گفت. «و بنابراین، بزرگ‌ترین تظاهر آن این خواهد بود که مخاطبان آسیایی به دنبال یافتن منابع قدرت دیگر در واشینگتن خواهند بود.»