کتائب حزب‌الله و جناح‌های عراقی همسو با ایران شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای را جشن گرفتند و آن را پیروزی بر واشینگتن دانستند. واکنش آنها نشان می‌دهد چگونه گروه‌های مسلح از تقسیمات حزبی در آمریکا بهره‌برداری می‌کنند در حالی که شکست‌های دوران دولت‌های دموکراتیک و ادامه مماشات آمریکایی با احزاب حاکم عراق را نادیده می‌گیرند.
«صلیبیون جدید شکست خوردند.» با این عبارت که بازتاب زبانی است که گروه دولت اسلامی برای توصیف ایالات متحده به کار برده است، ابو حسین الحمیداوی، دبیرکل Kata’ib Hezbollah عراق، شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای را جشن گرفت. او این نتیجه را پیروزی برای ایران و «محور مقاومت» خواند، به رهبری ایران تبریک گفت، به «وحدت جبهه‌ها» اشاره کرد و خواستار تغییر مسیر سیاسی در عراق شد.
شخصیت‌های سیاسی و رسانه‌ای عراقی نزدیک به ایران از شکست جمهوری‌خواهان استقبال کردند. مفسر ایعاد السماوی اعلام کرد که ایران پیروزی عظیمی به دست آورده است زیرا فضای مانور سیاسی و نظامی رئیس‌جمهور Donald Trump تنگ‌تر شده است. صلاح العرباوی، رئیس حزب Wa’ai، گفت تهران رقبایش را مسدود کرده بدون اینکه تنگه هرمز را ببندد. سفارت ایران در بغداد ویدیویی منتشر کرد که ترامپ را تمسخر می‌کرد.
یک مقام نامشخص در دفتر یکی از رهبران چارچوب هماهنگی حاکم گفت نیروهای همسو با ایران دقیقاً به چنین نتیجه‌ای امید بسته بودند. او پیشنهاد کرد که برخی از جناح‌ها ممکن است از مواجهه ترامپ با کنگره برای گسترش فعالیت‌های خود استفاده کنند.
با این حال متحدان منطقه‌ای ایران در دوره ریاست‌جمهوری Joe Biden برخی از شدیدترین شکست‌های خود را متحمل شدند. در دوران او جنگ اسرائیل در غزه، کشته شدن رهبران ارشد حماس و حزب‌الله—از جمله Ismail Haniyeh، Hassan Nasrallah و Yahya Sinwar—و فروپاشی دولت Bashar al-Assad در سوریه رخ داد که همه اینها نفوذ منطقه‌ای تهران را کاهش داد.
نیروهای آمریکا همچنین در سال 2024 فرمانده کتائب حزب‌الله ابو باقر السعدی را در بغداد کشتند و به سایر گروه‌های مسلح مورد حمایت ایران حمله کردند. آن کارنامه شور و شوق نسبت به پیشرفت دمکرات‌ها را پیچیده می‌کند.
جمهوری‌خواهان هم مسلح بودند و هم هدف حمله قرار گرفتند
در حالی که جمهوری‌خواهان بودند که در 2003 صدام حسین را سرنگون کردند و به احزاب عراقی که مدت‌ها در ایران مستقر بودند اجازه دادند وارد دولت شوند. رابطه آنها با آن نیروها بعدها خصمانه شد. ترامپ حمله‌ای را که منجر به کشته شدن فرمانده نیروی قدس قاسم سلیمانی و نایب‌رئیس کمیته مردمی بسیج ابو مهدی المهندس در 2020 شد، فرمان داد و در دوره دوم خود اجازه حملات مستقیم علیه ایران را صادر کرد.
طبق گزارش پنتاگون، سپاه‌ها و گروه‌های شبه‌نظامی مورد حمایت ایران حداقل 603 نیروی نظامی آمریکایی را در عراق بین سال‌های 2003 و 2011 کشته‌اند. با این حال واشنگتن به همکاری با ائتلاف‌های سیاسی متشکل از احزابی که با تهران مرتبط هستند ادامه داد، حتی در حالی که با گروه‌های مسلحی که در همان فضای سیاسی فعالیت می‌کردند نیز مواجه بود.
دموکرات‌ها نیز به تثبیت نظم موجود کمک کردند. در سال 2010، دولت باراک اوباما توافقی را پذیرفت که نوری المالکی را به عنوان نخست‌وزیر حفظ کرد، با وجود اینکه فهرست ایاد علاوی کرسی‌های پارلمانی بیشتری به‌دست آورده بود. ایران نیز برای حمایت از المالکی دخالت کرد و دولت‌های متوالی ایالات متحده به تعامل با همان نخبگان سیاسی ادامه دادند.
مذاکرات اوباما با تهران بعدها به توافق هسته‌ای 2015 منجر شد. برای منتقدان سیاست آمریکا در عراق، این انتخاب‌ها نشان‌دهنده اولویت دادن واشنگتن به سازش با احزاب مستقر نسبت به به چالش کشیدن نفوذ ایران است.
انتخابات عراق و انتخاب‌های آمریکایی
بسیاری از عراقی‌ها ایالات متحده را کمتر به منزله سلسله‌ای از دولت‌های دموکرات و جمهوری‌خواه و بیشتر به عنوان قدرتی می‌بینند که قادر به بازشکلی مسیر سیاسی کشورشان است. این دیدگاه زمانی تشدید شد که واشنگتن پس از اعتراضات 2019 به تعامل با احزاب حاکم عراق ادامه داد، اعتراضاتی که در جریان آن نیروهای مورد حمایت ایران صدها معترض را که خواهان پایان فساد، نظام سهمیه‌ای طایفه‌ای و مداخلات خارجی بودند، به قتل رساندند.
انتخابات اخیر عراق فرصت دیگری برای بازاندیشی در آن رویکرد فراهم آورد، در زمانی که ایران به‌خاطر شکست‌های منطقه‌ای تضعیف شده بود. ترامپ با بازگشت المالکی مخالفت کرد اما از علی الزیدی، تاجر-منتقل‌شده به سیاستمدار و نامزد دیگری که از سوی همان چارچوب هماهنگی حمایت می‌شد، استقبال کرد، او را در کاخ سفید میزبانی کرد و به رابطه‌شان ستایش کرد. دولت الزیدی هنوز شبکه‌های مسلح را منهدم نکرده است، حتی پس از آنکه حملاتی به عربستان سعودی از عراق منشأ گرفت و گزارش‌هایی از دخالت ایران و حمایت محلی منتشر شد.
رد جمهوری‌خواهان توسط رأی‌دهندگان آمریکایی رأی به نفع ایران نبود. جنگ، هزینه‌های معیشتی و سیاست داخلی نیز انتخاب‌های آنها را شکل داد. اما واکنش گروه‌های همسو با ایران در عراق نشان می‌دهد که شبه‌نظامیان مورد حمایت ایران، تفرقه‌ها در واشینگتن را فرصت‌هایی برای تقویت مواضع خود می‌دانند.
چرا کتائب حزب‌الله واشینگتن را اشتباه می‌فهمد
سرزنش آمریکایی‌ها به‌عنوان «صلیبیان جدید» توسط حمیداوی هیچ تفاوتی بین دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان قائل نمی‌شود. او آمریکا را فارغ از اینکه چه کسی حاکم است، دشمنی ایدئولوژیک تصویر می‌کند. این نکته هنگامیکه سیاستمداران آمریکایی بر این باورند که یکی از احزاب می‌تواند مخالفان مورد حمایت ایران را متقاعد به صلح کند، شایان یادآوری است.