استیضاح هگ‌ستِث: چرا نسخه رامسفلد در قبال ایران ناکارآمد است

چرا استیضاح هگستِث در حال کسب شتاب است

با پایان انتخابات میاندوره‌ای، سرنوشت وزیر دفاع پیت هگستِث در تعادل قرار دارد. نماینده هکیم جفرریز، که قرار است رئیس مجلس شود، این آخر هفته اعلام کرد که به یک قطعنامه برای استیضاح هگستِث رأی موافق خواهد داد. وزیر دفاع یکی از بحث‌برانگیزترین چهره‌ها در کابینه رئیس‌جمهور دونالد ترامپ است و بسیاری از مقامات ارشد مؤثر پنتاگون را از کار برکنار کرده است. او بارها اظهارات تحریک‌آمیز در زمینه فرهنگ‌ جنگی مطرح کرده که ارتباط اندکی با امنیت ملی دارد. و آنچه بیش از همه به اعتبارش آسیب زده، اینکه هگستِث چهره جنگ در ایران شده است.

فارغ از اینکه عملیات نظامی آمریکا چقدر نامحبوب بوده‌اند، هگستِث پشت رئیس‌جمهور ایستاده است. او از تعهد به حذف برنامه هسته‌ای ایران و ایجاد پایگاهی قوی‌تر در منطقه دفاع کرده است، حتی در حالی که رأی‌دهندگان، از جمله کسانی در ایالت‌های قرمز، برای ابراز نارضایتی از سیاست خارجی دولت به پای صندوق‌های رأی می‌رفتند.

آنچه بعداً رخ می‌دهد هنوز مشخص نیست. برخی جمهوری‌خواهان به‌طور خصوصی امیدوارند هگستِث استعفا دهد، یا داوطلبانه یا تحت فشار، تا ترامپ بتواند او را با فردی جایگزین کند که چهره عمومی مطلوب‌تری داشته و راهبرد روشن‌تری برای پایان دادن به مشارکت آمریکا در جنگ ارائه دهد. اکثر دموکرات‌ها نسبت به آغاز روند استیضاح علیه ترامپ محتاط‌اند، با توجه به اینکه او تنها دو سال دیگر در سمت باقی است و در گذشته وقتی تحت حمله قرار گرفته از نظر سیاسی سود برده است. با این حال هگستِث همچنان یک هدف ممکن برای استیضاح به‌شمار می‌آید. دنبال کردن او، احتمالاً با حمایت برخی جمهوری‌خواهان، به دموکرات‌ها اجازه می‌دهد نشان دهند که در مورد پاسخگو کردن دولت جدی هستند.

سوابقی از دوران رامسفلد

بیست سال پیش، وزیر دفاع دونالد رامسفلد پس از اینکه چهره یک جنگ نامحبوب شد، سمتش را از دست داد. سؤال اکنون این است که آیا هگستِث نیز همین سرنوشت را خواهد داشت یا خیر.

وقتی رئیس‌جمهور George W. Bush در 28 دسامبر 2000، پس از شمارش آرا بسیار تفرقه‌انگیز انتخاباتی، معرفی‌نامه‌اش برای رمسفلد را به‌عنوان وزیر دفاع اعلام کرد، اکثر کارشناسان او را یکی از واجدترین افراد برای این پست می‌دانستند. او که در دهه 1950 نیروی دریایی بود، از 1963 تا 1969 در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرده بود. سپس از سیاست قانون‌گذاری کناره‌گیری کرد تا مدیر دفتر فرصت‌های اقتصادی رئیس‌جمهور Richard Nixon شود و بعدها مشاور رئیس‌جمهور و مدیر شورای هزینه‌های زندگی شد. در 1973، نیکسون او را به‌عنوان سفیر ایالات متحده در ناتو منصوب کرد.

پس از استعفای نیکسون در آگوست 1974 به‌خاطر رسوایی واترگیت، رئیس‌جمهور Gerald Ford رمسفلد را به‌عنوان رئیس دفتر کاخ سفید منصوب کرد و در 1975 فورد او را به‌عنوان وزیر دفاع نامزد کرد؛ سمتی که تا ورود رئیس‌جمهور Jimmy Carter در 1977 در آن باقی ماند. رمسفلد سپس سال‌های زیادی را در بخش خصوصی کار کرد در حالی که به‌عنوان مدافع یارانه‌گرایی نوگرا در سیاست فعال ماند.

معرفی او به‌عنوان وزیر به‌عنوان نشانه‌ای تلقی شد که رئیس‌جمهور جدید بوش خود را با تیمی از کارشناسان باتجربه احاطه خواهد کرد. پس از 11 سپتامبر، رمسفلد که رابطه‌ای نزدیک و بلندمدت با معاون رئیس‌جمهور Dick Cheney داشت، به‌عنوان صدای مهمی در درون دولت پدیدار شد و در تدوین و اجرای راهبرد ضدتروریسمی که هدف آن جلوگیری از حملات مشابه در خاک ایالات متحده بود، کمک کرد.

در اکتبر و نوامبر 2001، موفقیت عملیات نظامی علیه رژیم طالبان در افغانستان به‌عنوان شاهدی بر توانایی استراتژیک او ستایش شد. وضع همین‌طور در 2003 بود، زمانی که ایالات متحده با عراق وارد جنگ شد و بغداد ظرف چند هفته سقوط کرد. در 1 مه، بوش پایان عملیات‌های رزمی عمده را زیر بنری با عنوان «Mission Accomplished» اعلام کرد و در دسامبر نیروهای آمریکایی رهبر عراقی Saddam Hussein را دستگیر کردند.

وقتی عراق شروع به از هم پاشیدن کرد

با این حال، در زیر آن موفقیت‌ها، اوضاع برای رمسفلد و برای جنگ از پیش دچار اختلال شده بود. اولین مشکل عمده زمانی پدید آمد که در آوریل 2003 غارت در سراسر بغداد از جمله در موزه عراق و کتابخانه و آرشیو ملی آغاز شد. به‌زودی روشن شد که پنتاگون برنامه‌ریزی اندکی برای پیامدهای سقوط حسین انجام داده بود. «چیزهایی پیش می‌آید»، رمسفلد به خبرنگاران گفت و سوال‌هایشان درباره غارت‌ها را نادیده گرفت. در همین حال، ارتش ایالات متحده موفق به پیدا کردن ذخایر سلاح‌های کشتار جمعی نشد که توجیه اصلی جنگ بوده است.

تا انتخابات میان‌دوره‌ای 2006، جنگ عراق به‌شدت نامحبوب شده بود. شمار زیادی از نیروهای زمینی آمریکا هنوز در تلاش برای ایجاد ثبات سیاسی و مهار خشونت‌های فرقه‌ای بودند و تلفات سنگینی متحمل می‌شدند. تصمیم سال 2003 برای منحل کردن ارتش عراق هزینه‌های بسیار زیادی در بر داشت و در آوریل 2004، پخش برنامه شبانه 60 Minutes در یک شب هفته، آزار و اذیت گسترده زندانیان در زندان ابو غریب را فاش کرد. اگرچه ابتدا این موضوع به‌عنوان کار چند سرباز یاغی مطرح شد، به‌زودی مشخص شد که این بدرفتاری‌ها با سیاست‌های پنتاگون برای مجاز کردن روش‌های سخت بازجویی مرتبط است. رامسفلد به‌طور خصوصی چندین‌بار پیشنهاد استعفا داد، اما بوش از پذیرش آن خودداری کرد.

هم‌چنین از سوی کنگره درخواست‌های پراکنده‌ای برای مطرح کردن این مسئله مطرح شده بود. در مه 2004، نماینده نیویورک Charles Rangel هشت ماده استیضاح علیه رامسفلد به‌دنبال افشاگری‌های ابو غریب مطرح کرد.

کهنه‌سربازان و ژنرال‌ها بر علیه او شدند

پس از دوره‌های خدمت، بسیاری از سربازان با اختلال استرس پس از سانحه بازگشتند و قادر به دریافت حمایت لازم برای بازگشت به زندگی مدنی نبودند. دموکرات‌ها جنگ را یکی از موضوعات محوری کارزار 2006 کردند و آن را به‌عنوان مدرکی بر سوءمدیریت جمهوری‌خواهان ارائه دادند: تصمیم عمیقاً ناقص و غیرضروری بوش برای ورود به جنگ با عراق در وهله نخست، که با حمایت قوی جمهوری‌خواهان کنگره گرفته شده بود، و با شکست در برنامه‌ریزی برای آنچه پس از سقوط دولت رخ خواهد داد تشدید شد.

در سپتامبر 2006، جمهوری‌خواهان توانستند مانع از رأی‌گیری درباره یک بیانیه غیرالزام‌آور از سوی سناتورهای دموکرات شوند که «حس سنا» را مبنی بر اینکه بوش باید رامسفلد را جایگزین کند، ابراز می‌داشت. «برای جنگ علیه ترور»، سناتور نیویورک Charles Schumer در جریان بحث‌های صحن گفت، «باید هم قوی و هم هوشمند باشید. و با وجود وزیر رامسفلد در این دولت، شما مقدار زیادی از قدرت را می‌بینید اما کافی از هوشمندی را نمی‌بینید.» پشت صحنه، رئیس دفتر کاخ سفید Andrew Card نیز رئیس‌جمهور را به‌طور ناموفق تحت فشار گذاشت تا رامسفلد را جایگزین کند.

رامسفلد خود یک مسئله بود. نرخ‌های تصویب او که در سال 2003 برابر با 71 درصد بود، تا ژانویه 2006 در نظرسنجی گالوپ به 44 درصد کاهش یافته بود. آن بهار، در چیزی که مجله تایم آن را «شورش ژنرال‌ها» نامید، شش ژنرال بازنشسته خواهان استعفای رامسفلد شدند. «وقتی وزیر دفاع را به نیروهایم معرفی می‌کنم، قرار است که یک زیرامر وفادار باشم»، ژنرال میجر ارتش جان باتیست به مجله گفت. «اما در درونم جوش می‌خورد. هر بار که به او نگاه می‌کردم، به … آن طرح جنگِ مزخرف فکر می‌کردم، به ابوغریب فکر می‌کردم، و به چالش‌هایی که هر روز در تلاش برای بازسازی ارتش عراق که او منحل کرده بود با آن مواجه بودم فکر می‌کردم.»

بوش از مردش دست نمی‌کشد

با این حال، بوش از مرد خود حمایت کرد. در پاسخ به سرمقاله‌های انتقادی و درخواست‌ها برای استعفای رامسفلد، بوش در 18 آوریل به مطبوعات گفت: «دان رامسفلد کار خیلی خوبی انجام می‌دهد. او نه تنها در حال تحول ارتش است، بلکه در حال مبارزه با جنگ علیه ترور است. … من صداها را می‌شنوم، و صفحه اول را می‌خوانم، و گمانه‌زنی‌ها را می‌دانم.

اما من تصمیم‌گیرنده‌ام، و من تصمیم می‌گیرم چه چیزی بهترین است. و بهترین کار این است که دان رامسفلد به عنوان وزیر دفاع باقی بماند.» هر زمان که این موضوع در گفتگوها با کاخ سفید مطرح می‌شد، رابرت درپر در کتاب 2007 خود، Dead Certain، نوشت، بوش موضع خود را تحکیم می‌کرد. «لحظه‌ای که کسی می‌گفت ‘دانالد رامسفلد را اخراج کنید’، دانالد رامسفلد جان تازه‌ای می‌گرفت»، یک دستیار کاخ سفید گفت.

انتقادها کاهش نیافت. در 25 سپتامبر 2006، شش هفته پیش از انتخابات، باتیست و دو ژنرال بازنشسته دیگر به کمیته سیاست‌گذاری دموکرات‌های سنا گفتند که رامسفلد قادر به مدیریت این شغل نیست. در روز شنبه، 6 نوامبر، روزنامه‌های وابسته به Military Times Media Group سرمقاله‌ای با عنوان «زمان رفتن رامسفلد است» منتشر کردند.

اگرچه بوش تا روزهای پایانی کارزار به طور علنی از رامسفلد دفاع کرده بود، نتیجه انتخابات حمایت مداوم را عملاً ناممکن کرد. تعدادی مسئله در هدایت انتخابات نقش داشتند، از جمله فساد، هزینه‌های زندگی، و مراقبت‌های بهداشتی، اما مخالفت با Iraq War در صدر آن‌ها قرار داشت. دموکرات‌ها کنترل مجلس نمایندگان و سنا را به دست آوردند.

استیضاح هجست و خروج رامسفلد

رئیس‌جمهور درک کرد که باید مسیر خود را تغییر دهد. به گفته رمسفلد، چنی از قبل به او هشدار داده بود که بوش قصد دارد نهایتاً استعفای او را بپذیرد. در 8 نوامبر، بوش اعلام کرد که رابرت گیتس را به عنوان وزیر دفاع جدید نامزد می‌کند. «آمریکا امن‌تر و جهان به خاطر خدمت و رهبری دونالد رمسفلد مطمئن‌تر است»، بوش گفت. این تصمیم ضربه‌ای به چنی بود، کسی که روی رمسفلد به عنوان یک متحد حساب می‌کرد، و پیروزی‌ای برای واقع‌گرایان سیاست خارجی که در دوره رئیس‌جمهور جورج H.W. بوش خدمت کرده بودند.

تغییرات در رهبری راه را برای یک تغییر بنیادی در استراتژی هموار کرد که در ژانویه 2007 اعلام شد: از مأموریتی آمریکایی متمرکز بر مبارزه با شورشیان و واگذاری امنیت به نیروهای تازه‌تأسیس عراق، به آنچه «افزایش» نیروهای اضافی خوانده شد که مأموریتشان محافظت از جمعیت عراقی و جلب حمایت آنها علیه شورش بود.

بسیاری از جمهوری‌خواهان به‌طور خصوصی از این ابراز پشیمانی می‌کردند که بوش زودتر این تصمیم را نگرفته بود، که ممکن بود به حزب جمهوری‌خواه شانس مبارزه برای حفظ اکثریت‌هایش را بدهد. همان‌طور که خبرنگار نیویورک تایمز، Adam Nagourney، نوشت، آن زمان نماینده سابق Rahm Emanuel، دموکرات ایالت ایلی‌نوی، «به‌صورت خصوصی شکرگزار بود که رئیس‌جمهور با برکناری Rumsfeld پیش از آغاز کارزار، دموکرات‌ها را از یک مسئله قدرتمند محروم نکرده بود.»

چرا ایران عراق نیست

جنگ در ایران به اندازه جنگ عراق گسترده نیست و جنگ زمینی وجود ندارد، اما سیاست‌های ترامپ از ابتدا به‌طور فوق‌العاده‌ای نامحبوب بوده‌اند، و با افزایش قیمت‌ها، جنگ تنها بحث‌برانگیزتر شده است. حتی در میان جمهوری‌خواهان هم علاقه چندانی به Hegseth وجود ندارد. او نه تنها تجسم بسیاری از آن‌چه منتقدان درباره ترامپ 2.0 نادرست می‌دانند هست، بلکه چون او رئیس‌جمهور نیست، جمهوری‌خواهان احساس آزادی بیشتری برای حمله به او دارند.

کناره‌گیری Rumsfeld الگویی برای جمهوری‌خواهان امروز فراهم می‌آورد که از آن‌چه در دومین دوره ترامپ رخ داده خشمگین‌اند، و ممکن است Hegseth اکنون برود. اما حتی اگر او برود—یا اگر کنگره او را مجبور به رفتن کند—احتمالاً منجر به تغییر بنیادین در سیاست نخواهد شد. کاخ سفید ترامپ قدرت را در خود رئیس‌جمهور متمرکز کرده است، بنابراین او منبع تصمیم‌گیری‌های سیاستی و محور حملات باقی خواهد ماند. با وجود پیروزی‌های دمکرات‌ها در میان‌دوره‌ای هفته گذشته، احتمال تغییر مسیر توسط ترامپ کم است. تغییر واقعی مستلزم فشار بودجه‌ای و تحقیقی کنگره خواهد بود.