هر دو حزب اکنون خواهان فاصله‌گیری واشینگتن از اسرائیل هستند، اما عقب‌نشینی گزینه هسته‌ای اسرائیل را افزایش می‌دهد نه آن را از بین می‌برد. کارهای مستندسازی‌شده تسلیحاتی ایران و عرض ده مایلی اسرائیل ورود به آستانه هسته‌ای را محتمل می‌سازند، و بارش رادیواکتیو خلیج به بازارهای آسیایی و نظام مالی آمریکا خواهد رسید.
چرا رهاسازی گزینه هسته‌ای اسرائیل را افزایش می‌دهد
خواندن علائم برای استراتژیست‌ها در اسرائیل یا ایران دشوار نیست. دموکرات‌ها در مبارزات انتخاباتی خود AIPAC را به عنوان یک شبح نشان دادند و به دشمنی فزاینده جریان‌های ترقی‌خواه نسبت به اسرائیل دامن زدند. «من همچنین دوست دارم ببینم فروش تسلیحاتی را که برای انجام بدترین کارها از جمله نسل‌کشی و آپارتاید در اسرائیل استفاده می‌شود متوقف کنیم»، سناتور منتخب Abdul el-Sayyed گفت. نماینده
Maggie Goodlander، یکی از کارکنان پیشین سناتور فقید جو لیبرمن (I-Conn) و همسر مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور جو بایدن، در ماه ژوئیه به قطع کمک‌ها به اسرائیل رأی داد تا دولت یهودی را به خاطر عملیاتش علیه حماس در غزه تنبیه کند. Jon Finer، معاون اصلی سالیوان، که او نیز آرزوی تصدی سمت مشاور امنیت ملی در یک دولت دموکرات جدید را دارد، فراتر رفت و آشکارا با جنبش تحریم، بایکوت و خروج سرمایه (Boycott, Divest, and Sanctions) ابراز همدلی کرد.
در همین حال AIPAC تبدیل به آزمونی برای دموکرات‌ها شده است. گاوین نیوسام، فرماندار کالیفرنیا و نامزد احتمالی ریاست‌جمهوری، می‌بالد که «هرگز نگرفته و هرگز نخواهد گرفت» پول AIPAC را. سناتورهای Cory Booker (D-NJ) و Ruben Gallego (D-Ariz.) گفتند که از دریافت پول AIPAC دست کشیده‌اند.
ریشه‌های خشم دموکرات‌ها
ممکن است دموکرات‌ها از اسرائیل خشمگین باشند. نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو با مخالفت خود با برنامه جامع اقدام مشترک، توافق هسته‌ای ایران در سال 2015، رئیس‌جمهور باراک اوباما و بسیاری از کارکنان سابق او را ناراحت کرد. این یادآور حادثه اکتبر 1994 بود که رئیس‌جمهور کره جنوبی Kim Young-sam در مصاحبه‌ای با نیویورک‌تایمز از معامله هسته‌ای بیل کلینتون با کره شمالی انتقاد کرد و خشم کلینتون را نسبت به آنچه او بی‌ادبی و عدم قدردانی می‌دانست برانگیخت. برای مدتی، تیم کلینتون با کره جنوبی، یک متحد دموکراتیک، بدتر از کره شمالی که هدف تلاش نرمش آنها بود رفتار کرد. با این حال، تقریباً هر پیش‌بینی کره جنوبی درباره غیرصادق بودن کره شمالی و تقلب هسته‌ای به حقیقت پیوست.
در آغوش گرفتن رئیس‌جمهور Donald Trump توسط نخست‌وزیر اسرائیل Benjamin Netanyahu اما Netanyahu را به یک قطب نزاع بزرگ‌تر تبدیل کرد. عکس‌های صمیمانه Netanyahu با جمهوری‌خواهان پس از شکست اوباما بسیاری از دموکرات‌ها را متقاعد کرد که Netanyahu دارد به هزینه آنها خوشحالی می‌کند.
بازی سرزنش جمهوری‌خواهان
در عین حال، بخش فزاینده‌ای از حزب جمهوری‌خواه نیز اسرائیل را مقصر می‌داند. در یک توییت طولانی، معاون رئیس‌جمهور JD Vance شکست‌های جمهوری‌خواهان را کاملاً بر گردن اسرائیل انداخت. «دلیل واقعی باخت ما برای تقریباً همه واضح است»، او نوشت. «دلیل باخت ما جنگ است»، او توضیح داد، پس از اشاره به نظرسنجی‌هایی که نشان می‌داد آمریکایی‌ها از سیاستمداران می‌خواهند «اول آمریکا را قرار دهند» و «روابط ما با اسرائیل را تغییر دهند.»
Vance از پذیرش این واقعیت امتناع کرد که جمهوری‌خواهان نامزدهای بدی مطرح کردند، بسیاری از آنها را خود Vance انتخاب کرده بود. در ایالت خود، اوهایو، Vance هیچ دم‌باری همراه نداشت؛ خود او سمی بود. همچنین جمعیتی که اسرائیل را مسئول تورم می‌دانند در نظر نمی‌گیرند که تعرفه‌ها بسیار بیشتر از حمایت از اسرائیل تورم را توضیح می‌دهند. با این حال، شکست جمهوری‌خواهان قدرت را به مفسران و نظریه‌پردازان جمهوری‌خواه و محافظه‌کاری مانند Tucker Carlson، Candace Owens، و Megyn Kelly خواهد داد که در سال‌های اخیر به حوزه توطئه‌های ضدیهودی سر زده‌اند.
چرا منطق ترک متحدی شکست می‌خورد
تحلیلی که اسرائیل را مقصر می‌داند از حیث دلایل ضعیف است، اما منطق زیربنایی این ایده که فاصله گرفتن از شراکت با اسرائیل صلح را به ارمغان می‌آورد یا اقتصاد آمریکا را بهبود می‌بخشد، معیوب است.
چه ترامپ را دوست داشته باشید یا نه، رئیس‌جمهور درست می‌گوید که ایران برای کارزار خود مدت‌ها قبل از اینکه او به‌طور نظامی با تهران تعامل کند، آماده شده بود. برای مثال، در 12 مارس 2026 او توضیح داد: «و ما داریم آنچه باید انجام شود را انجام می‌دهیم. این باید در طول یک دوره 47 ساله انجام شده باشد. می‌توانست توسط افراد زیادی انجام شود. آنها انتخاب نکردند که انجام دهند.» تنها چند هفته قبل از انتخابات او دوباره همین استدلال را تکرار کرد. «این باید مدت‌ها پیش توسط روسای‌جمهور دیگر انجام شده بود، جنگ ایران. و ما آنها را کاملاً زده‌ایم. و ممکن است کمی بیشتر هم انجام دهیم،» او به یک جلسه مطبوعاتی گفت.
نشانه دادن به ترک اتحاد تهران را جسور می‌کند
اگر ایالات متحده خود را از اسرائیل و نیازهای امنیتی آن دور کند، نه دموکرات‌ها و نه جمهوری‌خواهان صلح را به ارمغان نخواهند آورد. اولاً، ایران بازیگری منفعل در این درگیری نیست. این کشور دهه‌ها برنامه‌ریزی کرده و تصمیمات حساب‌شده‌ای برای حمله به کشتی‌ها و شلیک موشک‌های بالستیک به بیش از یک‌دوجین دولت منطقه‌ای اتخاذ می‌کند که اکثر آنها هرگز درگیر نبرد نبوده‌اند. ایدئولوژی جمهوری اسلامی خواهان حذف اسرائیل به‌عنوان یک دولت یهودی است؛ اساساً، این ایدئولوژی خواهان نسل‌کشی است، که حماس و حزب‌الله نوک نیزه برای محقق کردن این دیدگاه هستند.
با سیگنال دادن به معنای رهاسازی اسرائیل، دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان جمهوری اسلامی و نیابتی‌های تروریستی آن را تشویق می‌کنند که می‌توانند پیروز شوند. آنچه ونس و ال‌ساید پیشنهاد می‌کنند مشابه سخنرانی اوباما در وست پوینت است که در آن اعلام کرد مداخله آمریکا در افغانستان زمان‌بندی‌شده خواهد بود. اگر طالبان زمانی تزریق آدرنالین دریافت کرد، همان بود. رهبران طالبان آن زمان فهمیدند که تنها باید طول عمر حضور آمریکا را از سر بگذرانند و خطر کمی متوجه حملاتشان علیه نیروهای آمریکایی یا دولت منتخب اما معیوب افغانستان خواهد بود.
ونس و ال‌ساید و متحدان سیاسی‌شان صرفاً تضمین می‌کنند که اسرائیل با چالشی تروریستی تازه و تقویت‌شده روبه‌رو شود و ابزارهای کمتری برای دفاع از خود داشته باشد.
سابقه آیزنهاور
برای ایالات متحده، خروج هسته‌ای ایران از چارچوب قابل‌تحمل استراتژیک ناپذیر خواهد بود، اما تهدید وجودی به همراه نخواهد داشت. به هر حال، جمهوری خلق چین، پاکستان و کره شمالی هر کدام آزمایش‌های هسته‌ای انجام دادند، اما هیچ‌کدام هرگز حمله هسته‌ای به راه نیانداختند. ایران هسته‌ای مشکل‌ساز خواهد بود، اما ونس احتمالاً معتقد است که ایالات متحده می‌تواند یک آتش‌بس مذاکره کند.
این اساساً تکرار تصمیمات رئیس‌جمهور Dwight D. Eisenhower است که محاسبه کرد منافع آمریکا ایجاب می‌کند جانب کشورهای عربی نفت‌خیز و پرجمعیت‌تر را به جای اسرائیل بگیرد. او نه تنها اورشلیم بلکه لندن و پاریس را شوکه کرد وقتی در بحران سوئز 1956 جانب قاهره را گرفت. با این حال، ظرف دو سال دریافت که کشورهای عربی لزوماً متحدان خوبی نیستند؛ از لحاظ ایدئولوژیک آنها با دیدگاه آمریکایی نظم لیبرال مخالف بودند. وقتی پروفسور Vali Nasr از دانشگاه جانز هاپکینز بعد از انتخابات توییت می‌کند، «امیدوارم این نقطه عطف مهمی در سیاست خارجی درخصوص خاورمیانه باشد»، تاریخ را فراموش می‌کند.
محاسبه وجودی اسرائیل
اسرائیل می‌داند با یک بحران وجودی روبه‌رو است. فتوای هسته‌ای رهبر معظم، علی خامنه‌ای، نه به اندازه‌ای که برخی مقامات آمریکایی ادعا می‌کنند پیوسته بود و نه از نظر حقوقی الزام‌آور. همچنین با مرگ خامنه‌ای پابرجا نخواهد ماند. ضمیمه 2011 آژانس بین‌المللی انرژی اتمی که ابعاد احتمالی نظامی برنامه هسته‌ای ایران را ثبت کرد نشان داد که تهران علیرغم فتوای مذکور روی طراحی کلاهک هسته‌ای و سازوکارهای تحریک کار کرده بود.
در باریک‌ترین نقطه، عرض اسرائیل کمتر از ده مایل است. برخی مفسران استدلال می‌کنند که ایران هرگز علیه اسرائیل سلاح هسته‌ای به کار نخواهد برد چون این کار فلسطینیان را می‌کشد، اما ایرانی‌ها عموماً نسبت به اعراب بی‌تفاوت‌اند. مرگبارترین درگیری ایران همان جنگ ایران و عراق است که در آن ایران صدها هزار عرب را با اندک پشیمانی به قتل رساند. رئیس‌جمهور پیشین علی‌اکبر هاشمی رفسنجانی اساساً دلیل استفاده از حمله هسته‌ای علیه اسرائیل را مطرح کرد. «استفاده حتی از یک بمب هسته‌ای در داخل اسرائیل همه چیز را نابود خواهد کرد»، او گفت. حتی اگر اسرائیل تلافی می‌کرد، ایران عمق استراتژیک لازم برای زنده ماندن را داشت.
این پویایی باید ونس، ال‌سayed و دیگران را نگران کند. اسرائیل دولت خودکشی‌کننده نیست. آنها درک می‌کنند که با تهدید وجودی از سوی ایران، حماس و شاید حتی ترکیه روبه‌رو هستند. در داخل اسرائیل نارضایتی وجود دارد که ونس، ال‌سayed، اروپا و بخش بزرگی از غرب این حقیقت ساده را نمی‌فهمند.
انتخاب هسته‌ای
اسرائیل یک قدرت هسته‌ای است. اینکه به‌طور رسمی اعلام‌نشده باقی مانده تنها یک ستاره پابرگ است. اگر جهان اسرائیل را رها کند و وسایل متعارف دفاع از آن را از او بگیرد، یک انتخاب اجبار می‌شود: خودکشی یا دفاع هسته‌ای. اگر اسرائیل احساس کند که در تنگنا قرار گرفته، ممکن است از سلاح‌های هسته‌ای استفاده کند.
اگر امنیت منطقه‌ای در درجه اول اهمیت است، تنها سیاست معقول کمک به دولت‌ها برای دفاع از خود در برابر کشورهایی است که به دنبال نابودی آنها هستند. ونس از تاریخ بی‌اطلاع است، در حالی که ال‌سayed با نفرت‌های فرقه‌ای خود کور شده است. سیاستمداران و سیاست‌گذاران دیگر—خوب‌گرایان و فاینرهای جهان—سینیکیسم خود را نشان می‌دهند، زیرا جاه‌طلبی شخصی را بر اصل مقدم می‌دارند.
چرا این مشکل آمریکا است
اما آیا نبرد اسرائیل یا حتی یک تبادل هسته‌ای محدود مشکل آمریکا است؟ پاسخ در چندین مورد بله است. نخست، جمهوری اسلامی به همان اندازه که خواهان نابودی اسرائیل است، خواهان نابودی آمریکا نیز هست. تفاوت میان اسرائیل و ایالات متحده ترتیب نابودی است، نه نیاز به نابودی. به‌همین‌دلیل جمهوری اسلامی در دهه‌ها گذشته بارها آمریکایی‌ها را هدف قرار داده است. بیشتر ایرانیان از رژیم خود متنفرند، اما مردانی که اسلحه و ابزار سرکوب را در دست دارند سیاست را شکل می‌دهند، نه توده‌های ایرانی.
دوم، یک مبادله هسته‌ای منطقه را به هرج و مرج خواهد کشاند. بادهای تجاری ابر رادیواکتیو را از بنادر خلیج فارس ایران به‌عرض خلیج فارس خواهند راند و به سمتِ طرف عربی، از روی قطر، شرق عربستان سعودی و عراق خواهند برد. نفت خاورمیانه عملاً از دسترس خارج خواهد شد و این باعث رکودی در شرق آسیا می‌شود که بیش از 60 درصد انرژی خود را از جهان عرب تأمین می‌کند. ایالات متحده نیز از ناپایداری مالی ناشی از آن مصون نخواهد ماند، و فروپاشی اقتصادهای آسیایی لزوماً به‌صورت مسالمت‌آمیز باقی نخواهد ماند.
ایده وجود «فرمول جادویی» در امور خارجی هم نادانانه و هم متکبرانه است. هرگاه هم دموکرات‌ها و هم جمهوری‌خواهان به فرمولی جادویی که اسرائیل است — و نه حامیان ترور که در پی نابودی آن هستند — پافشاری کنند، آنها در معرض ریسک یک مبادله هسته‌ای، بی‌ثباتی منطقه‌ای که توان تصور آن را ندارند، و رکودی با شدتی که قادر به تصور آن نیستند، قرار می‌گیرند.