رونق شیل در آمریکا وابستگی به نفت خاورمیانه را کاهش داد، اما بستن تنگه هرمز توسط ایران همچنان شوک‌های قیمتی جهانی ایجاد کرد. تولید نیمکره غربی نمی‌تواند از بروز اختلالات جلوگیری کند، بنابراین واشینگتن باید هزینه‌ها را از طریق همکاری با اسرائیل، کشورهای عربی و هند کاهش دهد.
چرایی بازگشت مکرر جنگ‌ها در خاورمیانه
«من یک شکست‌خورده‌ام، و شما مرا چنین ساخته‌اید»، بیل کلینتون در ژانویه 2001 به یاسر عرفات گفت، پس از آنکه رهبر فلسطینی بهترین پیشنهاد صلحی را که فلسطینیان احتمالاً از یک دولت اسرائیلی دریافت خواهند کرد رد کرد.
از آن زمان تاکنون، خاورمیانه رؤسای‌جمهور آمریکایی را سردرگم و آزرده کرده است. یک جنگ نابخردانه در عراق ریاست‌جمهوری جورج دابلیو. بوش را تحت‌الشعاع قرار داد. باراک اوباما که به‌طور عمده به‌خاطر مخالفت اولیه‌اش با جنگ آقای بوش انتخاب شده بود، مجبور شد نیروها را مجدداً به عراق بفرستد تا با ظهور «دولت اسلامی» مقابله کند. خروج نادرست جو بایدن از افغانستان محبوبیت او را آسیب زد و نحوه برخورد او با نبرد غزه جنگ داخلی در صفوف دموکرات‌ها را شعله‌ور کرد که هنوز فروکش نکرده است.
و اکنون جنگ دونالد ترامپ در ایران به‌شدت محبوبیت او را خدشه‌دار کرده و هیچ نشانه‌ای از پایان آن دیده نمی‌شود.
هر رئیس‌جمهور روی خروج حساب می‌کند
هر رئیس‌جمهوری از زمان جورج دابلیو. بوش وارد کاخ سفید شده با این امید که ریسک‌ها و هزینه‌های آمریکا در خاورمیانه را محدود کند. با تنگ‌تر شدن منابع مالی در داخل کشور و افزایش هزینه محدود کردن جاه‌طلبی‌های چین، هدف کاهش حضور آمریکا در خاورمیانه جذاب‌تر می‌شود.
آرزوی خروج قابل فهم است. در طول نسل گذشته، بار تعهدات آمریکا در این منطقه افزایش یافته است. فراتر از خاورمیانه، ایالات متحده از زمان ویتنام جنگ جدی انجام نداده است—بیش از نیم قرن. در خاورمیانه، ما جنگ خلیج 1991، جنگ 2001–21 افغانستان، جنگ 2003–11 عراق، مداخله در لیبی در 2011، نبرد با داعش، و اکنون جنگ ایرانِ آقای ترامپ در 2026 را تجربه کرده‌ایم.
وابستگی به نفت از بین نرفته است
با این حال، هم‌زمان با گسترش تعهدات آمریکا در خاورمیانه، نیاز ما به نفت خاورمیانه کاهش یافته است. انقلاب شیل ایالات متحده را به یک ابرقدرت انرژی تبدیل کرده و اکنون نفت بیشتری نسبت به عربستان سعودی تولید می‌کند. نیمکره غربی بیشتر از خاورمیانه نفت تولید می‌کند. افزایش تولید سوخت‌های فسیلی از کشورهایی مانند کانادا، ونزوئلا، گویانا، برزیل و آرژانتین باید موقعیت رهبری نیمکره غربی را بیش از پیش تثبیت کند.
با توجه به این تصویر، مردم می‌پرسند چرا ما میلیاردها، حتی تریلیون‌ها هزینه می‌کنیم تا منطقه‌ای را که منابع نفتی آن را نیاز نداریم، کنترل کنیم. پاسخ برای بسیاری، به‌ویژه در جناح راست افراطی و چپ افراطی، این است که لابی اسرائیل به رهبری یهودیان آمریکایی وجود دارد که ظاهراً اهمیتی نمی‌دهند چقدر ثروت و خون آمریکایی باید برای حفاظت از دولت یهودی صرف شود.
به این ترتیب، خستگی از جنگ‌های ظاهراً بی‌فایده و غیرضروری در خاورمیانه به افزایش موجی از ضدیهودیت داخلی دامن می‌زند.
تنگه هرمز هنوز قیمت‌های جهانی را تعیین می‌کند
با این حال خاورمیانه هنوز اهمیت دارد. شاید نیمکره غربی در سال 2025 حدود 37.4% از نفت جهان را تولید کرده باشد در برابر تنها حدود 30.9% از خاورمیانه، اما یک شوک قیمتی هنوز امسال زمانی که ایران عملاً تنگه هرمز را بست در سراسر جهان بازتاب یافت. شوک‌های مشابهی به کشاورزان جهان وارد شد چون صادرات اوره و کودهای فسفاته خاورمیانه کاهش یافت.
اینکه تولید نیمکره غربی بی‌اهمیت است، گفته نمی‌شود. خاورمیانه تنها 18.1% از گاز طبیعی جهان را در سال 2025 تولید کرد، در برابر 35.2% در نیمکره غربی. بسیاری از مصرف‌کنندگان آمریکایی و کانادایی از قیمت منطقی گاز طبیعی بهره‌مند هستند در حالی که کشورهایی که برای گاز به خاورمیانه وابسته‌اند در تأمین کافی با مشکل روبه‌رو هستند.
متأسفانه حتی افزایش تولید ونزوئلا و گویان نیز بازارهای نفت را شبیه بازار گاز نخواهد کرد. اگر پیش‌بینی‌های اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده درست از آب درآید، افزایش‌های پیش‌بینی‌شده در تولید سوخت‌های فسیلی در نیمکره غربی برای جلوگیری از شوک‌های قیمتی ناشی از خاورمیانه کافی نخواهد بود. تولید بیشتر در جاهای دیگر به ما انعطاف‌پذیری بیشتری در نحوه برخورد با سیاست خاورمیانه می‌دهد، اما در آینده قابل پیش‌بینی منافع امنیتی و اقتصادی آمریکا ما را همچنان درگیر نگه خواهد داشت، هرچند چه بسیاری از رؤسای‌جمهور در هر دو حزب رویای کناره‌گیری را در سر داشته باشند.
جنگ‌های خاورمیانه به استراتژی هوشمندانه‌تری نیاز دارند
به‌جای خیال‌پردازی دربارهٔ فرار از خاورمیانه، آمریکایی‌ها باید بیشتر دربارهٔ راه‌های حفاظت از منافع اساسی‌مان با کمترین ریسک و هزینه فکر کنند. در دوران جنگ سرد، ایالات متحده بدون درگیری‌های نظامی طولانی‌مدت، منافع کلیدی در منطقه را تأمین کرد. ما باید بار تعهدات‌مان را کاهش دهیم بدون اینکه از منافع هنوز مهم صرف‌نظر کنیم.
تسهیل همکاری امنیتی هوشمندانه‌تر بین اسرائیل و کشورهای کلیدی عربی همچنان یک هدف حیاتی آمریکاست، اما یک کشور دیگر نیز نقشی ایفا می‌کند. منافع هند و آمریکا در خاورمیانه تا حد زیادی همسو هستند. علاوه بر تأمین منابع انرژی، هند عمیقاً نسبت به میلیون‌ها شهروند خود که در خلیج فارس کار می‌کنند نگران است. تعمیق پیوندهای دفاعی و فناوری با اسرائیل و نگرانی‌های مشترک درباره تروریسم هند را به ترویج همکاری بین عرب‌ها و اسرائیلی‌ها متعهد می‌کند. و با توجه به اینکه پاکستان به‌طور نزدیک با چین همسوست، منافع هند در مقابله با نفوذ پاکستان در خاورمیانه با نگرانی‌های آمریکایی درباره پکن همخوانی دارد.
آقای ترامپ فرصت تاریخی برای بازسازی سیاست آمریکا در منطقه‌ای دشوار دارد. امیدواریم او حداکثر استفاده را از آن ببرد.