برد گستردهٔ دمکرات‌ها نشان داد رأی‌دهندگان به سیاست خارجی وزن می‌دهند و جنگ با ایران موجب تورم، کاهش مهمات و شکست‌های جمهوری‌خواهان شد. کنگره نمی‌تواند دستور خروج صادر کند، اما کنترل بودجه و جلسات استماع می‌تواند پاسخ‌گویی را تحمیل کرده و تامین مالی جنگ را متوقف سازد.
چگونه امور خارجه ایالات متحده در تعیین نتیجه انتخابات میاندورهای نقش داشت
یک کلیشه در روزنامه‌نگاری سیاسی آمریکا آن‌قدر آزموده شده که تقریباً به یک حقیقت بدل شده است: در هنگام تصمیم‌گیری، رأی‌دهندگان در ایالات متحده توجه کمی به امور خارجی می‌کنند. اما پیروزی قاطع دموکرات‌های اپوزیسیون دیروز ثابت کرد که این دیدگاه به‌هیچ‌وجه یک قاعده نیست.
لازم نیست صرفاً به سخن من استناد کنید. در صبح چهارشنبه، پس از بررسی نتایج فاجعه‌بار برای حزب جمهوری‌خواهش، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده JD Vance در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «دلیل اینکه باختیم جنگ است. خود رئیس‌جمهور دیشب همین را گفت. … همه می‌دانند چرا باختیم. و هر گفت‌وگوی صادقانه‌ای درباره مسیر آینده باید از آنجا آغاز شود.»
جنگ ترامپ همه توجیه‌ها را شکست داد
Vance صفت روشنی را به رئیسش نسبت می‌داد که رئیس‌جمهور ایالات متحده، Donald Trump، در نشان دادن آن در مورد جنگ بداندیش و بداجرای ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران—که بسیاری از ناظران بر این باورند عمدتاً الهام‌گرفته از نخست‌وزیر اسرائیل، Benjamin Netanyahu، بود—از خود بروز نداده است. رهبر اسرائیل مدت‌ها کوشیده بود تا رؤسای جمهور آمریکا را به حمله به ایران متقاعد کند، و در ترامپ نهایتاً یک شریک مایل—یا زودرنج—یافت.
همان‌طور که اکنون به‌خوبی درک شده است، جنگ ترامپ و نتانیاهو علیه ایران بر اساس تقریباً همه توجیهات متغیر و متعددش شکست خورد. این جنگ نظام اسلامی حاکم بر ایران را از بین نبرد. به‌صورت دائمی جاه‌طلبی‌های منطقه‌ای تهران را شکست نداد و ممکن است حتی آنها را کاهش هم نداده باشد. ایران همچنان کنترل گسترده‌ای بر عرضه نفت به بازارهای جهانی از طریق تنگه هرمز دارد، و متحدان یمنی‌اش، الحوثی‌ها، نه تنها پایداری نشان داده‌اند بلکه در حمله به متحدان کلیدی عرب و مشتریان تسلیحاتی ایالات متحده مهارت شگفت‌آوری نیز به نمایش گذاشته‌اند.
تورم و کاهش مهمات
اما این تنها آغاز رنجی است که این جنگ برای ایالات متحده به همراه داشته است. شاید بزرگ‌ترین عامل در انتخابات، افزایش قیمت بنزین و دیزل در آمریکا به سطحی بسیار بالاتر از دوران پیش از جنگ بوده است و در پی آن، تورم را دامن زده و نرخ‌های بهره را بالا برده است، که برای ده‌ها میلیون آمریکایی سختی ایجاد کرده است.
شکاکان ممکن است بگویند این به سادگی حکم قدیمی را تأیید می‌کند که آمریکایی‌ها تنها زمانی به امور خارجی اهمیت می‌دهند که برایشان هزینه‌بر شود. اما این تفاوتی است بی‌اهمیت. رای‌دهندگان درباره علت تنگدستی‌شان دچار سردرگمی نبودند. همان‌طور که Vance خود اذعان کرد، آنها می‌دانستند علت جنگ است.
این درگیری، که بدون شک جنگ انتخابی‌ای بود که بسیاری از آمریکایی‌ها آن را غیرضروری می‌دانند، همچنین به‌شدت بسیاری از مرمّات گران‌قیمت و توانمند واشنگتن را تخریب کرده است و موقعیت نظامی آن را در حساس‌ترین تئاترهای جهان تضعیف کرده است: دریای شرقی چین و هم اوکراین و نواحی مرزی ناتو با روسیه.
در ترکیب با استقرار طولانی‌مدت گروه‌های ضربت ناو هواپیمابر در خاورمیانه، این کاهش ذخایر هم تایوان و هم جزایری را که بین پکن و توکیو مورد مناقشه هستند آسیب‌پذیرتر از هر زمان دیگری در حافظه نزدیک به حمله چینی ساخته است. در همین حال، حتی اگر ترامپ قادر می‌بود از خوابِ تلقینی که به نظر می‌رسد رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین بر او تحمیل کرده بیدار شود، اکنون واشنگتن سلاح‌های پیشرفته‌ای که کیف به‌شدت برای دفاع از خود در برابر حملات بی‌تفکیک موشکی و پهپادی مسکو نیاز دارد را بسیار کمتر در اختیار دارد.
کنگره باید هزینه‌ها را کنترل کند
فراتر از انتخابات میاندورهای، احتمالا سیاست خارجی در دو سال آینده در تقابل بین ترامپ و کنگره در کانون توجه باقی خواهد ماند. روسای‌جمهور که در انتخابات میاندورهای یک یا هر دو مجلس کنگره را از دست می‌دهند، تقریباً همیشه با محدودیت شدید در اختیارات خود مواجه می‌شوند. نادراً پیش می‌آید که دولتی در این شرایط بتواند هرگونه قانون داخلی عمده‌ای را به تصویب برساند. از این رو رؤسای‌جمهور ضعیف معمولاً انرژی خود را به سیاست خارجی معطوف می‌کنند، عرصه‌ای که قانون اساسی اختیار زیادی به رؤسای‌جمهور می‌دهد.
در عین حال، دمکرات‌ها در سنا و مجلس نمایندگان احتمالاً قادر به تصویب هرگونه اصلاحات عمده‌ای که رئیس‌جمهور آن را به قانون تبدیل کند، نخواهند بود. مانند ترامپ، این قانون‌گذاران ممکن است دریابند که برخی از بزرگ‌ترین فرصت‌هایشان برای تأثیرگذاری بر سیاست ایالات متحده و جایگاه کشور در جهان مربوط به امور بین‌المللی است.
اولویت نخست آنها، با توجه به اینکه این وعده‌ای انتخاباتی در سراسر رقابت‌های کنگره بود، پایان دادن به درگیری با ایران خواهد بود. اما چگونه از کنگره این کار را انجام دهند؟ پاسخ در کنترل سختگیرانه بودجه و اعمال نوعی پاسخ‌گویی است که کاملاً توسط کنگره جمهوری‌خواه خروجی، مطیع رها شده بود. ترامپ در پی افزایش چشمگیر هزینه‌های نظامی است و کنگره ورودی قدرت دارد تا مطمئن شود که ادامه جنگ در ایران تأمین مالی نخواهد شد.
هگست و روبیو زیر ذره‌بین
این کار آسان نخواهد بود. کنگره تقریباً همیشه در برابر درخواست‌های جدید هزینه‌ای برای پنتاگون مقاومت دشواری داشته است. اما این کنگره، و رهبران دموکرات آن، تا حد زیادی بر اساس توانایی‌اش در مهار ترامپ در خاورمیانه قضاوت خواهد شد. این امر نیازمند بررسی دقیق تخصیص‌های نظامی با دقت بالا و برگزاری جلساتی است که به دنبال استخراج وضوح از منصوبان نظامی و سیاست خارجی رئیس‌جمهور تا درجه‌ای غیرمعمول باشد.
وزیر دفاع پرتنش و ناپخته ایالات متحده، پیت هگست، آشکارترین هدف در اینجا است. اما وزیر امور خارجه مارکو روبیو باید توجه برابر دریافت کند. تاکنون او فوق‌العاده مکارانه از بحث صریح و تفصیلی درباره جنگ با ایران طفره رفته است، و این امر اکنون باید پایان یابد.
روسیه، ونزوئلا و جهان وسیع‌تر
اگر ایران در صدر فهرست اولویت‌های سیاست خارجی کنگره جدید قرار داشته باشد، با این حال رقبای جدی هم وجود دارند. دموکرات‌ها می‌توانند و باید در موارد دیگری نیز پاسخ‌گویی ضروری را برقرار کنند. در اینجا، من با همکاری فزاینده و شنیع ایالات متحده با روسیه در جنگ آن علیه اوکراین آغاز می‌کنم. این امر اخیراً فراتر از محدود کردن ارسال تسلیحات به کیف و احتمالاً مانع شدن از راهبردهای اطلاعاتی ماهواره‌ای از طریق سیستم استارلینک ایلان ماسک که اوکراین به‌شدت برای دفاع نیاز دارد، رفته است. اکنون شامل انداختن رشته‌ای از نجات‌های اقتصادی به مسکو از طریق معاملات نفتی با روسیه و فشار بر اروپا برای بازگرداندن تدارکات انرژی روسیه نیز می‌شود.
کنگره همچنین نقشی حیاتی در شفاف‌سازی کودتای غافلگیرانه کاخ سفید در ونزوئلا خواهد داشت، کودتایی که در آن رئیس‌جمهور مستقر ربوده شد، یک مشتری برای رهبری کشور نصب شد، و سپس ترتیب‌های مبهمی برای واشینگتن و منافع خصوصی آمریکا در صنعت عظیم، هرچند فرسوده، نفتی ونزوئلا تضمین شد.
به‌طور گسترده‌تر، ترامپ در روابط با متحدان صنعتی پیشرفته در سراسر جهان از کانادا تا ژاپن تا کره جنوبی سرکشی کرده است. در همین حال، او پشت کشور را به سوی آنچه «جهان در حال توسعه» نامیده می‌شود کرده و بی‌توجهی خامی نسبت به هم‌نوعان مردم در کشورهای فقیرتر نشان داده، بسیاری از کسانی که زمانی به ایالات متحده امید بسته بودند. دست‌کم، کنگره باید نابهنجاری و خودویرانگری موجود در این سیاست‌های ترامپ را در زمینه‌هایی از رشد اقتصادی تا دفاع مشترک تا بهداشت عمومی جهانی آشکار سازد.
امور خارجه آمریکا هنوز منتظر اسرائیل است
در پایان، به اسرائیل می‌پردازم، نه زیرا این کم‌ترینِ این موضوعات است، بلکه زیرا ممکن است دشوارترین آنها باشد. دموکرات‌ها ابتدا باید با تقسیمات درونی خود حساب کنند تا بتوانند با نادرستی سیاست کلی خارجی آمریکا نسبت به این کشور روبرو شوند. با این حال زمان آن رسیده که ایالات متحده دیگر بدترین رفتارهای اسرائیل را تحمل نکند، از جمله جنایات نسل‌کشی‌آمیز کمپین آن در غزه و خشونت شهرک‌نشینان و افزایش محرومیت فلسطینیان در کرانه باختری.
خود ترامپ سعی کرد در روز انتخابات از این موضوع جلو بزند و گفت که ایالات متحده دیگر به‌صورت گسترده از دفاع اسرائیل حمایت مالی نخواهد کرد، همان‌گونه که دهه‌ها انجام داده، و به‌جای آن به اسرائیل سلاح نخواهد فروخت. اما به مراتب بیش از این لازم است.
ایالات متحده مدت‌ها شریک خواسته‌وارد اسرائیل در نابودی جوامع فلسطینی بوده است تا شریک ناآگاه. این کشور سال‌ها وانمود به پایبندی به راه‌حل دو دولت می‌کرد، پیش از آنکه دولت ترامپ به‌سادگی نقاب را کنار بگذارد و حتی تظاهر به اهمیت دادن به سرنوشت فلسطینیان را متوقف کند.
دموکرات‌ها می‌دانند که نارضایتی عمومی فزاینده از خشونت بی‌پرواي اسرائیل عامل مهمی در پیروزی این هفته بوده است. اکنون آنها باید از این تصور گذر کنند که هنوز در بسیاری از محافل رایج است، مبنی بر اینکه انتقاد صریح از رفتار اسرائیل و پاسخگو کردن این متحد دیرینه آمریکا مصداق یهودستیزی است. در واقع، رفتار محترمانه با اسرائیل ایجاب می‌کند که چنین شود. و حفظ ائتلاف آمریکا و اسرائیل نیز همین را خواهد خواست.
در مورد اسرائیل، مانند ایران، رأی‌دهندگان سریع‌تر از اجماع واشنگتن حرکت کرده‌اند. مثل قدیمی این بود که آمریکایی‌ها بر اساس سیاست خارجی رأی نمی‌دهند. این هفته آنها چنین کردند، و دموکرات‌هایی که انتخاب شدند باید به گفته آنها عمل کنند.