کنگره قصد دارد با قطع تأمین مالی، جنگ با ایران را پایان دهد، اما همین منابع مالی محاصرهٔ دریایی را که اقتصاد تهران را تحت فشار قرار داده تأمین می‌کند. قطع‌ِ گسترده می‌تواند اهرمِ کنترل بر برنامهٔ هسته‌ای ایران را واگذار کند و در عین حال ضعفِ آمریکا را به مسکو و پکن مخابره کند.
چرا قطع بودجه جنگ نشان‌دهنده عزم است
به‌طور ایده‌آل، رئیس‌جمهور Donald Trump و کنگره دمکرات تازه‌وارد می‌توانستند رویکرد دوحزبی جدیدی نسبت به جنگ با ایران و، به‌طور گسترده‌تر، مناسبات بلندمدت واشینگتن و تهران تدوین کنند.
به هر حال، در حالی که ایالات متحده (با کمک اسرائیل) قابلیت‌های نظامی ایران را به‌طور شدید تضعیف کرده و رهبری سیاسی و نظامی آن را از رده خارج ساخته است، واشینگتن و تهران همچنان در حال جنگ‌اند و به تبادل آتش ادامه می‌دهند، در حالی که ایالات متحده بنادر ایران را محاصره کرده و ایران به کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز حمله می‌کند.
در همین حال، ایران در تلاش است برنامه هسته‌ای خود را از سر گیرد، قول داده «حتی یک ذره ماده غنی‌شده هسته‌ای» را تسلیم نکند، موشک‌های بالستیک و تسلیحات متعارف خود را بازسازی می‌کند، وجوه و سلاح می‌فرستد تا به مهم‌ترین مشتری تروریستی خود (Hezbollah) کمک کند از حمله‌ای اسرائیلی که هزاران جنگجویش را کشته و بیشتر موشک‌هایش را نابود کرده، بازیابی شود، به پایگاه‌های آمریکایی در منطقه حمله می‌کند و تهدید به حملات فراتر از آن می‌کند، و هم‌پیمانان اروپایی ما را با راه‌های روزافزون خلاقانه هدف قرار می‌دهد.
متأسفانه، کاخ سفید و کنگره جدید در مسیر تقابل درباره ایران قرار دارند—با اولی که اصرار دارد ایالات متحده در حال پیروزی در جنگ است و به دنبال ده‌ها میلیارد دلار اضافی برای ادامه اجرای آن است، و دومی که مصمم به پایان دادن به جنگ از طریق قطع بودجه آن است.
دموکرات‌ها از کمک به Trump برای ادامه جنگ بی‌میل‌اند: او پیش از آغاز آن با آن‌ها مشورت نکرد، آن‌ها معتقدند تلاش آمریکا غیرقانونی است زیرا مجوز کنگره را ندارد، و شکایت دارند که دولت موفقیت مورد نظر آمریکا را به‌وضوح توضیح نداده و درخواست‌های آنان برای اطلاعات درباره پیشرفت جنگ را رد کرده است.
با این حال، بسته به دامنه‌اش، قطع بودجه ممکن است سیگنالی خطرناک دربارهٔ ماندگاری آمریکا به دشمنانی که به گسترش‌طلبی می‌اندیشند نه تنها در تهران بلکه در مسکو و پکن ارسال کند، وضعیت جهانی آمریکا را تضعیف کند و چشم‌انداز بروز درگیری‌های بیشتر در جبهه‌های متعدد را افزایش دهد. این واقعیتی است که قانون‌گذاران هنگام بررسی قطع بودجه باید در نظر داشته باشند.
یک رویکرد دوحزبی همچنان دست‌یافتنی نیست
رژیم در تهران، یک تئوکراسی قویاً ضدآمریکایی که در انقلاب اسلامی 1979 به قدرت رسید، از آن زمان تا کنون واشنگتن را سرگشته کرده است. رؤسا و کنگره‌های هر دو حزب تلاش کرده‌اند رژیم را از طریق فشارهای اقتصادی، نظامی و دیپلماتیک سرنگون کنند، و همچنین کوشیده‌اند با ارائه مشوق‌هایی رژیم را ترغیب به کاهش خصومت و پرورش روابط گرم‌تر با آمریکا کنند—همهٔ این کوشش‌ها بی‌حاصل بوده است.
چون رژیم با موفقیت در برابر فشارهای آمریکا مقاومت کرده و از نزدیکی اجتناب ورزیده است، احساس اعتمادبه‌نفسش در توانایی تاب‌آوری در برابر آنچه واشنگتن علیه آن اعمال کند، افزایش یافته است. اگر چنین باشد، تهران برای سال‌ها دردسرساز واشنگتن خواهد ماند صرف‌نظر از اینکه کدام حزب آمریکایی در قدرت است—و هر دو حزب می‌توانند از یک رویکرد دوحزبی بلندمدت نسبت به این چالش ژئوپولیتیکی مستمر سود ببرند.
با این حال، دقیقاً پس از نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای که تا اندازهٔ زیادی بر مخالفت عمومی با جنگ و افزایش قیمت بنزینی که به آن کمک کرد مبتنی بود، اکثریت ورودی متمرکز نیست بر ادامهٔ مؤثرتر آن جنگ بلکه در عوض—و شاید با کمک جمهوری‌خواهان—بر پایان دادن به آن از طریق قطع بودجه است.
محاصره چه تأثیری بر تهران دارد
اما پیش از قطع بودجه، که تا کنون مجموعاً در حدود $50 billion است و برای آن اداره خواستار $67 billion دیگر شده است، کنگرهٔ جدید باید چند نکته را در نظر داشته باشد.
برای شروع، و با وجود اطمینان تهران به تاب‌آوری در برابر این طوفان، محاصرهٔ آمریکا (علاوه بر تحریم‌های شدیدتر آمریکا) با خشکاندن صادرات نفت ایران، رساندن ارز آن (ریال) به سطوح رکوردی در برابر دلار و افزایش بیکاری و فقر، خرابی‌هایی جدی بر اقتصاد ایران وارد می‌کند.
بنابراین، اگر قطع بودجه شامل منابع لازم برای حفظ محاصره نیز باشد، این اقدام تلاشی را مختل می‌کند که می‌تواند سلطه رژیم را تضعیف کرده و در نهایت به مردم ایران امکان دهد کنترل سرنوشت خود را به دست گیرند و آن را برنامه‌ریزی کنند. با توجه به دلبستگی دیرینه ایرانیان به غرب، دولتی جدید با پشتوانه عمومی می‌تواند فوراً روابط آمریکا و ایران را به نفع هر دو تغییر دهد.
علاوه بر این، دولت و هر دو حزب در کنگره عموماً به راه‌حل مذاکره‌ای درباره برنامه هسته‌ای ایران — و ترجیحاً نیز درباره موشک‌های بالستیک و حمایت از تروریسم آن — تمایل دارند. قطع بودجه می‌تواند شانس موفقیت را با حذف یکی از اهرم‌های کلیدی ایالات متحده کاهش دهد: خطر حملات بیشتر آمریکا.
مسکو و پکن با دقت تماشا می‌کنند
فراتر از تقویت توان تهران برای ادامه تضعیف منافع آمریکا در منطقه، قطع بودجه همچنین دشمنان ما در مسکو و پکن را جسورتر خواهد کرد. اولی پیش‌تر عزم غرب را در اروپا آزموده است، در حالی که دومی همچنان قصد خود را برای تصرف تایوان به‌وسیله قوه قهریه نشان می‌دهد.
استدلال برای قطع بودجه جنگ
ناراحتی کنگره از جنگ ایران، که بازتاب مخالفت گسترده عمومی به‌خاطر پیامدهای جنگ در داخل کشور است، با توجه به تداوم عزم تهران و آشفتگی استراتژیک واشنگتن چندان شگفت‌آور نیست.
با این حال، کنگره باید اذعان کند که اینکه آیا بودجه جنگ را قطع کند—و این قطع تا چه اندازه بر اقدام نظامی آمریکا اعمال شود—پیامدهای بزرگی برای منافع ایالات متحده در منطقه و فراتر از آن خواهد داشت.