چرا تزلزل حمایت ایالات متحده از تایوان، موجب اجبارگری چین می‌شود

سیگنال‌های مختلط از واشینگتن

تنها چند سال پیش، جو بایدن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، وقتی علناً تأیید کرد که دولت او در صورت حمله چین به این جزیره از تایوان دفاع خواهد کرد، جنجالی به پا کرد—انحرافی از سیاست سنتی ابهام راهبردی ایالات متحده که در آن واشینگتن به اتخاذ هیچ اقدام خاصی متعهد نمی‌شود. در ماه مه، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده، با اتخاذ موضعی متفاوت سر و صدا ایجاد کرد.

در یک مصاحبه تلویزیونی، او تایوان را «یک برگ چانه‌زنی بسیار خوب» در روابط با پکن توصیف کرد و تأمل کرد که این جزیره به چین نزدیک است اما از ایالات متحده دور، که دلالت بر این داشت که منافع ایالات متحده در تایوان ناچیز است. با این کار، ترامپ به نظر می‌رسید چیزی را تأیید می‌کند که بسیاری از تحلیلگران آسیا از آن بیم داشتند: اینکه این رئیس‌جمهور ایالات متحده ممکن است حاضر باشد تعهد آمریکا به تایوان را برای تقویت رابطه‌اش با رهبر چین، شی جین‌پینگ، تضعیف کند.

چند روز بعد، مایک پمپئو به کمیته روابط خارجی سنا گفت که تغییری در سیاست ایالات متحده نسبت به تایوان رخ نداده است. اما سخنان ترامپ به هر حال نگران‌کننده بود—تا حدی به این دلیل که نشان‌دهنده تغییری در واشینگتن است که فراتر از دفتر بیضی می‌رود. از سال 2025، سیاستمدارانی از هر دو حزب از تأیید حمایت دیرینه ایالات متحده از تایوان دوری کرده‌اند. در همین حال، چین در حال توسعه راهبردهای جدیدی برای تحت فشار قرار دادن تایوان بدون رفتن به جنگ است، و پکن هرچه بیشتر وسوسه خواهد شد از آن‌ها استفاده کند اگر قضاوت کند که تعهد ایالات متحده به تایوان در میان سیاستمداران و افکار عمومی در حال کاهش است.

با این حال، این یک محاسبه جدی اشتباه از سوی چین خواهد بود. در واقع، منافع ایالات متحده در تایوان در حال رشد است، نه کاهش. صرف‌نظر از ماهیت لفاظی‌های واشینگتن در حال حاضر، ایالات متحده باید به هر اقدامی از سوی پکن که آن منافع را تهدید کند پاسخ دهد، و در آن صورت هر دو کشور با یک بحران قدرت بزرگ روبه‌رو خواهند شد. برای کاهش این وضعیت خطرناک، رهبران آمریکایی باید استراتژی تایوان ایالات متحده را به‌روزرسانی کنند تا بازتاب‌دهنده واقعیتی جدید باشد—و باید فوراً شروع کنند.

خطری رو به رشد

وضعیت بین‌المللی منحصربه‌فرد تایوان مدت‌هاست که سیاست ایالات متحده را پیچیده کرده است. جمهوری چین، اکنون شناخته‌شده به‌عنوان تایوان، متحد ایالات متحده در جنگ جهانی دوم بود. وقتی جمهوری خلق چین در سرزمین اصلی در سال 1949 تأسیس شد، رئیس‌جمهور جمهوری چین، چیانگ کای‌شک، به تایوان رفت، و ایالات متحده روابط دیپلماتیک رسمی خود را با دولت چیانگ حفظ کرد، نه با جمهوری خلق چین.

در سال 1954، در زمانی که جنگ سرد در اقیانوس آرام به اوج خود رسید، ایالات متحده یک معاهده رسمی دفاع متقابل با تایوان منعقد کرد، تا حدی برای جلوگیری از محاصره‌های توپخانه‌ای فزاینده و تهاجمی از سرزمین اصلی. نزدیک به 20 سال بعد، با این حال، هنگامی که رئیس‌جمهور ایالات متحده ریچارد نیکسون و مشاور امنیت ملی او هنری کیسینجر شروع به مهندسی یک گشایش دیپلماتیک نسبت به دولت در پکن کردند، می‌دانستند که این به زیان تایوان تمام خواهد شد.

تا حدودی به این دلیل که آن‌ها درک می‌کردند ایجاد روابط دیپلماتیک با پکن برای تایوان دردناک خواهد بود و در کنگره، جایی که تایپه حامیان زیادی داشت، جنجال‌برانگیز خواهد شد، نیکسون و کیسینجر روند را آهسته پیش بردند. جانشین نیکسون، رئیس‌جمهور جرالد فورد نیز همین کار را انجام داد. نهایتاً این کار بر عهده رئیس‌جمهور جیمی کارتر افتاد تا این تغییر را انجام دهد. در 1 ژانویه 1979، ایالات متحده ائتلاف خود با تایوان را پایان داد و دولت سرزمین اصلی را «تنها دولت قانونی چین» به رسمیت شناخت. کنگره خشمگین شد.

قانون‌گذاران هر دو حزب به سرعت قانون روابط با تایوان 1979 را تدوین کردند که همچنان نافذ است. این قانون الزام می‌کند که واشینگتن تسلیحات دفاعی در اختیار تایپه قرار دهد، و با وجود وضعیت غیررسمی رابطه، شکل و شمایل یک ائتلاف با تایوان را ایجاد کند. در 1982، دولت ریگان مجموعه‌ای اضافی از تعهدات نسبت به تایوان ارائه داد که به عنوان شش تضمین شناخته می‌شوند. این‌ها شامل تصدیق این است که واشینگتن ادعای حاکمیت پکن بر تایوان را تأیید نمی‌کند و وعده‌ای است که ایالات متحده فروش تسلیحات به تایوان را به عنوان اهرم معامله به کار نخواهد برد.

حمایت آمریکا از تایوان زیر فشار

در طول 50 سال پس از آن، سیاست آمریکا در قبال تایوان به طرز قابل‌توجهی موفق بوده است. از طریق همکاری و فروش تسلیحات، ایالات متحده به تضمین صلح و ثبات در تنگه تایوان کمک کرده است، و تایوان به عنوان یک دموکراسی و اقتصاد شکوفا شده است، حتی در حالی که واشینگتن رابطه‌ای با پکن حفظ کرده است.

اما تعهدات آمریکا نسبت به تایوان اخیراً تحت فشار فزاینده‌ای قرار گرفته است. چین به پیشروی در یک انباشت نظامی گسترده ادامه داده است که به پکن اختیار گرفتن تایوان به زور را می‌دهد؛ از تاکتیک‌های اقتصادی اجباری استفاده کرده، حملات سایبری راه انداخته، و در انتخابات دخالت کرده تا فشار بر تایپه وارد کند؛ و تمرینات مکرر ارتش و نیروی دریایی برای نشان دادن توانایی خفه کردن جزیره برگزار کرده است. همه این‌ها نگرانی‌هایی را در سراسر اقیانوس آرام برانگیخته که مشارکت دیرین ایالات متحده ممکن است برای حفظ صلح در تنگه تایوان کافی نباشد.

ترس از اینکه چین ممکن است تلاش کند تایوان را به زور بازپس گیرد، احتمالاً در دوران ریاست شی افزایش یافته است. تحلیلگران بارها 2027 را به عنوان آغاز پنجره بیشترین خطر ذکر کرده‌اند، که بر اساس بیانیه‌ای در 2021 توسط فیلیپ دیویدسون، فرمانده سابق فرماندهی هند و پاسیفیک ایالات متحده، درباره زمانی است که ارتش آزادی‌بخش خلق ممکن است برای یک تهاجم آماده باشد.

اما این جدول زمانی هرگز قطعی و غیرقابل تغییر نبود، و پاکسازی اخیر شی از بیش از 100 افسر احتمالاً آمادگی نظامی را به تأخیر انداخته است. ارزیابی‌های اطلاعاتی ایالات متحده انتظار تهاجم به تایوان در سال آینده را ندارند، و بیشتر پژوهشگران بر این باورند که دولت چین چنین اقدامی را تنها به عنوان آخرین راه‌حل در صورتی که اتحاد از طریق دیگر امکان‌پذیر نباشد، در نظر خواهد گرفت.

راهنمای جدید اِجباری‌سازی پکن

<pخطر اصلی اکنون این است که شی تلاش فشار را تشدید کند تا تایوان را وادار به مذاکره درباره تغییر وضعیت آن کند. از سال 2025، رهبران چین از کانال‌های دیپلماتیک خود با دولت ترامپ، از جمله خط مستقیم شی به ترامپ، استفاده کرده‌اند تا بر سر تایوان از آمریکا امتیاز بخواهند و در مقابل پیشرفت در مذاکرات تجاری وعده دهند. در ماه مه، چین توقف موقت در فروش تسلیحاتی برنامه‌ریزی‌شده 14 میلیارد دلاری آمریکا و سایر تأمین‌های دفاعی برای تایوان را به دست آورد. پکن ممکن است امیدوار باشد که اقدامات گام‌به‌گام اضافی اعتماد تایوانی‌ها به ایالات متحده را بیش‌تر تضعیف کند و چنین اقداماتی برای ترامپ یا رئیس‌جمهور آینده آمریکا دشوار باشد که معکوس کنند.

چین همچنین آشکارا در حال برنامه‌ریزی برای اشکال نمایشی‌تر اِجباری‌سازی است. چند گزینه در اختیار دارد: از سال 2022، ارتش چین تمرین‌های محاصره تایوان را انجام داده و گارد ساحلی آن قرنطینه بنادر عمده این جزیره را شبیه‌سازی کرده است. پکن همچنین می‌تواند از اجرای گمرکی یا سایر اقدامات اداری استفاده کند تا در عین کاهش احتمال دخالت آمریکا برای متوقف کردن آن، تلاش کند تا صلاحیت قضایی خود را بر تایوان اعمال کند.

اگر رئیس‌جمهور تایوان، لای چینگ-تِه، که از استقلال تایوان حمایت می‌کند اما در دوران تصدی خود آن را دنبال نکرده است، در 2028 مجدداً انتخاب شود و رهبران چین باور کنند که راه صلح‌آمیز برای اتحاد در حال بسته شدن است، شی ممکن است در اواخر 2028 یا اوایل 2029 پیش از به‌کارگیری دولت جدید آمریکا از این ابزارها علیه جزیره استفاده کند.

با توجه به بیگانگی ترامپ از متحدان آمریکا در آسیا و اروپا و امکانات محدود واشینگتن برای پاسخ به یک قرنطینه دریایی، پکن ممکن است امیدوار باشد که بتواند با چنین کمپین اِجباری‌سازی وسیعی بدون دعوت به واکنش جدی، کار خود را پیش ببرد.

جزیره‌ای که غیرقابل‌ چشم‌پوشی است

<pاهمیت راهبردی فزاینده تایوان توسعه گزینه‌های اِجباری‌سازی جدید پکن را نگران‌کننده‌تر می‌کند. واشینگتن دیگر به خاطر یک تعهد تاریخی یا، همان‌طور که پکن می‌خواهد جهان باور کند، برای تحریک چین، شراکت با تایپه را حفظ نمی‌کند. رونق هوش مصنوعی تایوان را در مرکز اقتصاد جهانی قرار داده است. تایوان تأمین‌کننده‌ای حیاتی برای صنعت فناوری آمریکا است، و ایالات متحده می‌داند که بدون تایوان نمی‌تواند در حوزه هوش مصنوعی پیشرو باشد.

میزان وابستگی اقتصادی ایالات متحده به تایوان آشکارکننده است. تایوان پنجمین شریک تجاری کشور است؛ یک محاصرهٔ چینیِ جزیره بیش از $250 billion در تجارت را به خطر می‌اندازد و طبق گزارشی از Bloomberg می‌تواند بیش از سه درصد از GDP ایالات متحده را در یک سال کاهش دهد. تا 97 درصد از عرضهٔ جهانی چیپ‌های منطقی پیشرفته که در گوشی‌های هوشمند و دیگر محصولات الکترونیکی پیشرفته به‌کار می‌روند، در تایوان تولید یا بسته‌بندی می‌شوند.

از دست دادن دسترسی به چیپ‌های تایوانی می‌تواند تولید الکترونیک پیشرفته در سطح جهانی را تا 60 درصد کاهش دهد و کارخانه‌ها مجبور شوند به موجودی چیپ‌های خود تکیه کنند. صنایع خودرو و تجهیزات پزشکی ایالات متحده می‌توانند موجودی خود را ظرف چند هفته تمام کنند.

شرکت‌های آمریکایی Amazon، Apple، و Nvidia از جمله ده مشتری بزرگ Taiwan Semiconductor Manufacturing Company هستند که مجموعاً بیش از $14 trillion در سرمایه بازار را نمایندگی می‌کنند. با رشد AI که بازار سهام آمریکا و اقتصاد وسیع‌تر را تقویت می‌کند، وقوع بحران در تایوان منجر به سقوط بازار خواهد شد—احتمالاً سقوطی در مقیاس مشابه با افت بازار سهام در آغاز همه‌گیری COVID-19.

تبعات اقتصادی تلاش چینی‌ها برای فشار آوردن به تایوان محدود به ایالات متحده نخواهد بود. شرکت پژوهشی Rhodium Group محافظه‌کارانه برآورد کرده است که یک محاصرهٔ یک‌سالهٔ جزیره می‌تواند بین $2 trillion و $3 trillion به اقتصاد جهانی هزینه تحمیل کند. جنگ تمام‌عیار بسیار بدتر خواهد بود؛ Bloomberg برآورد کرده است که این امر $10 trillion زیان اقتصادی و رکود جهانی به همراه خواهد داشت. بنابراین روزافزون محتمل است که ایالات متحده مجبور به اقدام شود اگر زنجیره‌های تأمین تایوان به مخاطره افتند. هزینهٔ کناره‌گیری صرفاً بیش از حد خواهد بود.

حمایت ایالات متحده از تایوان با تردید مواجه است

با این حال درست در زمانی که ایالات متحده باید همهٔ تلاش خود را برای جلوگیری از بحران به کار گیرد، حمایت واشینگتن از تایوان به‌نظر می‌رسد در حال تزلزل است. تأملات ترامپ دربارهٔ فاصلهٔ جغرافیایی تایوان از ایالات متحده و استفادهٔ او از فروش تسلیحات به‌عنوان اهرم مذاکره نمونه‌های برجسته هستند، اما آن‌ها تنها نشانه‌های تعهد متزلزل آمریکا نیستند. تحلیلگران سیاستی استدلال کرده‌اند که ایالات متحده باید موضع خود را تغییر دهد تا قاطعانه با استقلال تایوان مخالفت کند یا حتی نیروهای آمریکایی را از پایگاه‌های نظامی در ژاپن و فیلیپین که به تایوان نزدیک‌ترند، خارج سازد.

نظرعمومی در ایالات متحده نیز درحال تغییر است. احساسات آمریکایی‌ها نسبت به چین طی دو سال گذشته تا حد قابل توجهی گرم‌تر شده است، بر اساس نظرسنجی ماه ژوئیه 2026 شورای شیکاگو در امور جهانی. اکثریت، یعنی 57 درصد، از همکاری دوستانه و تعامل با چین حمایت می‌کنند، در حالی که 40 درصد از تلاش فعال برای محدود کردن رشد قدرت چین حمایت دارند. سهم آمریکایی‌هایی که جاه‌طلبی‌های سرزمینی چین را «تهدیدی حیاتی» می‌دانند از سال 2022 بیش از ده واحد درصد کاهش یافته است، و کسانی که موافق استفاده از نیروهای آمریکایی در صورت حمله چین به تایوان بودند از 52 درصد به تنها 38 درصد کاهش یافته‌اند.

تا حدی، کاهش حمایت از دفاع از تایوان بازتاب‌دهنده افزایش احتیاط آمریکایی‌ها نسبت به بی‌ثباتی و درگیری است. احساس اینکه جهان در حال فرورفتن در هرج‌ومرج است به تقویت کارزار ترامپ در 2024 کمک کرد؛ به‌عنوان رئیس‌جمهور، ترامپ با اتخاذ اقدامات نظامی قاطع در جاهایی مانند ایران و ونزوئلا آن احساس را تشدید کرده است. آمریکایی‌ها اکنون پیامدهای اقتصادی نه ماه جنگ در خاورمیانه را تحمل می‌کنند که احساس ضدجنگ را عمیق‌تر کرده است، همان‌گونه که نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای به‌وضوح نشان می‌دهد.

نامزدهای انتخاباتی قبلاً برای نشان دادن سخت‌گیری نسبت به چین رقابت می‌کردند، اما بسیاری اکنون از پیشنهاد اینکه ارتش ایالات متحده باید از تایوان در برابر تهاجم چین دفاع کند، واهمه دارند و محاسبه می‌کنند که اکنون زمان نمایش به‌عنوان یک بازجنگجو نیست.

البته، نگرش عمومی می‌تواند در جریان یک بحران به سرعت تغییر کند. اگر چین واقعاً علیه تایوان اقدام تجاوزکارانه‌ای انجام دهد، آمریکایی‌ها ممکن است نسبت به واکنش قوی ایالات متحده حمایت بیشتری نشان دهند. و اگر مراحل اولیه یک درگیری منجر به تلفات آمریکایی یا حمله چین به زیرساخت‌های حیاتی آمریکا شود، احتمالاً افکار عمومی آمریکا حول پرچم متحد خواهند شد و خواستار مداخله‌ای قوی خواهند شد.

فعلاً، با این حال، ممکن است چین باور داشته باشد که اراده و توانایی ایالات متحده برای جنگ هر دو در حال کاهش است. جنگ با ایران آمادگی نظامی ایالات متحده را برای یک سناریوی تایوان به‌طور قابل ملاحظه‌ای کاهش داده است. ایالات متحده بخش بزرگی از ذخایر دفاع موشکی‌اش را استفاده کرده است، از جمله حدود دو سوم از موجودی رهگیرهای پاتریوت، که قبلاً توسط کمک‌های آمریکا به اوکراین کاهش یافته بود، و تا 80 درصد از رهگیرهای THAAD در برابر پهپادها و موشک‌های ایرانی.

حتی پیش از جنگ ایران، تحلیلگران هشدار داده بودند که نیروی نظامی آمریکا ممکن است در درگیری بر سر تایوان از مهمات دوربرد هدایت‌شونده دقیق تمام شود؛ اکنون کمبود مهمات به‌شدت حاد شده است. این جنگ همچنین دارایی‌های نظامی را از حوزه هند-آرام صرف کرده است. در ماه اوت، واشینگتن آخرین ناو هواپیمابر خود در آسیا، USS George Washington، را از منطقه خارج کرد. همچنین سیستم‌های دفاع موشکی را به خاورمیانه منتقل کرده است، از جمله سیستم‌های پاتریوت و THAAD که قبلاً در کره جنوبی مستقر شده بودند.

کتاب بازی جدید

نتیجه افزایش خطر محاسبه اشتباه خطرناک است. اگر رهبران چین ارزیابی کنند که تعهد ایالات متحده به تایوان در هر دو حزب سیاسی در حال تزلزل است و کشور برای درگیری آماده نیست، ممکن است نتیجه بگیرند که فرصت دارند تا به تایوان فشار وارد کنند بدون آنکه واکنش آمریکایی را دعوت کنند. با این حال، از آنجا که امروز منافع ایالات متحده در قبال تایوان بیشتر از هر زمان دیگری در تاریخ است، شرط‌بندی پکن می‌تواند اشتباه از آب درآید. چین ممکن است قرنطینه دریایی تایوان یا اقدام coercive دیگری را اعلام کند تنها برای آنکه ایالات متحده مداخله کند، امری که می‌تواند منجر به یک بن‌بست میان قدرت‌های بزرگ شود.

اجتناب از چنین رویارویی‌ای نیازمند آن است که رهبران آمریکایی بار دیگر به بازدارندگی متعهد شوند. اول، واشنگتن باید نحوه انتقال مواضع خود را به‌روز کند. در اظهارات عمومی، سیاست‌گذاران باید به‌وضوح بیان کنند که وابستگی اقتصاد ایالات متحده به صادرات تایوانی، حفظ صلح و ثبات در تنگه تایوان را به یک منافع حیاتی برای ایالات متحده تبدیل می‌کند. رهبران سیاسی آمریکا باید به پکن تأکید کنند که ایالات متحده موظف است از وقوع بحرانی که باعث سقوط بازار سهام آمریکا، قطع زنجیره‌های تأمین حیاتی و نابودی بسیاری از صنایع آمریکایی شود، جلوگیری کند.

شفاف‌سازی منافع آمریکا به منزله خدشه‌دار کردن 50 سال دیپلماسی محتاطانه با چین نخواهد بود، و همچنین مستلزم هیچ تغییری در سیاست ایالات متحده که توسط Taiwan Relations Act، Six Assurances، یا مجموعه بیانیه‌های مشترک ایالات متحده و چین بین 1972 و 1982 معروف به Three Communiqués پایه‌گذاری شده نیست. این بیانیه‌های به‌روز شده، درعین‌حال، به رهبران چینی منتقل می‌کنند که برخی تغییرات در وضعیت موجود بین دو سوی تنگه برای ایالات متحده قابل‌قبول نخواهد بود، حتی اگر تایوان تحت فشار به آن تغییرات تن دهد. واشنگتن، برای مثال، از یک وحدت مسالمت‌آمیز فقط در صورتی حمایت خواهد کرد که فرایند آن امنیت زنجیره‌های تأمین حیاتی را تضمین کند.

هنگامی که ایالات متحده منافع خود را روشن کند، همچنین باید اظهارات خود را با یک دفترچه جدید برای بازدارندگی اقدامات چین که زیر آستانه نظامی قرار می‌گیرند پشتیبانی کند. ممکن است پکن در مراحل اولیه اعمال قرنطینه بر جزیره باشد. واشنگتن نباید اقدامات اضافی که با تجارت و تردد دریایی ورودی و خروجی از تایوان تداخل دارد را تحمل کند.

برای بازداشتن چین از اتخاذ چنین گام‌هایی، کنگره بعدی ایالات متحده باید از طریق قانون‌گذاری مخالفت سراسری و دوحزبی خود را با محاصره‌ها، قرنطینه‌ها و دیگر محدودیت‌های چینی روشن کند. حتی اگر کاخ سفید موضع نرم‌تری اتخاذ کند، این پیام را به پکن خواهد فرستاد که بازیگران سیاسی دیگر ممکن است رئیس‌جمهور را مجبور به اقدام کنند.

کنگره همچنین باید از دولت بخواهد که اقدامات تنبیهی دیپلماتیک و مالی را برای استفاده در صورت تشدید قرنطینه چینی بر تایوان آماده کند. با برنامه‌ریزی این اقدامات تلافی‌جویانه از پیش و پیش از هر اقدام اجباری، واشنگتن سیگنال می‌دهد که یک کارزار فشار دریایی برای پکن هزینه‌های مشخصی در پی خواهد داشت و ریسک‌های خطرناک تشدید را به همراه دارد.

ایالات متحده همچنین باید بازدارندگی نظامی را تقویت کند. کنگره بعدی باید بر دولت ترامپ فشار آورد تا بسته متوقف‌شده فروش تسلیحات به ارزش 14 میلیارد دلار به تایوان و نیز سایر کمک‌های امنیتی را که دولت در حال به تعویق انداختن آنهاست، آزاد کند. کنگره از نظر قانونی مکلف به انجام این کار طبق قانون روابط با تایوان است. توقف کمک‌های امنیتی برخلاف سیاست ایالات متحده است و اجازه دادن به تیم ترامپ برای دادن این امتیاز در پیگیری احتمالاً خیال‌پردازانه نزدیکی با شی، تنها قدرت واشینگتن را تضعیف می‌کند.

واشینگتن لازم نیست — و نباید — این اقدامات را به تنهایی انجام دهد. متحدان آمریکا مانند آلمان، ژاپن و کره جنوبی تقریباً به اندازه ایالات متحده متضرر خواهند شد اگر چین کنترل صنعت نیمه‌هادی تایوان را به دست گیرد. این کشورها منافع مشترکی در همکاری بی‌صدا برای بازداری و توسعه پاسخ‌های مشترک در برابر اجبار چین دارند و در عین حال در همکاری برای متنوع‌سازی زنجیره‌های عرضه چیپ و افزایش مقاومت آنها منافع دارند. در ایالات متحده، این کار لازم نیست منتظر یک دولت ریاست‌جمهوری جدید بماند. کنگره می‌تواند هیأت‌هایی اعزام کند و از فرصت‌های دیپلماتیک دیگر برای آغاز توسعه طرح‌ها با همتایان پارلمانی در خارج استفاده کند.

علاوه بر این، با نزدیک شدن انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در 2028، نامزدهای هر دو حزب باید به‌روشنی درباره منافع اقتصادی قوی کشور در تایوان و تعهد خود به بازدارندگی صحبت کنند. این امر نیازی به پذیرش مواضع جنگ‌طلبانه ندارد، اما نامزدهای ریاست‌جمهوری باید به‌صراحت اعلام کنند که هر اقدام پکن برای خفه کردن زنجیره‌های عرضه حیاتی به منافع ایالات متحده آسیب خواهد زد و مستلزم پاسخ آمریکاست. پیام‌دهی هماهنگ همچنین به رهبران چین نشان می‌دهد که آنها نباید انتظار داشته باشند دولت آینده با امتیازهای سیاستی ترامپ محدود شود — و به متحدان این سیگنال را می‌دهد که در سال 2029، ایالات متحده بار دیگر شریک قابل‌اعتماد در مقابله با تجاوز اقتصادی چین خواهد بود.

ایالات متحده نیاز دارد سیاست خود در قبال تایوان را به‌روز کند، اما واگذاری جایگاه همان‌گونه که ترامپ انجام داده است تنها تعادل بین دو سوی تنگه را کمتر پایدار می‌کند. بر خلاف دیگر سیاست‌های دوره جنگ سرد، اهمیت جلوگیری از تهاجم چین علیه تایوان با گذشت زمان نه کمتر بلکه بیش‌تر شده است. منافع ایالات متحده در تایوان واضح‌تر و آسان‌تر برای توضیح از همیشه هستند. تنها با بیان روشن آن منافع و پشتیبانی از سخنان با اقدامات است که ایالات متحده می‌تواند همچنان از بروز بحرانی یا درگیری‌ای که برای همه ویرانگر خواهد بود، جلوگیری کند.