شعار «جنگ‌های بی‌پایان» نمی‌تواند جای قضاوت دربارهٔ ایران را بگیرد

چرایی ناکامی شعار جنگ‌های بی‌پایان

در سال‌های اخیر، آمریکایی‌ها شنیده‌اند که تعداد قابل توجهی از چهره‌های سیاسی برجسته اعلام کرده‌اند که نباید «جنگ‌های بی‌پایان» را ادامه داد. این عبارت تأثیرگذار است. پرهیز از چنین جنگ‌هایی به نظر عقل سلیم می‌آید. اما تاریخ اغلب چیز دیگری می‌گوید.

ابراهام لینکولن نمی‌توانست به پیروزی سریع امید ببندد. جنگ داخلی خساراتی در مقیاسی به همراه آورد که آمریکایی‌ها هرگز تجربه نکرده بودند. ژنرال‌های اتحادیه بارها او را مأیوس کردند. فشار سیاسی برای پایان دادن به ریختن خون افزایش یافت. حتی پیروزی‌های میدانی اتحادیه ممکن بود به شورش‌های بی‌پایان در جنوب منجر شود. با این حال لینکولن درک کرد که پیامدهای بد عقب‌نشینی — جدایی و برده‌داری — طولانی‌تر از هزینه‌های وحشتناک جنگ خواهند بود.

وینستون چرچیل در سال 1940 با چشم‌اندازی طولانی و تاریک روبه‌رو بود. ارتش‌های آدولف هیتلر بخش بزرگی از اروپا را اشغال کرده بودند. شوروی‌ها همچنان به پیمان عدم تجاوز خود با نازی‌ها پایبند بودند و ایالات متحده هنوز وارد جنگ نشده بود. بریتانیا عملاً تنها ایستاده بود، بدون جدول زمانی برای پیروزی یا حتی اطمینان از بقا. با این حال چرچیل سوگند خورد که بریتانیا سال‌ها، در صورت لزوم، مبارزه خواهد کرد، حتی اگر جزایر خانگی‌اش فتح شوند. پایداری او امکان پیروزی نهایی را فراهم کرد.

آیزنهاور و ریگان استوار ماندند

گرچه او نمی‌توانست در کره پیروز شود، رئیس‌جمهور Dwight D. Eisenhower تا زمانی که آشتی را تأمین نکرد، پایدار ماند؛ آشتی‌ای که نیروهای ایالات متحده هنوز، بیش از 70 سال بعد، باید از آن حفاظت کنند. دهه‌ها صلح ناپایدار به کره جنوبی امکان داد تا به دموکراسی توسعه یابد — نتیجه‌ای که بسیاری یک بار آن را غیرمحتمل می‌دانستند. نتایج به نفع آمریکاییان بود و آنها را مرفه‌تر و امن‌تر ساخت.

وقتی رونالد ریگان در سال 1981 رئیس‌جمهور شد، جنگ سرد بیش از سه دهه به طول انجامیده بود. ایالات متحده در کره و ویتنام جنگ‌هایی پرهزینه fought, نیروهای نظامی را در نقاط آسیب‌پذیر در سراسر جهان مستقر کرده بود و تحت خطر دائمی و عصبی‌آور درگیری هسته‌ای با اتحاد شوروی زندگی می‌کرد.

با این حال ریگان، به‌جای اینکه خستگی نشان دهد، ضرورت و هدف والای این مناقشه را برای آمریکایی‌ها توضیح داد. او دفاع ایالات متحده را تقویت کرد، توسعه شوروی را مهار نمود و کنترل مسکو بر اروپای شرقی را به چالش کشید. او برای پیشبرد منافع آمریکا مذاکره کرد، نه برای برگزاری مراسم امضا. او جنگ سرد را به پایان موفقی رساند.

آیا مدت زمان به‌تنهایی بی‌فایدگی را ثابت می‌کند؟

هیچ‌یک از این رهبران خواهان قربانی و خطرات بی‌پایان نبودند، اما هیچ‌کدام به‌خاطر ترس از آن‌ها تسلیم نشدند. هر یک درک می‌کردند که تمایل دشمن به تحمل یک مبارزه طولانی، مقاومت «بی‌پایان» خود را ابلهانه نمی‌سازد.

اگر چنین بود، تنها دشمنان ما را تشویق می‌کرد. وقتی به rhetoric ترس‌آمیز دموکراسی‌ها درباره «جنگ بی‌پایان» گوش می‌دهند، از آنچه می‌شنوند خوشحال می‌شوند و استراتژی‌های خود را بر همان اساس تنظیم می‌کنند.

سؤال درست نه اینکه آیا جنگ را می‌توان سریع پایان داد و نه اینکه آیا پایداری نشان‌دهنده قدرت ملی است. بلکه این است که آیا اهداف قابل دستیابی هزینه‌ها و خطرات را توجیه می‌کنند، آیا یک رویکرد موفقیت‌آمیز در دسترس است و آیا ادامه مبارزه نسبت به گزینه‌های دیگر ارجحیت دارد یا خیر.

خروج منجر به جنگ بیشتر شد

تاریخ نشان می‌دهد که نحوه جنگیدن اهمیت زیادی دارد. همین‌طور نحوه پایان آن. در 1991، نیروهای آمریکایی ارتش صدام حسین را از کویت بیرون راندند و در عرض چند هفته به هدف اعلام‌شده خود دست یافتند. با این حال صدام همچنان در قدرت ماند و با افتخار ادعا می‌کرد که آمریکا از او می‌ترسد. تلاش‌های رئیس‌جمهور بیل کلینتون برای مهار چالش‌های مداوم صدام ادامه یافت و شبه‌جزیره عربی را ملتهب نگه داشت، وضعیتی که اسامه بن‌لادن از آن بهره برد. یک جنگ خلیج فارس کوتاه مشکلات آمریکا را از بین نبرد.

در آغاز حملات 11 سپتامبر، بن لادن به هوادارانش گفت که ایالات متحده، که تحمل یک مبارزه بلند و خونین را ندارد، در صورت اصابت عقب‌نشینی خواهد کرد. رئیسان‌جمهور جورج دبلیو. بوش نمی‌توانست جنگی کوتاه را تضمین کند؛ اما مانند ریگان، مصمم بود که مبارزه‌ای طولانی‌مدت را تا سرانجام دنبال کند. بوش هشدار داد که حفظ جامعه آزاد و باز آمریکا در برابر سازمان‌های تروریستی با دامنه جهانی، یک «درگیری نسلی» پرهزینه خواهد بود.

بوش در سال 2003 حسین را به سرعت حذف کرد، اما سپس نتوانست عراق را آرام کند. حمایت عمومی آمریکا از جنگ به‌طور چشمگیری کاهش یافت تا اینکه بوش استراتژی بهتری را اتخاذ کرد — یک «افزایش» مقابله با شورش که حمایت بسیاری از عراقی‌ها را جلب کرد، خشونت را کاهش داد و به زودی امکان کاهش شمار نیروهای آمریکایی را فراهم آورد. جانشین او، باراک اوباما، تصمیم گرفت که عراق به اندازه کافی باثبات است و مسیری را دنبال کرد که تا پایان 2011 همه نیروهای باقی‌مانده آمریکا را خارج کرد — تنها برای اینکه شاهد شعله‌ور شدن یک جنگ وحشیانه باشد که در نتیجه آن در سال 2014 یک دولت تروریستی در بخش اعظم عراق برپا شد. این امر مستلزم بازگشت نیروهای آمریکایی و جنگیدن برای سه سال دیگر شد. تمرکز اوباما بر پایان دادن به یک «جنگ بی‌پایان» منجر به جنگ بیشتر شد.

ترس از جنگ‌های بی‌پایان قضاوت را تیره کرده است

جنگ‌ها در افغانستان و عراق تلخی سیاسی را در ایالات متحده ایجاد کردند. امروز نیز جنگ در ایران چنین کرده است. اما تلاش پنجاه‌ساله رژیم ایران برای آوردن «مرگ بر آمریکا» هزاران نفر را متأثر کرده و بی‌ثباتی منطقه‌ای را تشدید کرده است. این تلاش ایران را در آستانه داشتن سلاح‌های هسته‌ای قرار داد، وضعیتی که رؤسای جمهور دو حزب آمریکا آن را برای منطقه و ایالات متحده غیرقابل‌قبول و پرخطر خوانده‌اند.

آمریکایی‌های منطقی در اینکه آیا چنین جنگ‌هایی ضروری‌اند، آیا اهداف‌شان معقول است، تا چه اندازه ماهرانه جنگیده شده و چه زمانی باید پایان یابند، اختلاف‌نظر دارند. این‌ها پرسش‌های جدی‌اند. اما توصیف این جنگ‌ها به‌عنوان بی‌پایان به این پرسش‌ها پاسخ نمی‌دهد. و ترس از «جنگ بی‌پایان» جانشینی برای تفکر دقیق نیست.