بخش مخابرات عراق به یک وسیله اصلی برای نفوذ شبهنظامیان حامی ایران به دولت عراق تبدیل شده است، اما تمرکز واشنگتن بر گروههای مسلح، شبکههای اقتصادی که آنها را تأمین میکند نادیده میگیرد. این شبهنظامیان به عنوان کنسرسیومهای تجاری عمل میکنند و با استفاده از سلاحها، بخشهای سودآور را انحصاری کرده و رقابت را خفه میکنند. ارتباطات یکی از ارزشمندترین بخشهاست و وزرای متوالی با سپاه بدر، عصائب اهل حق و دیگر جناحهای حامی ایران همراستا شدهاند.
شرکتهایی مانند ScopeSky و Earthlink از طریق قراردادهای دولتی گسترش یافته و در عین حال ارتباطاتی با رهبران شبهنظامی و تأمینکنندگان تحریمشده برقرار کردهاند. سیستم پرداخت تبادل، که به این شبکهها مرتبط است، اکنون زیرساخت ویزای الکترونیکی و شناسنامه الکترونیکی عراق را پشتیبانی میکند و نقاط ضعف اطلاعاتی را ایجاد میکند که فراتر از خدمات مصرفی است. مخابرات عراق بنابراین هم یک تهدید تجاری و هم یک تهدید امنیتی است که نمیتوان تنها با روشهای نظامی به آن پرداخت. واشنگتن باید از شرکتهایی با مالکیت شفاف حمایت کند، شرکتهایی با ارتباطات مبهم با شبهنظامیان را رد کند و مقامات عراقی را به خاطر اجازه نفوذ پاسخگو کند. گزینه دیگر این است که زیرساخت دیجیتال عراق را در دستان بازیگرانی بگذارد که وفاداریهایشان در جای دیگری است.
شبهنظامیان به عنوان کنسرسیومهای تجاری عمل میکنند
شبهنظامیان حامی ایران در عراق از سلاحهای خود نه تنها برای تروریسم علیه آمریکاییها بلکه همچنین علیه هر عراقی که منافع عراق را بر منافع ایران همسایه ترجیح دهد، استفاده کردهاند. در حالی که کاخ سفید، وزارت امور خارجه و جامعه اطلاعاتی ایالات متحده بر گروههای مسلحی مانند سپاه بدر، عصائب اهل حق و کتائب حزبالله تمرکز دارند و از نخستوزیر علی الزیدی میخواهند که بر اقدامات آنها که برخلاف حاکمیت عراق است، فشار بیاورد، آنها اغلب به طور انحصاری بر اقدامات نظامی آنها تمرکز میکنند اما فراموش میکنند که آنها چگونه پول در میآورند یا به اقتصاد عراق نفوذ میکنند.
هرگونه مشروعیتی که این نیروهای بسیج مردمی ادعا میکنند، دزدیده شده است. فتوای آیتالله العظمی علی سیستانی که از عراقیها خواسته بود تا داعش را شکست دهند، در سال ۲۰۱۴ صادر شد، اما شبهنظامیان حامی ایران در برخی موارد از سال ۱۹۸۲ تأسیس شده بودند.
اما همانطور که با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ایران، شبهنظامیان حامی ایران به اندازه نیروهای نظامی، کنسرسیومهای تجاری هستند. مانند شیکاگو در دهه ۱۹۳۰، آنها مافیا هستند که به دنبال استفاده از سلاحهای خود برای انحصاری کردن برخی بخشها و خفه کردن اقتصاد عراق هستند.
در حالی که تحلیلگران اغلب به عراق از منظر نفت نگاه میکنند، گروهها و احزاب تحت حمایت ایران معمولاً به بخشهای دیگر گرایش پیدا کردهاند، هم به این دلیل که نیازهای نیروی انسانی بیشتر آنها امکان حمایت بیشتری را فراهم میکند و هم به این دلیل که این بخشها سودآور هستند. طبق دادههای بانک جهانی، تولید ناخالص داخلی عراق از سال 2023 تقریباً بیست برابر شده است که نشاندهنده نرخ رشد سالانه ترکیبی حدود 14 درصد است.

بخش مخابرات عراق توجه شبهنظامیان را جلب میکند
یکی از سودآورترین بخشها در عراق، ارتباطات است. رئیسجمهور عراق، صدام حسین، عراق را ایزوله نگه داشت. پس از آزادی عراق، اداره موقت ائتلاف و وزارت ارتباطات منتخب آن، مجوزهای موقتی را به آسیاسل، شبکه عراقنا که توسط اوراسکام مصر راهاندازی شده بود، و زین متعلق به کویت صادر کردند. قطر تلکام، که بعداً نامش به اوردئو تغییر یافت، در نهایت مالکیت اکثریت آسیاسل را خریداری کرد.
پس از ازسرگیری حاکمیت عراق، کمیسیون ارتباطات و رسانه، که آن زمان یک نهاد مستقل بود، شروع به صدور مجوزها کرد. از سال 2007، دولت عراق فرآیند را بهگونهای تغییر داد که وزارت ارتباطات بهطور نظری بر اساس توصیه کمیسیون ارتباطات و رسانه مجوزها را صادر کند.
اما در عمل، این به این معنا بود که حمایت سیاسی اولویت داشت، بهویژه پس از اینکه سازماندهی قانونی کمیسیون ارتباطات و رسانه را به پارلمان subordinated کرد. آسیاسل مجوز خود را حفظ کرد اما در فرآیندی که با فساد مشخص شده بود، دولت عراق در سال 2007 مجوز جدیدی را به کُرِک، شرکتی که تحت کنترل خانواده بارزانی بود، اعطا کرد تا جایگزین مجوز اوراسکام شود.
برادرزاده مسعود بارزانی، سیروان، از بودجه عمومی برای پرداخت پیشپرداخت مجوز کُرِک استفاده کرد و سپس بهعنوان یک شرکت خصوصی آن را اداره کرد. در سال 2022، مجوز کُرِک منقضی شد، اما طرحهای فساد آن باعث شد که در نهایت یک داوری 1.65 میلیارد دلاری را از دست بدهد. با پرداخت معوقه، در آگوست 2026، دولت عراق دستور توقیف داراییهای کُرِک را صادر کرد.
فساد در اطراف اعطای مجوزها
تجربه عراق با کُرِک خطر اپراتورهای بد و فرآیند کمیسیون ارتباطات و رسانه و وزارت ارتباطات غیرشفاف و غالباً فاسد را نشان میدهد.
<p
رهبران ایرانی از این فساد برای تضعیف امنیت عراق و پیشبرد منافع خود در تهران استفاده میکنند. از سال ۲۰۱۴، نخستوزیران وزرای ارتباطات بیشتری را منصوب کردند که به ایران احترام بیشتری میگذاشتند. به عنوان مثال، جانشین نخستوزیر نوری المالکی، حیدر العبادی، کاظم حسن راشد، یکی از نزدیکان سپاه بدر، را منصوب کرد.
جانشین کاظم، نعیم الربیعی، در عین حال به Asaib Ahl al-Haq وفادار بود؛ در حالی که الربیعی ادعا میکرد مستقل است، Asaib او را به عنوان یکی از خود میشناخت. وزیر بعدی، هیام الیاسری، به گروه قانونمدار طرفدار ایران مالکی پاسخگو بود. در حالی که الزیادی به کاخ سفید وعده داده بود که نفوذ ایرانی را کاهش خواهد داد، اما از آن زمان احتیاط کرده است. وزیر ارتباطات او، مصطفی جبار سند، که هرچند مستقل است، با Asaib Ahl al-Haq و دیگر گروههای شبهنظامی شیعه طرفدار ایران همراستا است.

وزیران با گروههای وابسته به ایران همراستا میشوند
خطر نفوذ ایرانی و شبهنظامی در ارتباطات عراق فراتر از شبکه تلفن همراه به اینترنت گسترش مییابد. در حالی که مرکز مبارزه با تروریسم وستپوینت مقالهای از مشاور کسبوکار و پژوهشگر مؤسسه واشنگتن، مایکل نایتس، منتشر کرد که در آن ادعا شده بود ScopeSky یکی از معدود شبکههای ارتباطی غیرشبهنظامی کنترلشده در عراق است، به نظر میرسد او این موضوع را به اشتباه بیان کرده است. همچنین، فهرست او از Enkidu و Supercell به عنوان وابستههای شبهنظامی نیز اشتباه بود.
با بررسی یادداشتهای او، به نظر میرسد مشکل این است که او به منابع ناشناس تکیه کرده است، برخی از این منابع ممکن است دارای دستورکارهایی بوده و دیگران ممکن است دانش مستقیم از آنچه ادعا کردهاند نداشته باشند. زمانی که Enkidu و Supercell درخواستهای اصلاحی را در مکاتباتی که به من نشان داده شد، مطرح کردند، مرکز مبارزه با تروریسم و مؤسسه واشنگتن به آنها توجه نکردند. سرمایهگذاریهای اماراتی و آمریکایی در Enkidu و Supercell وجود دارد که اتهامات Sentinel وستپوینت را عجیب میکند.
ScopeSky و Earthlink دامنه خود را گسترش میدهند
در واقع، ScopeSky و شریک آن، Earthlink Telecommunications—که نسخه عراقی آن هیچ ارتباطی با شرکت آمریکایی Earthlink ندارد—امروز به عنوان vessels اصلی برای نفوذ شبهنظامی در شبکه ارتباطی عراق به نظر میرسند، حداقل طبق گفته عراقیها در این بخش. به عنوان مثال، Earthlink، در حالی که در امارات متحده عربی ثبت شده است، به طور منظم به ترویج حزبالله میپردازد.
اسکوپاسکای تحت مدیریت غیرنظامی است. زمانی که در دوران نخستوزیری ایاد علاوی تأسیس شد، تهدید امنیتی نداشت. اما در دوران حکومت نوری المالکی، این شرکت قراردادهای دولتی دریافت کرد تا به سرعت گسترش یابد و به یکی از تأمینکنندگان اصلی اینترنت عراق تبدیل شود. شخصیت مرکزی آن مناف صبیح الشیخی است. هم الشیخی و هم اسکوپاسکای در اسناد پاناما، افشای ۱۱.۵ میلیون سند مالی و قانونی در سال ۲۰۱۵، که استفاده از شرکتهای صوری خارجی برای پنهان کردن ثروت را فاش کرد، ظاهر شدند.
پس از سقوط المالکی، اسکوپاسکای به سمت گردان بدر نزدیکتر شد و ارتباطاتی با هادی العامری، وزیر سابق کشور محمد الغبان و رهبر دفتر بدر سید وهب برقرار کرد. کاظم صادق، سفیر ایران در عراق، کمکهای بیشتری ارائه داد، همانطور که عقیل مفتن خفیف البیضانی نیز که وزارت خزانهداری ایالات متحده در تاریخ ۹ اکتبر ۲۰۲۵ به دلیل ایجاد شبکههای مالی و بانکی برای حمایت از نیروی قدس تحریم کرد. کسانی که بر تأمینکنندگان خدمات اینترنت و سیستمهای تلفن همراه کنترل دارند، میتوانند از این شبکهها اطلاعات جمعآوری و استخراج کنند.
تبادل هویت دیجیتال را به خطر میاندازد
در اینجا، عراق تنها نیست. کنترل حوثیها بر شبکه اصلی تلفن همراه یمن همچنان امنیت را تضعیف میکند، حتی در مناطقی که تحت کنترل دولت به رسمیت شناختهشده بینالمللی است.
در سال ۲۰۱۸، وزیر کشور عراق قاسم العراجی، که عضو گردان بدر است، قراردادی به یک شرکت اروپایی برای کمک به ایجاد یک تأسیسات و خرید تجهیزات برای ایجاد یک ثبتنام ملی و سیستم شناسایی الکترونیکی اعطا کرد. در عراق، الشیخی و قیس الخزعلی از عصائب اهل الحق به طور مکرر به هدایت اسکوپاسکای و ارثلینک در بخش عراقی عملیات کمک کردند و با ایجاد سیستم پرداخت “تبادل” خود، امنیت را به خطر انداختند، بهطوری که این سیستم به عنوان پلتفرم سیستم ویزای الکترونیکی و شناسایی الکترونیکی استفاده میشود.

واشنگتن باید با تسلط مخابراتی عراق مقابله کند
جزئیات اهمیت دارند. در حالی که رئیسجمهور دونالد ترامپ، وزیر امور خارجه مارکو روبیو و وزیر خزانهداری اسکات بسنت به دنبال مهار و کاهش نفوذ ایران هستند، ضروری است که از استراتژیای حمایت کنند که گروههای مخابراتی را تقویت و پشتیبانی کند که در برابر مصالحه مقاومت میکنند. عراق میتواند محلی برای وفاداریهای متغیر و عدم شفافیت مالی باشد. حداقل، دولت ایالات متحده و سفارت ایالات متحده باید از هیچ شبکه یا شرکتی که مالکیت، منشاء و کنترل واقعی آن مشخص و شفاف نیست، حمایت نکنند.
ایمنترین استراتژی ممکن است حمایت از شرکتهایی باشد—به عنوان مثال، سوپرسل، آنکدو و تلکور IT سولوشن—که بهطور علنی از همکاری با شرکتهای نفوذی میلیشیا خودداری میکنند، از بهکارگیری هرگونه قطعه چینی در شبکههای خود امتناع میورزند و بهطور داوطلبانه خود را تابع قوانین ایالات متحده میدانند. سوپرسل و آنکدو در امارات متحده عربی ثبت شدهاند و تلکور IT یک شرکت آمریکایی است.
حداقل، سفارت ایالات متحده و سیاستگذاران در واشنگتن باید شفافیت و عملیات خود را به استانداردی تبدیل کنند که هر شبکه رقیب از اسکوپاسکای و ارثلینک تا نخباء FTTH باید به آن پایبند باشد. هیچ پروژهای از ایالات متحده نباید به هیچ شبکه عراقی که کتابهای خود را باز نمیکند و تأیید استاندارد طلایی از نهادهای نظارتی ایالات متحده دریافت نمیکند، نزدیک شود یا از آن استفاده کند. وزارت خزانهداری ایالات متحده ممکن است فراتر رفته و هر وزیر ارتباطاتی را که به نظر میرسد به نفع یا حتی به سادگی در مقابله با نفوذ ایرانی در مخابرات عراق بیتوجه است، تحریم کند.

